สมน้ำหน้าทั้งต้นยางและเจ้าของสวน

                ผมเดินเข้าไปในสวนยางแห่งหนึ่ง มีต้นยางที่เพิ่งปลูกใหม่ ต้นยังไม่สูงมากนักเต็มไปหมด ขณะเดินผ่านได้ยินเสียงต้นยางต้นหนึ่งคุยกับต้นยางต้นข้าง ๆ ว่า(คุยกันภาษากรุงเทพ...ซะด้วย)

           "นี่คุณ...เป็นไงบ้าง หายเจ็บหรือยัง"

           "ก็ดีขึ้นหน่อย แล้วคุณล่ะ"

           "ก็ดีขึ้นเหมือนกัน แต่..เอ..คนดูแลสวนทำไมถึงทำกับเราได้ ปลูกเราแล้ว ทำไมถึงต้องเอาวัวมาเลี้ยงด้วย วัวก็มากินใบอ่อนเราหมด"

มีเสียงตอบรับดังลั่นไปหมด "ใช่..ใช่...ใช่เลย...ทำไมถึงทำกับเราได้"

ต้นยางต้นหนึ่งพูดว่า"แล้วนี่หากเป็นเช่นนี้ เมื่อไหร่เราจะโตเป็นต้นยางที่สูงใหญ่แข็งแรง มีน้ำยางเยอะ ๆ ให้เจ้าของสวนเหมือนรุ่นพี่ ๆ ล่ะ"

           "งั้น...เราไปฟ้องเจ้าของสวนกันมั้ย"

          "อย่าเลยเธอ เดี๋ยวคนดูแลสวนโมโห เอามีดฟันต้นเธอทิ้งหรอก"

          "งั้น,,,เราก็อยู่ไปอย่างนี้แหละ..โตไม่โตก็เท่านั้น เราเป็นแค่ต้นยาง  หมดอายุเขาคงโค่นทิ้งแล้วปลูกใหม่เองแหละ"

ผมเดินออกมาจากสวนยาง แล้วคิดถึงชีวิตในบางองค์กร มันก็จริงของต้นยางนั่นแหละ

"ในเมื่อยอดโดนคนดูแลสวน ให้วัวกินหมด แล้วพวกเขาจะโตกันอย่างไร เจ้าของสวนจะได้อะไรจากต้นยางแคระ หรือจะกรีดเอาน้ำยางไปเรื่อย ๆ ทั้งที่ต้นแคระ ไม่สมประกอบ ค่าปุ๋ยก็ให้น้อย วัวก็เป็นของคนดูแลสวนหรือสมน้ำหน้าทั้งต้นยางและเจ้าของสวน"

แล้วองค์กรของท่านล่ะ มีวัวมากินยอดหรือยัง ระวังน๊ะวัวเขาจะตาย เพราะยอดยาง ยังไง ยังไงก็ยังมียางอยู่ อาหารไม่ย่อย วัวเขาตายเอง ...ฮิ..ฮิ....???????????