@@@@


ทุกครั้งที่มีดาวตก....ครูกั๊ตจัง...ไม่เคยพลาดโอกาส...ถึงจะหนาวเหน็บและดึกดื่นแค่ไหนก็สู้...
อาจเป็นเพราะถูกปลูกฝังอยู่ในกระแสเลือด...กระมัง...
เมื่อคืนยกแคร่ออกไปนอนคอยดูดาวตกที่กลางทุ่งนาหลังบ้าน (ก็ไม่มีสนามหญ้าหน้าบ้านนี่นา)...มโนภาพเก่าๆ จะผุดขึ้นมา...

.....
เมื่อตอนเด็กๆ ที่บ้านยังไม่มีไฟฟ้า...
คืนไหนที่อากาศร้อน...คุณพ่อจะปูเสื่อชวนลูกๆ นอนดูดาวกัน...
คุณพ่อจะชี้ให้ดู...โน่นดาวไถ....โน่นดาวเหนือ .....

คุณพ่อบอกว่าเป็นดวงดาวที่สำคัญสำหรับคนเดินทางกลางคืน...ใช้กำหนดทิศทางในการเดินไม่ให้หลงทาง...(โจรก็ได้ใช้ประโยชน์ค่ะ..ดาวโจน..อิอิ)

“ดาวดวงนั้นเป็นดาวลูกไก่”....

“ทำไมต้องชื่อดาวลูกไก่จ๊ะพ่อ...เป็นดาวลูกเป็ดไม่ได้เหรอ... หนูอยากให้มันเป็นดาวลูกเป็ดนี่ค่ะ”....
“เดี๋ยวพ่อจะเล่านิทานเรื่องดาวลูกไก่ให้ลูกๆฟัง”...

เมื่อนิทานจบเรื่อง...ดาวลูกไก่กลับกลายเป็นดวงดาวในดวงใจ...ของหนูกั๊ตจัง...

ทุกครั้งที่นอนดูดาว...ต้องมองหาดาวลูกไก่เป็นดวงแรก...

“น้องเรามานับดาวแข่งกันดีกว่า”...หนูกั๊ตจัง...ชวนน้องสาวคนเล็ก...นับ 1..2..3..4..5..6....

“หยุดๆ หยุดนับลูก..เขาไม่เคยให้นับดาวกันหรอกนะ...เดี๋ยวจะมีลูกนับไม่ถ้วน”...

“ถ้าแบบนั้นก็ดีซิพ่อ...หนูอยากรู้ว่าหนูกับดาวใครจะมีลูกมากกว่ากัน..7...8..9..10”....

เพราะคุณพ่อชอบดูดาว...ลูกสาวคนแรกของพ่อจึงมีชื่อว่า...ดาวแจ้ง...นิคแนม...ประกายพรึก...
(คุณพ่อบอกว่าลูกสาวคนนี้คลอดช่วงดาวศุกร์กำลังสุกใสตอนใกล้จะรุ่งเช้า)...
ส่วนลูกสาวคนที่สอง...ชื่อแสงตะวัน...คลอดช่วงดวงตะวันกำลังขึ้นในตอนเช้า ...
ส่วนหนูกั๊ตจังเป็นลูกสาวคนที่ 11 ค่ะ (คุณพ่อมีลูก 12 คน..ได้ทีมฟุตบอลเต็มทีมเลยค่ะ).....

เฮ้อ...อุตส่าห์นับดาว...ไม่เห็นจะเป็นอย่างที่พ่อว่าเล้ย...

.....

เมื่อคืนพยายามมองหาดาวลูกเป็ดลูกไก่

ไม่รู้พากันไปหากินถึงไหน...ไม่โผล่มาให้เห็นเลยค่ะ

ยังดีที่ดาวตกอุตส่าห์แหวกเมฆของน้องอ๊อด P  naree suwan  ออกมาให้เห็นหนึ่งดวงใหญ่ๆ...ไม่งั้นคงนอนไม่หลับแน่เลย.....

.....