แม้กาลเวลาจะผ่านเลยไปนานเท่าไหร่ แต่คำว่าประทับใจ สำหรับคนเรา ไม่มีวันลืมเลือน

   ความจริงเหลือเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมง ผู้เขียนก็จะได้พบกับผู้ที่Tag คิดถึงอยู่แล้ว และเราก็สามารถที่จะนั่งคุย ถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดต่อกันได้อีก ตามแต่ใจต้องการ แต่ที่สุด ผู้เขียนก็ตัดสินใจเขียนบันทึกนี้ ในยามดึก ที่คงมีผู้รับรู้เหลืออยู่ไม่กี่คน

   เหตุผล ต้องบอกด้วยใช่ไหม ก็ได้นะ เพราะผู้เขียนมีเจตนา อยากจะให้ใครๆ มีโอกาสดีๆ อย่างผู้เขียนบ้าง ที่ได้พบเจอเธอ ทั้งทางบล็อกและตัวตนจริง ขอTag คิดถึง เจ้าของบันทึก ความทรงจำ

คุณผู้ใช้นามแฝง Moo 

P<h2 align="left"> ใส่ชุดดำค่ะ แต่ใจดีมากๆ มีโอกาสได้สัมผัสความโอบอ้อมอารีย์ มีน้ำใจเธอมาแล้ว ซาบซึ้งมาก เธอว่า การได้พบกันระหว่างเรา เป็นความลับของดวงดาว </h2><h2 align="left">   ขอทวนบันทึกที่ผู้เขียนรู้สึกประทับใจ ตั้งแต่วันแรกที่อ่าน จนแม้ครั้งสุดท้ายที่เปิดอ่าน ก็ยังรู้สึกว่าบันทึกนี้มีชีวิต ถ่ายทอดความเป็นตัวตนที่แท้จริงของเจ้าของ เป็นการแสดงให้เห็นว่า แม้กาลเวลาจะผ่านเลยไปนานเท่าไหร่ แต่คำว่าประทับใจ สำหรับคนเรา ไม่มีวันลืมเลือน </h2><h2 align="left"> กับบันทึกที่ทุกตัวอักษร สื่อให้เราได้เกิดความรู้สึกดีๆ ไปกับเธอ โดยเฉพาะผู้ที่มีหัวใจ ใฝ่พัฒนา และความรักของชนบท ด้วยจิตอาสา เชิญอ่านกันเลยค่ะ</h2><h2 align="left"></h2><h2 class="title" align="left">   "ความทรงจำ "</h2><h2 class="excerpt" align="left">ความซาบซึ้งใจที่ไม่มีวันลืม</h2><h2 class="content" align="left">สมัยที่เรียนมัธยม 4-5 ประมาณปี   พ.ศ.2515-2516 ดิฉันได้มีโอกาสออกค่ายอาสาสมัครกับนิสิตมหาวิทยาลัยขอนแก่น ชื่อว่า ค่ายอาสานาตะแบง ซึ่งสมัยนั้นยังเป็นอำเภอมุกดาหาร อยู่ในเขตจังหวัดนครพนม</h2><h2 class="content" align="left">ก่อนนั้นและเป็นพื้นที่สีแดงที่อันตราย  แต่ชาวค่ายมุ่งมั้นที่จะสร้างโรงเรียนให้ชาวบ้านให้สำเร็จ  พ่อดิฉันมาตามให้กลับบ้าน  ดิฉันคุยกับพ่อว่าพี่ยังอยู่หนูจะอยู่กับพี่ๆ  ตอนนั้นคิดอย่างเด็กๆ  ถ้านับจากวันนั้น เป็นเวลา 30 กว่าปีผ่านมา </h2><h2 class="content" align="left">เป็นความทรงจำที่ดิฉันซาบซึ้งใจ  คิดถึงครั้งใดก็จะมีความสุขและภาคภูมิใจในตัวพี่ๆเสมอ  พี่ๆนิสิตไปช่วยเหลือชาวบ้าน สร้างโรงเรียน แบกหิน อิฐ  ทราย ทำกันเองทั้งหมด </h2><h2 class="content" align="left">บางวันดิฉันก็ถูกบังคับให้เป็นประธานในการประชุม  พี่ชี้แจงว่าทุกคนที่อยู่ในค่ายต้องมีส่วนร่วมกันไม่ว่าดิฉันเป็นเด็กเล็กสุดยังไม่มีความรู้  ความสามารถ ไม่มีประสบการณ์ ก็ตาม  ดิฉันได้รับคำสอน แนะนำ แม้จะเป็นเพียงขั้นตอนที่ไม่ลึกซึ้งมากนักก็ตาม  </h2><h2 class="content" align="left">สิ่งสำคัญที่สุดดิฉันได้เรียนรู้การแบ่งปันกัน  รักและห่วงใยซึ่งกันและกัน อีกหลายอย่าง ที่นี่เป็นโรงเรียนแห่งชีวิตของดิฉัน  ณ  ที่แห่งนี้พี่ๆคนดี หล่อหลอมดวงใจดวงนี้  ให้แข็งแกร่งมุ่งมั่นและอยากเดินตามรอยเส้นทาง  เหมือนเป็นพันธะสัญญาว่า  เราจะสร้างโอกาสให้เราได้แบ่งปันสิ่งดีๆเพื่อคนอื่น  ทำได้มาก ได้น้อยก็ต้องทำ</h2><h2 class="content" align="left">อยากเอ่ยกับพี่ๆ (ซึ่งไม่ทราบว่าอยู่ที่ไหนบ้าง)  ว่าขอบพระคุณอย่างสูงยิ่ง พี่ทำหน้าที่ของพี่ได้เยี่ยมยอดมากคะ</h2><h2 align="left">     มาถึงบรรทัดนี้ผู้เขียน เข้าใจกับคำพูด ที่บอกว่า ถึงเธอจะเป็นพยาบาล แต่เธอมีความรักที่จะเป็นครู ของเจ้าหน้าที่สาธารณสุขมากกว่า เพราะถือว่า คนกลุ่มนี้ เป็นผู้ใกล้ชิดประชาชนที่สุด และดูแลชาวบ้านได้ดีที่สุด อาจเข้าใจได้ว่า เป็นการสานฝันให้กับความทรงจำเดิม ที่เธอเองชื่นชอบงานพัฒนาชนบท หรือ แท้จริง เธอมีความมุ่งมั่นในการที่จะ มีสว่นปลุกปั้น ประติมากรรมชิ้นเอก ที่มีชีวิต เลือดเนื้อ และอุดมการณ์ เท่าเทียมเธอ ไปเป็นผู้พัฒนาหน่วยเล็กที่สุดของประเทศ ให้มีความเข้มแข็ง ด้วยน้ำใจแห่งการเป็นผู้รู้คุณแผ่นดิน ตามที่เธอได้ถูกหล่อหลอมมา แม้จะล่วงเลยมานานมากแล้วก็ตาม</h2><h2 align="left">Tag คิดถึง พี่Moo ด้วยความประทับใจแห่งการได้พบกัน ตามความลับแห่งดวงดาวค่ะ</h2>