ช่วงบ่ายวันนี้ ขณะที่ขับรถอยู่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ปกติระหว่างขับรถดิฉันจะไม่รับโทรศัพท์ เพราะไม่เคยชินที่ต้องแยกประสาทรับรู้ออกเป็นสองส่วน คนอื่นอาจชำนาญแต่สำหรับตัวเองแล้วไม่เคยคิดแม้แต่จะฝึกให้ทำได้ (ไม่ต้องพูดถึงความชำนาญ)  แต่วันนี้แปลกใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเมื่อได้ยินเสียง มือซ้ายทำงานได้อย่างอัตโนมัติ

“ครูอ๊อด ใช่ไหม๊คะ”  เสียงไม่คุ้นหุจากปลายสาย  ดิฉันชลอรถ หาที่จอดข้างทาง

“ขอโทษค่ะ ไม่ทราบ โทร.จากไหนคะ”   สอบถามที่มาที่ไปก่อน

“โทร.จากวิทยาลัยการอาชีพ อ.สังขะ ค่ะ อยากสอบถามเรื่องขนมเนียล  เปิดเน็ตแล้วเจอว่าครูอ๊อด เขียนเรื่องนี้ไว้ สนใจเกี่ยวกับขนมพื้นเมือง จะทำงานวิจัยค่ะ” 

“ อ๋อ เข้าใจแล้วค่ะ แต่ต้องขออภัยว่าดิฉันไม่รู้ลึกมากนัก เพียงแต่ชอบไปเดินตลาดนัดสีเขียว เห็นขนมพื้นเมืองแปลกตา จึงมาลงในบล็อก”

“ครูอ๊อด ช่วยแนะนำได้ไหม๊คะ ว่าจะหารายละเอียดขนมนี้ได้ที่ไหน”  “เบื้องต้นเอาอย่างนี้ดีไหม๊ ลองมาเดินที่ตลาดนัดสีเขียวซึ่งมีทุกวันเสาร์ อ.สังขะกับสุรินทร์ ก็ไม่ไกลมาก ลองมาคุยกับป้าคนทำขาย น่าจะให้ข้อมูลได้มากขึ้น”

“ค่ะ ก็ดีค่ะ ขอบคุณนะคะที่แนะนำ สวัสดีค่ะ” 

บทสนทนาจบลงพร้อมรอยยิ้มของตัวเอง สิ่งแรกที่นึกถึงก็คือ  G2Kแห่งนี้ ที่ได้เปิดพื้นที่ให้คนที่อยากพูด อยากเขียน สิ่งผ่านเข้ามาชีวิต ได้จารึกไว้ ไม่เพียงเป็นประโยชน์ในการจดจำ ถ่ายทอด แลกเปลี่ยน หรือเพื่อประโยชน์อื่น ก็เป็นสิ่งดีทั้งสิ้น เพียงข้อมูลที่ได้ปรากฏไว้ก็สามารถทำให้คนได้ “เชื่อม” หากันได้  สำหรับตัวเองแล้วมองเห็นว่าแม้สิ่งที่เกิดขี้นในวันนี้จะเป็นเพียงปรากฏการณ์สั้น ๆ ที่ผ่านเข้ามา  แต่ความยิ่งใหญ่ในความรู้สึก “ดี”  กับสิ่งที่ได้ “ให้”  แม้เป็นเพียงคำแนะนำเล็ก ๆ ก็ตาม   Special thanks G2K  อีกครั้งค่ะ   

            

http://gotoknow.org/blog/oddygu1/118230