ความเรียงถึงเรื่องราวยามเช้า ในความประทับใจของชีวิต ยามตื่นขึ้นมาเพื่อมองเห็นชีวิต และเห็นการเริ่มต้นของชีวิต ด้วยความรู้สึก ด้วยความคิด รำลึก ขออภัย และตระหนักว่าชีวิตเป็นสิ่งอันงดงาม

สวัสดีรุ่งอรุณ

อ้างอิง - ภาพ http://burabhawayu.multiply.com/photos

มีปราชญ์ความคิดหลายท่าน

กล่าวถึงยามแรกตื่น

ว่าชีวิตควรงดงามตั้งแต่ลมหายใจแรก

ความคิดครั้งแรกเมื่อตื่นขึ้นมา ควรประกอบด้วยวาบแรกอันโปร่งใสเบาบาง ไม่ขุ่นมัวหมองใจด้วยอคติใดใด มาพร้อมรอยยิ้มครั้งแรกที่สามารถทำได้ หรือกระทั่งได้ถ่ายทอดความงดงามจากยิ้มเหล่านั้น ไปถึงผู้คนรอบข้าง จะยิ้มกับดอกไม้ ยิ้มกับตะวัน ยิ้มกับนกหนูแมลง ก็ล้วนแต่เป็นเรื่องงาม หากสิ่งเหล่านั้นส่งไปด้วยความงาม

เมื่อตั้งใจด้วยความงาม

สิ่งซึ่งจะปรากฎตามมาก็ล้วนงดงาม

สำหรับความปรารถนาแรกในชีวิตมนุษย์ เมื่อสามารถก้าวพ้นจากความเลวร้าย ไม่คิดร้าย ไม่ทำร้าย และไม่ทำลายสิ่งใด ยามแรกของการเริ่มต้นด้วยใจเช่นนี้ ล้วนนำพาเราไปสู่ความคิดอันดีงาม หากจะชั่วแล่นบ้างให้ใจวอกแวก กับจิตอันตกต่ำเราก็อาจย้อนมาตระหนักได้บ้าง ยามเมื่อนึกถึงยามเช้าอันงดงาม

ผมทดลองมาหลายครั้ง

นับจากพยายามลำดับความชีวิต

ว่าหากเราตื่นนอนขึ้นมาด้วยใจเป็นสุข

หลังจากหลับชื่นนอนเต็มตื่น เมื่อตื่นขึ้นมาในยามเช้า มักจะเป็นห้วงยามอันงดงาม อย่างยากสุดใจที่ใครจะพรากจากเราได้ เพราะใจเรารับรู้ในเวลาอันงดงามเหล่านั้นจนหมดสิ้น

หลังจากใช้ชีวิตสมบุกสมบันมาหลายปี

นอนไม่เป็นเวลา ตื่นไม่เป็นปกติ

เพราะค่ำคืนผ่านมา ดันเผลอไผลชีวิตไปกว่าข้ามคืน บางครั้งยังไม่ได้หลับจนกว่ารุ่งเช้ามาเยือน กระทั่งนั่งทำงานข้ามคืนก็บ่อยครั้ง หลังจากชีวิตวุ่นวายคอยถามใจผม ว่าสุดท้ายเราเลือกจะมีชีวิตเช่นนี้หรือไร ผมจึงเริ่มกลับมาย้อนวันเวลาอันธรรมดาของชีวิต พยายามปรับจังหวะการนอน

เริ่มต้นด้วยเรื่องง่ายที่สุด

หลับแต่หัวค่ำ ตื่นแต่รุ่งเช้าให้ได้บ่อยครั้ง

อย่างน้อยหากทำติดต่อกันได้นานนับสัปดาห์ ช่วงเวลาเหล่านั้น ล้วนนำพาสิ่งดีดีมาสู่ชีวิต จนยากที่จะมานั่งอธิบายให้ใครได้เข้าใจ หลังจากชีวิตหลายปีทุ่มเทไปกับสิ่งที่เรียกว่าการทำงานหนัก พักผ่อนให้มาก ทุ่มเทแรงกายแรงใจ ยิ่งทำหนักยิ่งพักมาก ใช้ทุกอย่างในชีวิตอย่างสิ้นเปลือง

เปลืองทั้งปัจจัยภายนอก

สิ้นทั้งปัจจัยภายใน

ยามตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนหัว เพราะข้ามคืนผ่านมา นำพาตัวเองไปอยู่ในอารมณ์ถกเถียงปลดปล่อยมากเกินไป นำพาความคิดให้วนอยู่กับล่องลอย มึนเป็นบางทีเมาเป็นบางครั้ง กระทั่งบ่อยครั้งเข้าก็เริ่มเบื่อระบบชีวิตเช่นนี้

 

แม้ในยามเดินทางไกล

เมื่อยามได้เห็นจุดหมายปลายทางในยามเช้า

ร่างกายเหมือนจะบอกเราเสมอ

ว่าหนทางสุดท้ายของความเข้าใจ ที่ชีวิตเราต้องการนั้น ไม่ได้ยิ่งใหญ่มากมายไปกว่านี้ ไม่มีสิ่งใดจะงดงามไปกว่ายามเช้า ยามรุ่งอรุณที่เรามีโอกาสเห็นย่างก้าวของการแสดงอันยิ่งใหญ่ ดวงอาทิตย์เริ่มต้น อากาศเย็นชื่น ทั้งหัวใจและลมหายใจเราสัมผัสได้

หลายครั้งในชีวิต

ที่นำพาตัวเองไปท่ามกลางความหนาวเย็น

เพียงเพื่อนั่งรอชมการแสดงอันยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ

นั่งมองแสงแรกของเช้าบนดอยบนขุนเขา นั่งรอไออุ่นและมองความหนาวเย็นของไอหมอก เสียงต่างๆค่อยเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง หลังจากเสียงยามค่ำคืนเริ่มจางไป เมื่อฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี การแสดงครั้งยิ่งใหญ่ของโลกกำลังเริ่มต้นขึ้น

แต่ละเช้าล้วนไม่เหมือนกัน

แสงฤาสีสันอันปรากฎไม่เคยเหมือนกัน

มีเพียงคล้ายคลึงว่าต้องเปลี่ยนสี

แต่ทุกครั้งของยามเช้าไม่เหมือนกัน และทุกครั้งของหัวใจเรายามเช้า ล้วนไม่เคยเหมือนกัน การรำลึกยามเช้าด้วยใจเป็นสุข จึงเป็นเหมือนการนั่งลำดับใจ ถามถึงสิ่งอันผิดพลาดในชีวิต ขออภัยต่อสิ่งอันพลั้งเผลอของตัวเอง ตั้งใจลำดับสิ่งดีงามซึ่งเราควรทำในแต่ละการเริ่มต้น

ปราชญ์หลายคนซึ่งล้มหายตายจากไป

กล่าวถึงช่วงเวลาเปลี่ยนผ่าน

ทั้งยามอาทิตย์ขึ้นและยามอาทิตย์ตก

มักเป็นช่วงเวลาแห่งการเสพพลัง ซึ่งมนุษย์ควรตระหนัก และฉกฉวยโอกาสอันงดงามนั้นไว้ เป็นช่วงเวลาซึ่งบางครั้งได้รับการพรรณณาว่า โลก นรก และสวรรค์ ได้มาบรรจบกันในยามเปลี่ยนผ่าน เพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้นที่เราจะรู้

เมื่อวันเวลาเริ่มต้นขึ้น

ทุกอย่างของชีวิตก็เริ่มต้น

หัวใจเราก็เริ่มต้นขึ้น จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม

ในท่ามกลางยามเช้าอันงดงามเช่นนี้ ไม่มีสิ่งใดงดงามไปกว่า การบอกถึงไมตรีจิต บอกถึงความงดงามในหัวใจ สูดลมหายใจให้เต็มปอด เก็บลมในท้องสักระยะเหมือนตั้งใจตั้งใจ รำลึกคุณค่าของชีวิต รำลึกความดีงามของผู้คนรอบข้าง รำลึกและขอบคุณ ขออภัยในสิ่งอันผิดพลาด

ดื่มน้ำอันเป็นสุขสักแก้วสองแก้วใหญ่

นั่งมองชีวิตอันผ่านไป

แล้วยิ้มให้กับชีวิต