บ้านคือวิมานของเรา

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ฉัน และ พี่ๆ ไปช่วยกันขน สัมภาระ บางส่วน จากบ้านฉัน ซึ่งไม่มีใครไปอยู่ ดูแลมาเป็นเวลานาน.... ย้ายไปเก็บที่บ้านอา ก็มีของ จำพวก พระพุทธรูป, พระเครื่อง, เครื่องใช้ไฟฟ้า และเครื่องครัวสารพัดอย่าง ได้ออกกำลังกายเรียกเหงื่อกันพอสมควร

ฉันมองสภาพบ้านที่ปัจจุบัน ไร้คนอยู่อาศัย ก็ไร้ชีวิต ทำให้นึกถึงคำภาษาอังกฤษ 2 คำ คือ  HOUSE กับ HOME

ตอนนี้บ้านของฉัน ไม่ใช่ HOME มันกลายเป็นแค่ HOUSE ... ไร้ชีวิต ไร้ความรู้สึก ฉันรับรู้ว่าเป็นเจ้าของบ้านนี้ แต่ไม่รู้สึกว่าบ้านนี้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉันอีกต่อไป แต่ในขณะเดียวกัน ...

ห้องพักที่ฉันอาศัยอยู่ในที่ทำงาน ถึงแม้ฉันจะรับรู้ได้ชัดเจนว่ามันไม่ใช่ของฉันซักหน่อย แต่ก็รู้สึกได้ว่าห้องพักนี้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉัน มันเป็นความผูกพันที่ได้ครอบครอง แต่ไม่ได้เป็นเจ้าของ

และชีวิตฉันก็ได้ประสบเรื่องราวแบบนี้บ่อยๆ การได้ครอบครอง ได้ผูกพัน แต่ไม่ได้เป็นเจ้าของ

ฉันชอบวาดรูป Lay out บ้านมาก ๆ มาตั้งแต่เด็ก และเปรียบเสมือนเป็นของเล่น เป็นงานอดิเรก เป็นจินตนาการอันแสนบันเจิด บนพื้นที่กระดาษที่มีไม่จำกัด 

บ้านเป็นความสุข ความสบาย และเป็นความมั่นคงในชีวิตเราทุกคน ไม่มีที่ใดอุ่นใจเท่าบ้าน ซึ่งในตอนนั้นฉันเรียกมันว่า Home

คำว่า  Home ทำให้นึกถึงเพลง Home ที่ขับร้องโดย ธีร์ ไชยเดช ฟังแล้วเข้าใจได้ทันที ว่าบ้านที่มีจิตวิญญาณ (ไม่ใช่ผีนะ) หรือมีชีวิต ต้องประกอบไปด้วย สิ่งปลูกสร้าง และคนที่เราผูกพัน หากบ้านใดไร้ผู้อยู่อาศัย ก็คงเป็นได่เพียงแค่ House ไม่ใช่ Home