ช่วงสายๆ วันนี้ ...หลังจากที่เข้าร่วมเสวนากับทางกลุ่มงาน QA แล้วผมนั่งท่อง Blog อยู่ลำพัง ข้างหลังห้องประชุมในมหาชีวาลัยอีสาน สักพักใหญ่ๆ Blogger หนุ่มใหญ่ นั่นก็คือ... ครูเสือ ก็เข้ามานั่งข้างๆ ทานอาหารว่างไปด้วย คุยกันไปด้วย ครูเสือ ...ก็เอ่ยกับผมขึ้นมาว่า ...Blog คุณวิชิต เขียนได้ดีมีแนวทางเป็นของตนเองแล้ว เพียงแต่หากปรับให้มีเรื่อง สนุกสนาน ปนๆ กับสาระบ้างก็จะมีสีสันได้ไม่น้อยเลยทีเดียว จึงจะมีคนกล้าเข้ามาร่วมแลกเปลี่ยนกับประเด็นที่เขียนได้ และเหมาะกับชื่อ Blog ที่ว่า "สายน้ำแห่งความคิด" ...ประเด็นนี้ผมก็น้อมรับโดยดีครับ ผมมีเหตุผลอยุ่ว่า นั้นก็เป็นเรื่องที่ผมพยายามจะลดความร้อน ความแข็งของการสื่อสารให้น้อยลงๆ เบาๆ ลงกว่านี้
...ผมถึงบางอ้อ และพร้อมที่จะถอดสัญญา อคติ ใดๆ ก็ตาม ให้ออกจากหัวทันทีโดยไม่ลังเล ว่า มันก็จริงแฮะ ผมสารภาพกับพี่ ครูเสืออย่างไม่ปิดบังเลยครับว่า "จริง" แบบล้านเปอร์เซ็นต์เลยก็ว่าได้ ตัวผมเองก็พอรู้ตัวอยู่บ้าง เพียงแต่ผมไม่อยากให้เสียเวลาไปกับสาระที่เราต้องการที่จะสื่อก็ตามที ซึ่งประเด็นเรื่องแลกเปลี่ยนผมไม่ได้ห่วงมากนัก เพียงแต่เขียนแล้วขอให้รู้ว่ามีคนเข้ามาอ่านสักคนเดียวก็ยังดีครับ
...แต่ก็สารภาพอีกครับว่า จะพยายามปรับปรุงให้ได้อย่างนั้น ซึ่งก็เป็นความหวังในใจอยู่ตลอดเวลา เพียงแต่ต้องใช้เวลาบ้าง เท่านั้นเองครับ
...อย่างไรก็ดี ผมก็ขอขอบคุณพี่ ครูเสือ อย่างมากถึงมากที่สุดที่กรุณา...เตือน ด้วยความหวังดีครับ
ขอบคุณ ...
"ครูเสือ" อีกครั้งครับ
สถานที่ก็สำคัญ ...มหาชีวาลัยอีสาน ที่ทำให้เกิดบรรยากาศ KM แบบธรรมชาติ
วิชิต ชาวะหา
28 ตุลาคม 2550
ณ มหาชีวาลัยอีสาน
สวัสดีค่ะน้องวิชิต
บทความที่ผมเขียน สื่อได้ถึงตัวตนของผม ดีใจนะค่ะที่ได้มีโอกาสเจอตัวเป็น ๆ ของผม
เสียดายมีโอกาสคุยกันน้อยไปหน่อย ไว้คราวหน้านะคะ คงได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนกันมากขึ้น
สวัสดีค่ะคุณสายน้ำแห่งความคิด
ในความคิดของราณี การเขียนบล๊อกเป็นการสื่ออารมณ์ ความรู้สึกในการเขียนลงไปผ่านตัวหนังสือ บางครั้งการที่เราคิด และเขียน บางทีก็ไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงใด ๆ คิดอย่างไร ก็เขียนอย่างนั้น แต่คนที่อ่านอาจตีความได้หลากหลาย ความคิด ซึ่งทำให้เดี๋ยวนี้ราณีปรับการเขียนให้เป็นกลาง ๆ และค่อยเข้าไปเสริมเพิ่มเติมในคอมเม้นต์เอาค่ะ และเป็นการเปิดตัวตนของคนที่เข้ามาคอมเม้นต์ ว่ามีความรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่เราเขียน และตีความได้ชัดเจนนั่นเอง
จริง ๆ แล้วราณีได้เข้ามาอ่านของคุณสายน้ำของความคิด หลาย ๆครั้งด้วยกัน ชื่นชมความเป็นตัวตนของคุณจริง ๆ แต่บางครั้งการเขียนเพิ่มความสนุกแต่เราก็รักษาความเป็นตัวตนของเราได้ค่ะ ตามมาสนับสนุนคุณสายน้ำของความคิดด้วยค่ะ ด้วยความชื่นชมค่ะ ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ
เราพบกันหลายครั้ง พี่เองเข้ามาอ่านบันทึกคุณวิชิตก็หลายหน ... บางครั้งก็แอบดู File ของคุณวิชิตเพื่อนำไปใช้บ้างค่ะ...บล็อกของคุณวิชิต บอกตัวตนของคุณวิชิต ... พี่ชื่นชมในความคิด ความมุ่งมั่นในการทำงานของคุณวิชิตค่ะ ... แต่อย่างครูเสือว่าค่ะ หากแข็งไป คนอ่านก็ไม่กล้า หรือเข้ามาเจาะแจะยากไปนิดหนึ่ง ยกเว้นคนคอเดียวกันจริงๆ ... ในความคิดเห็นของพี่ พี่คิดว่าการจะให้เกิด KM ได้นั้นความเป็นกันเองก็มีส่วนค่ะ...
ขอขอบคุณทุกๆ ท่าน สำหรับทุกความคิดเห็นครับ ...จากประเด็นที่ผมเขียนนี้ ผมก็ยืนยันชัดเจนแล้วว่า..ยอมรับ
แนวทางการเขียนหรือสไตล์แต่ละท่านนั้น ผมเคารพสิทธิในตัวตนแต่ละคนด้วยความเคารพ ...ผมไม่ขอก้าวล่วงตรงนั้นเด็ดขาด ครับ
...สำหรับการเขียน Blog ผมมองแบบพื้นๆ โดยมีแนวทางอยู่ประมาณ 3 ประการ เท่าที่พอมองเห็น ในฐานะที่มนุษย์ก็เป็นหนึ่งในสัตว์สังคม จึงขอมองในมิติทางสังคม ได้แก่...
1) เขียนเพื่อต้องการ...ทั้งเนื้อหาสาระ และคน-ชุมชน-กลุ่มคน-สังคม...มาร่วมแลกเปลี่ยนประเด็นที่ตนเขียน
2) เขียนเพื่อต้องการ...เนื้อหาสาระเป็นสำคัญ
3) เขียนเพื่อต้องการ...คน-ชุมชน-กลุ่มคน-สังคม
ขอบคุณอีกครั้งครับ