มานึกว่าเธอมีความเพียรในการดูแลเท้าคนขนาดไหน

   เห็นหัวข้อแล้วนึกถึงเพลงลูกทุ่งที่ดังสมัยหนึ่ง "พบกันที่จันทบุรี.....เจ้าคนดีงามนัก....... " วันนี้ผู้เขียนได้กลับมาจากการอบรมจากจังหวัดจันทบุรี หาดจ้าวหลาว ที่มีชื่อเสียงด้านการท่องเที่ยวของเมืองจันท์ และได้เข้ามาอ่านบล็อกของใครต่อใคร ด้วยความคิดถึง ก่อนจะรายงานตัวว่ากลับมาแล้ว และมีเรื่องแปลกๆมาเล่าสู่กันฟัง

   การไปอบรมคราวนี้ มีคนประมาณ80 คน จาก 11 อำเภอ บ้านที่จะพัก ก็มีทั้ง พัก สามคน สองคน แต่เนื่องจากคนของอำเภอผู้เขียนไป เหลือเศษ ที่ต้องไปนอนกับอำเภออื่น ผู้เขียนเลยให้ น้องๆ เขานอนกัน ส่วนตัว ก็ลงชื่อ แบบเสี่ยงเอา นอนกับใครก็ได้ และคิดว่า คนในแวดวงสาธารณสุขนี้ ถึงจะไม่คุ้นเคยกันมาก แต่ก็คงจะเคยเห็นหน้ากันบ้างแหละ นอนด้วยกันสองคืน ก็สนิทกันไปเอง

   แต่พอถึงเวลาเข้าที่พัก ผู้เขียนกับต้องแปลกใจกับคนที่จะพักด้วย เธอเป็นคนที่ผู้เขียนไม่เคยเห็นหน้าเลย แต่เมื่อเธอเข้ามาทักว่า พี่ชื่อบุญรุ่งใช่ไหม หนูขอพักกับพี่ เออ การเสี่ยงคู่ของเราก็ดีนะ อย่างน้อย น้องก็มีอัธยาศัยดี ตามหาเรา และมาแสดงความรู้จัก หน้าตาก็ผ่องใสดี 

    บ้านที่เข้าพักน่าอยู่ดี เป็นบ้านไม้ ปลูกแบบง่ายๆ เพดานและฝาห้องเป็นไม้กระดาน ห้องน้ำที่นี่แปลกมาก ไม่มีหลังคา แถมมีต้นจันผา ต้นทับทิม อยู่ในห้องน้ำด้วย อาบนำไปก็กลัวสัตว์ที่ชอบความชื้นเหมือนกัน แล้วก็เจอจนได้ มีเจ้าเขียดตะปาด 1ตัว กระโดดอยู่ได้ เหมือนเขาจะรำคาญพวกเรา แต่ก็อยู่ด้วยกันจนครบ 2 คิน

 เขียดดะปาด ไม่ใช่สิ่งแปลกที่ผู้เขียนจะเล่าให้ฟังค่ะ แต่เป็นคนที่ต้องมาพักด้วยกันต่างหาก กล่าวคือ บังเอิญเจ้าโทรทัศน์ที่ห้อง ก็ดูไม่ได้ ภาพไม่ชัด เสียงฟังไม่รู้เรื่อง ก็เลยเซ็ง ต่างก็เอาหนังสือที่ติดตัวขึ้นมาอ่านกัน ปรากฎว่า หนังสือของผู้เขียนชื่อ " ไอสไตน์พบ พระพุทธเจ้าเห็น" เป็นหนังสือที่เกี่ยวโยงระหว่างวิทยาศาสตร์ และพุทธศาสนา ที่ท่านทันตแพทย์สม สุจิรา เป็นผู้เขียน ร่วมกับประสบการณ์ปฏิบัติธรรมของท่านด้วย น่าสนใจมาก ส่วนหนังสือที่น้องเขาเอาออกมาอ่าน ก็เป็นหนังสือเกี่ยวกับการแผ่เมตตา การอุทิศส่วนกุศล ผู้เขียนรู้สึกดีขึ้นมาทันที เมื่อทราบว่าน้องเขาสนใจการปฏิบัติธรรมเช่นกัน น้องเป็นพยาบาล ที่เพิ่งจะย้ายมาลงสถานีอนามัยของอำเภอหนึ่ง เราจึงไม่เคยรู้จักกัน เราเลยสนทนาธรรมแลกเปลี่ยนกันจนดึก

  ฟังเธอเล่าเรื่องการดูแลคนไข้ แล้วประทับใจ ว่ามีความเมตตา ใส่ใจต่อคนไข้มาก ซ้ำยังมีลางสังหรณ์ค่อนข้างแม่นยำอีก เรื่องการดูแลคนไข้จะยกตัวอย่างให้ให้ได้ทราบสักหน่อย เธอมีจิตเมตตามาก เมื่อคนไข้เบาหวานมารักษาแผลที่เท้า ซึ่งมักจะเป็นแผลลึก หายยาก และส่วนมากคนไข้จะมีน้ำหนักตัวมาก ทำให้แผลเกิดการกดทับ ไม่หายสักที ประกอบกับคนไข้มักจะไม่รู้สึกเจ็บปวดเพราะเท้ามักจะชา ทำให้อาการของโรคที่เท้ากำเริบมากขึ้นเรื่อยๆ เธอได้ดูแลเท้าผู้ป่วยเบาหวานนี้ โดยการแต่งแผล ตัดขอบให้เรียบร้อย คว้านแผลให้สะอาด จนเห็นรูปร่างแผลชัดเจน ดีแล้ว( ไม่ต้องหวาดเสียวไป เพราะบอกแล้วคนไข้ไม่เจ็บ) จากนั้นเธอจะตัดโฟม มาหนุนแผล ขนาดเท่ากับเนื้อแผลที่หายไป และติดโฟมกับเท้า เพื่อว่าเวลาคนไข้เดิน จะได้ลดการกดทับ แผลก็ไม่ต้องสัมผัสกับพื้น ให้บาดเจ็บ ทำให้เกิดอักเสบหายยาก

 เธอว่ากว่าจะทำได้แต่ละคน ต้องใช้สมาธิมาก บางครั้งเป็นชั่วโมง แต่ผลลัพธ์ทำให้เธอชื่นใจเสมอ แทนที่จะล้างแผลกันด้วยระยะยาวนาน เดิมๆ อาจถึง4-6 เดือน แต่สำหรับเท้าที่ได้รับการดูแลแบบนี้ ไม่เกิน2 เดือน ก็แผลเต็มและหาย มานึกว่าเธอมีความเพียรในการดูแลเท้าคนขนาดไหน เพราะแผลตื้นขึ้นทุกวัน เธอก็คงต้องตัดเหลาโฟม ให้คนไข้เรื่อยไป เธอทำให้คนไข้มากมาย น่าชื่นชม

   เธอใช้สมาธิกับงานด้วยใจสงบเมตตา จนบ่อยครั้งอาจจะเพราะผลสมาธิที่จิตสงบ จะทำให้เธอ มีรางสังหรณ์ หรือทราบเหตุการณ์ล่วงหน้าในบางครั้ง เช่น อยู่เวรนั่งๆอยู่ก็เห็นผู้หญิงเดินผ่านเข้ามาแล้วหายไป สักครู่ก็มีคนไข้ผู้หญิงเสียชีวิตเข้ามาที่เธออยู่ บางครั้งเป็นกลิ่นศพ ฯลฯ

  คืนแรกผ่านไป แม้คืนที่สอง เราก็ยังคุยกันดึกเหมือนเดิม คุยเรื่องธรรมะ เธอว่า เราคุยกันไม่เบื่อเลย แปลกแท้ๆ ผู้เขียนได้มาพบกัลยาณมิตรที่จันทบุรีโดยมิได้คาดหมาย เราต่างก็ถูกชะตากัน ไม่ทราบว่าใครเคยมีประสบการณ์ดีๆอ่างนี้บ้างไหม หรือเป็นความบังเอิญ แต่พระพุทธเจ้าทรงตรัสไว้ว่า ความบังเอิญไม่มีในโลก

  เป็นเรื่องดีๆที่นำมาฝากจากจันทบุรีค่ะ