มิตรภาพที่อบอวล..ทำให้ฉันเหมือนเป็นคนที่ขาดความอบอุ่น(ไม่ได้ซะแล้ว)

ครบรอบ 1 ปี พอดีพอดิบสำหรับการได้เข้ามาเป็นสมาชิกใน G2K แห่งนี้...เลยให้นึกย้อนหลังไปถึงวันแรกที่เข้ามา ......... 

ฉันเหมือนเป็น...คนที่ถูกบังคับ...(ก็วันแรกโดนบอกแกมบังคับจริงๆ อยู่ๆก็มีประกาศให้ครูที่ว่างลงมาสมัครอะไรก็ไม่รู้ที่ห้องธุรการ   ขนาดตอนกรอกข้อมูลสมัครสมาชิกบางอย่างยังลงมั่วๆเลยขอให้ผ่านไปที  เพิ่งจะมาแก้ไขข้อมูลให้ถูกต้องเมื่อไม่นานมานี้เอง...อายจัง) 

เวลาผ่านไป......ฉันเหมือนเป็น...นักย่องเบา..ย่องเข้าบ้าน(บันทึกคนอื่น)โน้นออกบ้านนี้อย่างไม่ทิ้งร่องรอย..(พอดีช่วงปีที่แล้วบ้านน้ำท่วมไม่มีที่จอดรถเลยต้องขนย้ายตัวเองมานอนบ้านพักครู(ว้าแย่จัง) ก็เลยทำให้มีเวลาตอนกลางคืนเดินมาทำงานที่โรงเรียนก็เลยเข้ามาดูซิว่าที่เขาให้เราสมัครสมาชิกน่ะมันคืออะไรกันแน่) และเหตุก็เกิดเมื่อนั้นเอง..

ทำให้ฉันเหมือนเป็น...คนติดยา...ยาเสพติดที่ชื่อว่า G2K วันไหนไม่ได้เข้ามาเหมือนมันจะลงแดง อ๊อก..อ๊อก..ช่วยด้วย 

ต่อมาก็ทำให้ฉันเหมือนเป็น..คนบ้า...เพราะเมื่อเริ่มเขียนบันทึกก็เริ่มมีมิตรรักเข้ามาพูดคุย.เลยบ้าคุยโม้ไปทั้งโรงเรียนเว่า....(พี่คะ..บันทึกของหนูมีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นแล้วค่ะ..กรี๊ด.. เจอใครก็โม้ไปเรื่อย)

เมื่อน้ำลด..ฉันก็เหมือนเป็นลูกอกตัญญู..ก็กลับไปอยู่บ้านเหมือนเดิม..และทำท่าจะติด G2K มากขึ้นเลยทำให้ค่าโทรศัพท์ที่บ้านแพงกว่าปกติ..(ก็เล่นแต่เน็ต)  แต่แม่เป็นคนจ่ายค่าโทรศัพท์ ..อิ..อิ 

หลังจากนั้น..ฉันก็เหมือนเป็นคนขาดความมั่นใจ..เพราะอะไรน่ะหรือ..ก็มีโอกาสได้เจอตัวจริงเสียงจริงของหลายท่านๆที่เข้ามาในบันทึกนี้จากสถานที่ต่างๆ เมื่อเจอขาแข้งมันก็สั่นเพราะตื่นเต้น จากที่เคยเป็นสาวมั่นพูดมากก็กลายเป็นติดอ่างถึงใบ้ไปเลยก็มี

และอีกหลายๆอย่างที่ฉันทำท่าเหมือนจะเป็น.โดยเฉพาะเป็นคนขาดความอบอุ่น(ไม่ได้ซะแล้ว)..ก็ในG2K มีมิตรภาพที่อบอุ่นลอยตลบอบอวลไปหมด 

แล้วคุณล่ะคะ...เหมือนจะเป็นอะไรใน...G2K