หลังจากวันศุกร์ที่ 16 พย 50 ประชุม QA-forum เสร็จประมาณ 16.00 น. นั่งรถแท็กซี่กับท่านอาจารย์จิตเจริญ และพี่อิ๋ว จากจุฬาฯ แวะส่งอ.JJ ที่ตลาด อตก. ก่อน และไปหมอชิต
เป็นเพราะทั้งผมและพี่อิ๋วอยากถึงมหาสารคามเร็วๆ เลยตกลงกันว่านั่งรถ ป.1 ไปลงที่โคราช รถออกจากหมอชิต 17.00 น. แล้วจะหารถต่อ เพราะคิดว่ามีรถผ่านเยอะ
ถึงโคราชประมาณ 20.30. น. นั่งทานข้าวห้องสถานี ป.1 รอฟังประกาศเสียงตามสายว่ามีรถคันไหนผ่านมหาสารคามบ้าง เกือบ 21.00 น. ก็ไม่มีวี่แวว ตัดสินใจกันเดินออกไปดูที่ชานชลารถ ป.2 มีอยู่คันหนึ่งจุดหมายปลายทางที่อุบลราชธานี แต่คนเต็มคัน รวมถึงมียืนอีกเป็นสิบ จึงตัดสินใจไป ยืนก็ยืน คงมีคนลงริมทางบ้าง อาจจะได้นั่ง แต่โชคดีพี่อิ๋วได้นั่งจากความเสียสละของนักเรียนนายสิบที่ร่วมเดินทางมาด้วย
สนุกมากครับไม่มีหลับเพราะสามีภรรยาที่ผมยืนอยู่ทะเลาะกันตลอดทาง
สรุปตีตัวยืน 3 ชั่วโมงครึ่ง ถึง มหาสารคาม โชคดีที่จบนักศึกษาวิชาทหาร รด. เป็นว่าที่สิบโทกัมปนาท อาชา
น่าจะนั่งต่อมาลงชัยภุมินะครับ
จะไดมีที่นั่ง
สวัสดีจ้า น้องแจ็ค
จากการเดินทางของวันศุกร์ที่ 16 พย 50 โดยรถประจำทาง ป2 จากโคราช-มหาสารคาม เป็นวิถีชีวิตอีกครั้งหนึ่งที่เหนื่อยและสนุก ก็สงสารแต่แจ็คกับคุณทหารที่เอื้อเฟื้อที่นั่งให้ จนถึงมหาสารคามด้วยความปลอดภัย สนุกในการเดินทางจ้า.......
ขอบคุณครับคุณนักสาธารณสุข
คงต้องใช้เวลาพอสมควรครับไปชัยภูมิ เพราะคนละเส้นทาง
ผมเข้าใจว่าถ้าจะไปชัยภูมิ จาก โคราชนั้น ระยะทางไม่ใกล้ครับ แต่เป็นทาง 2 เลน
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับพี่อิ๋ว
เที่ยวนี้สนุกมากครับ มีสีสัน รสชาติที่หลากหลายจริงๆครับ เล่าสู่ให้ใครฟังก็สนุกสนานดีครับ
ขอบคุณครับ
"นั่งรถประจำทาง ไว้ใจไม่ได้ อันตราย เหมือน ๆ กัน ทุกวันนี้คนเห็นแก่ตัวเยอะ"
ทำอย่างไรเราถึงจะค่อย ๆ เลือนทัศนคติเช่นนี้ออกไปจากความคิดในใจ หากมีคนไทยอย่างพี่แจ๊ค กัมปนาท ครึ่งหนึ่งของประเทศ คนไทยคงมีความสุขมากขึ้น
เคยเป็นทั้งผู้เสียสละบนรถประจำทาง และ เคยได้รับความสะดวกสบาย จากผู้เสียสละ เป็นสุขใจ ทั้ง 2 อย่างค่ะ
สวัสดีครับคุณขวัญ ดีเจขวัญ
ยินดีครับที่แวะเข้ามาเยี่ยม กับ บันทึกนอกเหนืองานประจำ ที่นานๆทีค่อยจะมีโอกาศเขียน
ทางเลือกการคมนาคมขณะนี้ก็มีเยอะครับ แต่ละคนก็คงเลือกตามความสะดวก ความพอประมาณกับค่าใช้จ่าย
แต่สิ่งหนึ่งต้องทำใจว่าการเดินทางไม่ใช่มีเราคนเดียวต้องมีเพื่อนร่วมทางที่มีความหลากหลาย ทุกรูปแบบ
ดังนั้นเราเลือกแล้วต้อง "รับได้ทุกอย่าง" เหมือนเพลงของพี่แมว จิระศักดิ์ พานพุ่ม
ด้วยการ "ทำใจ เสียสละ ตามโอกาศ" ครับ
ประเด็นที่ว่าถ้ามีคนอย่างผมอยู่ครึ่งประเทศไทย
ผมตอบได้เลยครับ ประเทศนี้ยุ่งแน่ครับ ยุ่งกว่ามีใครบางคนที่ตอนนี้ร่อนเร เจ้าของทีมฟุตบอล เสียอีกแน่ครับ
สุดท้าย
ร่วมมือ ร่วมใจ เสียสละ สมานฉันท์
เขียนง่าย พูดง่าย แต่ทำยากครับ
คำสี่คำนี่ผมเชื่อแน่ว่าจะทำแห่งบรรยากาศในองค์กรการทำงานมีความสุขครับ
ปล.ผมยังไม่แน่ใจเลยครับว่าผมหรือคุณขวัญ ใครเกิดก่อนกัน ผมอาจจะดูหน้าแก่กว่าวัย แต่อายุยังไม่มากนะครับ
ยินดีครับที่แวะเข้ามาเยี่ยม
แจ๊คแนะนำบล็อคนี้กับผมมาครั้งหนึ่งแล้วนานมาก ซึ่งเข้ามาอ่านเพียงช่วงแรกๆ แล้วก็ไปทำอย่างอื่นเพลินจนลืม มาวันนี้ได้คุยกับแจ๊คทาง MSN ในหลายๆ เรื่อง แบบสบายๆ แจ๊คถามถึงเรื่องงานวิจัย (วิทยานิพนธ์ ป.เอก) ซึ่งแจ็คนำมาเล่าให้ฟังในกระทู้ "ไมยราบยักษ์ กระถินยักษ์ ผักตบชวา วัตถุดิบวิจัยนักศึกษาปริญญาเอก" เลยให้ข้อมูลความคืบหน้า (ทีละนิด จิตแจ่มใส) แบบคร่าวๆ ไป เลยอ่านกระทู้อื่นๆ ซะเกือบหมด มาถึงกระทู้นี้ทำให้คิดถึงสมัยเรียน ป.โท ที่ มมส. ช่วงปี 43-45 จะเล่าให้ฟัง
ผมก็เคยยืนจากสารคามไปจนถึงอุบล 3 ชั่วโมงกว่าเหมือนกัน รถวิ่งมาซักได้ 1 ชั่วโมง จึงได้นั่ง อ้อ...ทั้งคันรถผมได้นั่งเป็นคนสุดท้ายครับ ประมาณ 2 นาที ก็มีตาแก่ๆ คนนึง แต่งตัววัยรุ่นมาก (ขอย้ำ) กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ เสื้อยืดสีเขียวเอาชายเสื้อเข้าในกางเกงด้วย ผมจำได้แม่นเลย ขึ้นรถมาแล้วไม่รู้อะไรดลใจให้มายืนข้างๆ ที่ผมนั่ง ผมเลยลุกให้ตาคนนั้นนั่ง ก่อนนั่งแกถามผมว่า "ไปลงที่ไหน" ผมตอบว่า "อุบลครับตา" แกถามผมต่อไปอีกว่า "อีกไกลนะน้องจะไหวรึ" บ๊ะ...จะให้ผมตอบว่ายังไงได้ มันก็ต้องไหวสิคร๊าบคุณตา ในใจก็คิดว่าเดี๋ยวคงมีคนลงเพราะอีกนานกว่าจะถึงอุบล แต่...ผิดคาดครับ ทุกคนที่เหลือลงที่อุบลหมด โอ้แม่เจ้า อะไรจะซวยขนาดนี้ แต่ที่จริงพอผ่านไปซักเกือบชั่วโมงผมเห็นทุกแน่นิ่งไปหมดแล้ว (หลับอุตุ) ผมก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นรถข้างที่นั่งคุณตาลืมวัยคนนั้นนั่นแหละ ซึ่งนั่งหลับอ้าปาก น้ำลายไหลไปตั้งนานแล้ว...แมลงวันบินเข้าไปอึใส่ก็จะไม่บอก เปรี้ยวดีนัก...
สรุปแล้วยืนไม่ถึง 3 ชั่วโมง หรอก พี่ไม่ได้เรียน รด. เลยนั่งกับพื้นเอา พอได้เนาะแจ็ค
ขอบคุณพี่ชายมากครับ
พี่ตุ๋น
มีพี่ชายแบบนี้โชคดีที่สุดครับ