ตำบลยุฟุอินเป็นตำบลเล็กๆ ที่ยากจน แต่โชคดีที่มีผู้นำชุมชนที่เข้มแข็ง 3 คนได้รวมตัวกันคิดที่จะทำอย่างไรให้ชาวบ้านพ้นจากความยากจน จากที่เคยจะเชิญนักธุรกิจภายนอกเข้ามา เปลี่ยนมาเป็นหาวิธีให้คนในชุมชนช่วยกันพัฒนา
จากนั้นจึงคิดวิเคราะห์และมองหาจุดเด่น จุดขายของตัวเอง แล้วก็พบว่า...ตำบลยุฟุอิน...มีวิวทิวทัศน์ และความเป็นชนบทที่สวยงาม น่าจะนำมาใช้เป็นจุดขาย ต่อนักท่องเที่ยวได้ ...จึงได้เลือก “การท่องเที่ยว” เป็นตัวช่วยพลิกฟื้นชุมชน โดยมีปรัชญาว่า
“การรักษาธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม” ต้องมาก่อน “การท่องเที่ยว”
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">“การยกระดับคุณภาพชีวิตและจิตใจของผู้คน” ต้องมาก่อน “การพัฒนาด้านวัตถุ”</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">“คุณภาพ” ต้องมาก่อน “ปริมาณ”</p> <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ที่สำคัญ “อัตลักษณ์ของชุมชน” ต้องไม่เสียเพราะ “การท่องเที่ยว”</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p>เวลาประมาณบ่าย 2 กว่าๆ เราเดินทางถึงยุฟุอิน </p><p>สิ่งที่เราพบคือมีนักท่องเที่ยวเดินทางมาเยี่ยมชมหมู่บ้านเป็นจำนวนมาก ในหมู่บ้านมีร้านขายของที่ระลึก ร้านอาหาร ร้านขายของกินของใช้ในครัวเรือน เป็นร้านเล็กๆ ที่คงลักษณะดั้งเดิมของหมู่บ้าน ตั้งเรียงรายสองข้างทาง ไม่มีตึกสูงดังเช่นในเมือง </p><p>
</p><p></p><p>บ้านที่อยู่อาศัยยังคงมีอยู่สลับเป็นระยะกับร้านค้า อีกด้านหนึ่งของหมู่บ้านเรามองเห็นเทือกเขาสูงตระหงานสวยงาม ส่วนอีกด้านเป็นท้องทุ่งนา </p><p>
</p><p></p><p>ทางเดิน ถนน สะอาดสวยงาม มีดอกไม้ปลูกประดับเป็นระยะๆ นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ก็คือ ชาวญี่ปุ่น ที่มากันเป็นครอบครัวทั้งเด็กตัวเล็กๆ จนถึงผู้สูงอายุ อย่างหนึ่งที่เราไม่พบคือถังขยะ แต่ไม่มีขยะทิ้งให้เห็น... </p><p>
</p><p>
</p><p></p><p></p><p>
</p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>เราจบการเยี่ยมหมู่บ้านหลังเขาที่สวยงามนี้ในเวลาประมาณ 4 โมงกว่าๆ เพื่อเดินทางไปยัง Tokiwa ที่ซึ่งสมาชิกหลายคนรอคอยวันนี้มานาน...</p><p>ที่ Tokiwa มีอะไร ... โปรดติดตามบันทึกหน้านะค่ะ... </p><p> </p>
ตามหลังอาจารย์แป๋วไปเที่ยวด้วย ^__^
ชอบปรัชญาของเขาอ่ะค่ะ แล้วยิ่งนำมาปฏิบัติได้จริง ก็ยิ่งแจ่มแจ๋วมากๆ
“การยกระดับคุณภาพชีวิตและจิตใจของผู้คน” ต้องมาก่อน “การพัฒนาด้านวัตถุ”
สวัสดีค่ะน้องจิน
ชอบปรัชญานี้ด้วยค่ะ เขาให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชนด้วยค่ะ ซึ่งคงเป็นส่วนให้ที่ทำให้ทุกคนรักและภูมิใจในหมู่บ้านของเขาค่ะ
คอยมาหลายวันแล้วได้อ่านเสียที่ แถมด้วยการกระตุ้นต่อมอยาอ่านต่อ คนอาไร้ เขียนให้น่าอ่าน่าติดตาม
</div>
เคลื่อนด้วยใจ… แล้วอะไร ๆ มันก็จะค่อย ๆ มาเอง…ที่นี่เป็นตัวอย่างที่ดีคร้าบ…
สวัสดีค่ะอาจารย์
ขอบคุณอาจารย์มากค่ะที่ติดตามอ่าน ขณะที่เขียนก็นึกถึงถึง มองภาพเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น เมื่อเขียนเสร็จแล้วมาอ่าน ก็ทำให้เห็นภาพชัดขึ้นไปอีก เป็นการเก็บความสุข ความสนุกไว้นานๆ ดีค่ะ ... อาจารย์เข้าร่วมเฮฮาศาสตร์ที่ดงหลวงศุกร์ (16 พย) นี้ด้วยรึปล่าวค่ะ...
สวัสดีค่ะพี่ศศินันท์
ขอบพระคุณมากค่ะ ที่ติดตาม (ทำให้อยากเขียนเล่าจนกลับถึงบ้าน...)
เห็นด้วยมากๆ ค่ะ...ธรรมชาติบ้านเราสวยงามไม่แพ้ญี่ปุ่น แถมเรายังท่องเที่ยวได้ทั้งปี ... แต่ปัญหาคือเรื่องขยะ เรายังขาดวินัยในเรื่องนี้เป็นอย่างมาก...เคยไปเที่ยวที่...เป็นสถานที่ที่มีน้ำผุดขึ้นมาแล้วไหลผ่านลำธารที่เป็นหินกรวด น้ำใสสวยมาก แต่มีถุงพลาสติกเกาะตามกิ่งไม้ข้างๆลำธาร บริเวณข้างๆลำธารมีคนมาปิคนิคทานข้าวแล้วก็ทิ้งขยะเกลื่อน รวมทั้งมีแผงส้มตำขายข้างๆลำธารอีก...เข้าใจว่าใครๆก็คงอยากอยู่ใกล้ชิดความสวยงามของธรรมชาติให้มาก แต่ไม่มีความรับผิดชอบต่อขยะ เป็นการลดความสวยงามของธรรมชาติอย่างน่าเสียดาย
วันก่อนไปหมู่บ้านในชนบทแห่งหนึ่งมาค่ะ ในหมู่บ้านมีการสร้างถนนคอนกรีตแต่ไม่มีทางระบายน้ำให้...น้ำเสีย ขยะสองข้างทางในหมู่บ้านเห็นแล้วก็ได้แต่เศร้าค่ะ...ได้เสนอกำนันไปค่ะว่า น่าจะจัดประกวดหมู่บ้านสะอาดปลอดขยะ เพื่อรณรงค์เรื่องสิ่งแวดล้อม ในการจะพัฒนาสถานที่ท่องเที่ยวในตำบล เพราะที่ตำบลนี้มีบึงที่สวยงาม แต่ก็ยังจัดระเบียบอะไรไม่ได้ทั้งในหมู่บ้าน ตำบล และตัวบึงเอง ฯลฯ
สวัสดีจ้ะนายเหมียว
การพัฒนาชุมชนโดยภาครัฐคงไม่ยั่งยืนเท่ากับคนในชุมชนช่วยกันพัฒนา...การให้ประชาชนมีส่วนร่วมในการพัฒนาตั้งแต่เริ่มคิดว่าจะพัฒนาอะไร อย่างไร น่าจะเป็นจุดแรกของการเคลื่อนด้วยใจ...ตอนนี้กำลังเริ่มๆ แล้วค่ะ สู้ๆๆ
สวัสดีค่ะน้องนรี
เห็นด้วยมากค่ะ ... คนญี่ปุ่นมีการบริหารจัดการที่ดี...พี่ไม่มีความรู้ในเรื่องการบริหารจัดการ...พี่อยากทราบว่าแก่น หรือหลักในการบริหารจัดการของเขาคืออะไร ทำไมจึงทำได้ผลดี...ในขณะที่บ้านเราไปเอาระบบโน้นระบบนี้มาใช้เพื่อพัฒนาอยู่เรื่อยๆ...
สวัสดีค่ะอาจารย์
น่าเสียดายมากค่ะ อยากให้อาจารย์ไปด้วย คงสนุก เพราะอาจารย์ชอบลุยๆ งานนี้ได้ลุยเต็มที่เลยค่ะ
อาไว้โอกาสหน้า คงจะมีสักวันที่ฟ้าเป็นใจ จะได้เฮฮาให้สุดๆๆๆไปเลย..ฮิฮิ
สวัสดีคะ อาจารย์
ไม่พบถังขยะ แต่ไม่มีขยะให้เห็น
แล้วชุมชนจัดการกับขยะยังไงคะอาจารย์?
---^.^---
สวัสดีครับ อ.แป๋ว
มีความสุขกับบันทึกที่อ่านสบาย และมีภาพที่แจ่มชัดผ่านเลนส์ ...
คุณภาพชีวิตของคน สิ่งหนึ่งเราอาจดูได้จากการคงอยู่ของทรัพยากรธรรมชาติได้เหมือนกัน...
....
หนาวแล้ว รักษาสุขภาพนะครับ
สวัสดีค่ะอาจารย์
เราจะรอวันที่นั้น วันที่เราจะได้เฮฮาร่วมกันนะคะ
สวัสดีค่ะน้องพิมพ์
คือเขาจะให้ทุกคนเก็บขยะที่เกิดจากตัวเขาเองกลับไปบ้าน รวบรวมเป็นขยะจากบ้าน ไปทิ้งที่ที่ทางเทศบาลกำหนดค่ะ (แต่ละเขต แต่ละเมืองจะมีกำหนดวัน ลักษณะขยะที่จะทิ้งในแต่ละวัน และสถานที่ทิ้งขยะค่ะ ซึ่งชุมชนต้องทำตามนั้นมิฉะนั้นจะโนตักเตือน หรือโดนปรับได้ค่ะ)
สวัสดีค่ะคุณแผ่นดิน
การที่เราอยู่กับธรรมชาติได้ พี่เชื่อว่าทำให้ชีวิตเราเป็นสุขมากค่ะ เพราะเราก็เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ หากเราดูแลธรรมชาติดี ธรรมชาติก็ดูแลเราค่ะ ...หากเราทำลายธรรมชาติ เมื่อนั้นธรรมชาติจะลงโทษ ซึ่งจะรุนแรงกว่ามนุษย์ด้วยกันลงโทษอีกค่ะ....
ชุดท่องเที่ยวญี่ปุ่นของอาจารย์เขียนได้น่าอ่าน เป็นการท่องเที่ยวอย่างมีสาระ มุมมองเด็ดๆ ภาพก็สวยอิ่มใจที่ได้เห็น สงสัยอาจารย์เตรียมพิมพ์หนังสือหรือเปล่าคะ เชียร์ๆๆๆค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์
ขอบคุณอาจารย์มากค่ะ
เขียนเล่าเรื่องท่องเที่ยวคราวนี้ อย่างเป็นชุดเนื่องจากอยากเล่าสู่หลายๆท่านที่วางแผนจะไปเที่ยว เผื่อจะมีท่านใดอยากลองรูปแบบท่องเที่ยวแบบโฮมสเตย์บ้าง และเล่าให้เพื่อนๆที่อยากไปด้วยแต่ด้วยภารกิจ หรือสุขภาพ ทำให้ไปด้วยไม่ได้ค่ะ ... ยังไม่กล้าทำเป็นหนังสือค่ะ กลัวขายได้แค่ 2 เล่ม (คืออาจารย์เล่มหนึ่ง และตัวเองเล่มหนึ่งค่ะ....ยิ้ม ยิ้ม)...ขอบคุณอาจารย์อีกครั้งค่ะ สำหรับแรงเชียร์และกำลังใจ...
อ.แป๋ว ไม่ได้ไปดงหลวงหรือค่ะ เฝ้าติดตามบลอกของท่านครูบาฯ ตั้งแต่วันที่ 14-16 พย.เห็นแต่คนอื่นไม่เห็นอาจารย์เลยค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์
แป๋วไปดงหลวงค่ะ แต่ไปทีหลังเพราะไปงานแต่งงานของลูกศิษย์ที่ร้อยเอ็ดก่อนค่ะ ... ถึงดงหลวงช้าไปนิดหนึ่งค่ะ ที่โน่นไม่ได้รายงานเลยค่ะ มีกิจกรรมกันตลอดเวลา สังเกตเห็นว่างานนี้มีรายงานสดน้อยผิดปกติ เพราะใช้เวลาในการเรียนรู้ทุกๆอย่างกันอย่างเต็มที่มากๆๆ ค่ะ