เป็นเวลาเกือบ 2 ปี ที่ได้เข้ามาเป็น Key person ในงานคุณภาพของโรงพยาบาลแห่งนี้..เริ่มตั้งแต่ลำดับขั้นของการพัฒนาอยู่ในบันไดขั้นที่ 1 ตั้งแต่ปี 2547 จนกระทั่งผ่านบันไดขั้นที่ 2 เมื่อเดือนมีนาคม 2550 ที่ผ่านมา..และกำลังมุ่งมั่นที่จะเดินทางสู่จุดหมายการขอรับรองในปลายปีนี้ ตามธงที่ปักไว้ของผู้นำทาง บนความคาดหวังของพวกเรา..ที่มุ่งมั่น..ก้าวเดินเคียงข้างกัน..อย่างไม่เคยท้อ..
หากย้อนเวลากลับไป..ในวัน เวลา ก่อนเดือนพฤษภาคม 2549 ท่ามกลางความสับสนของผู้คน..ความหวั่นไหว..ไร้ทิศทางองค์กร และลมหายใจที่เงียบสนิท.. ส่วนหนึ่งผลกระทบจากปัญหาภายใน บนสถานการณ์ที่อึมครึมในวันนั้น มีคนไม่กี่คนในกว่าพันสองร้อยชีวิตกลับลุกขึ้นเพื่อแสดงเจตนารมณ์ในการดำเนินงานพัฒนาคุณภาพขององค์กร เพื่อให้ดำเนินต่อไปได้ แม้จะเหน็ดเหนื่อย..อ่อนล้า ซึ่งบางคนมองว่า..เปล่าดาย แต่ก็ยังคงอดทน..แม้จะท้อไปบ้าง แต่กำลังใจไม่เคยหมด เพียงเพราะมุ่งมั่น..ก้าวไป..อย่างที่ไม่หวังว่าจะได้อะไร นอกเหนือไปกว่า..คุณภาพแห่งการดูแล..ที่เกิดจาก.."น้ำมือ" ของพวกเรา ที่จะช่วยให้คนไข้..ญาติพี่น้องของเรา..ปลอดภัย..
เรื่องเล่าในวันนี้..สาระอาจสั้นไปนิด..เพียงต้องการสื่อให้เห็นถึงความมุ่งมั่น..ตั้งใจ..ของเราและทีม โดยเฉพาะผู้นำของเราที่มีความมุ่งมั่นและตั้งใจ..บนความเหนื่อยยาก โดยที่ท่านไม่เคยท้อ..แม้จะมีเหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้น..มากมาย..ในองค์กร แต่สิ่งที่ท่านมีให้กับผู้ร่วมเดินทางทุกคนคือ..กำลังใจ เพื่อให้ทุกคนก้าวผ่านเหตุการณ์ต่างๆไปได้
วันนี้..เพียงต้องการบอกเล่าความรู้สึก..สำหรับท่านที่ได้ผ่านเข้ามาใน blog นี้ และอยากให้กำลังใจแก่ผู้ที่มุ่งมั่น..สร้างสรรค์งานคุณภาพให้แก่องค์กรทุกท่าน ขอเป็นกำลังใจให้มุ่งมั่นต่อไป..ทุกสิ่งย่อมสำเร็จได้..หากใจเรามุ่งมั่น..
