พ่อกูเป็นอัลไซเมอร์

สิทธิคนพิการต้องมีสิทธิ์คิดและมีสิทธิ์เลือก

วันนี้(24 ต.ค. 50)ผมได้พาพ่อของผมซึ่งป่วยอยู่เข้ารับการตรวจตามปกติของผู้สูงอายุ แต่ที่ผ่านไทม่กี่วัน ผมได้พาพ่อของผมไปตรวจกับหมอประจำตัวของพ่อผม ซึ่งวันนี้ผมได้รับข่าวที่อาจจะร้ายแรงสำหรับคือ พ่อของผมป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์
ที่ผ่านมาผมกับแม่ของผมได้ดูแลพ่อของผมตามปกติ แต่ผมได้สังเกตอาการของพ่อผมว่า พ่อผมหลงลืมง่ายสายตาเบลอๆ
พ่อผมกลับมาเป็นเด็กอีกครั้ง นิสัยเอาแต่ใจตัวเอง ต้องการอะไรก็จะเอาให้ได้ ถ้ามีใครขัดใจท่าน ท่านจะร้องไห้ออกมาทันที ซึ่งบางครั้งนั้นผมรู้สึกหมั่นไส้ท่านว่า ทำไมเปลี่ยนไปเป็นคนล่ะคนเลย
แต่มานึกย้อนอีกที ตอนที่สมัยผมยังเป็นเด็กและยังไม่สามารถดูแลตัวเองได้ ท่านทำงานหนักตลอดทั้งสัปดาห์ บริษัทของพ่อผมหยุดเสาร์-อาทิตย์  พอวันศุกร์ตอนเย็นท่านก็จะขี่มอเตอร์ไซค์คันโก้ของท่านกลับมาบ้าน เพื่อที่จะมารับผมกับพี่ชายของผมไปดูหนังที่โรงหนังใกล้บ้าน(บ้านผมอยู่ที่อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา)
พอเราดูหนังกันเสร็จ ท่านก็จะพาพวกผมรวมถึงแม่ของผมไปกินข้าวข้างถนนพร้อมกันทั้งครอบครัว
มันช่างเป็นเวลาที่มีความสุขสำหรับผมในสมัยที่ผมยังเป็นเด็ก
ในเวลานี้เวลาที่ผมมองหน้าท่าน น้ำตาผมจะซึมออกมาทุกที แต่เวลาที่ท่านงี่เง่างอแงนี่ ผมเครียดชมัดเลยว่ะ
อยากเกลียดแต่เกลียดไม่ลงจริงๆ.....