เห็นไมค์แล้วไม่กล้า หันหน้าเดินหนี ลองฝึกดูสักที คราวหน้ามี ไม่หนีไมค์ ....จาก...ชาวนักการ...

          ในทุกวันพฤหัสบดี หลังอาหารเที่ยง พวกเราเหล่านักการ พากันรวมตัว ตัวแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกัน และฝึกบทเรียนน้ำลายกระเซ็น (ฝึกพูดอ่ะจ้ะ)  ฝึกกันเองแบบพี่สอนน้อง น้องแนะนำพี่ ซึ่งจำลองรูปแบบมากจากระบบโทสมาสเตอร์  ในการฝึกพูด จะประกอบด้วย ประธานทั่วไป ผู้ฝึกพูด ผู้รายงานเวลา ผู้รายงานเอ้อ-อ้า  และผู้วิจารณ์ทั่วไป

         หลังจากเหล่านักการมาครบก๊วน  พร้อมกับกล้วยทอดที่เตรียมพร้อมรอรับความมัน...ส์ (ปาก)  สัปดาห์แรกของการฝึกพูด  นักการมุ่ยรับบทประธานทั่วไป  มีนักการหญิง ทำหน้าที่รายงานเอ้ออ้า นักการปลารับบทรายงานเวลา โดยที่นักการเมี่ยงรับบทผู้วิจารณ์ทั่วไป  สำหรับผู้พูดบทที่ 1 เป็นบทแนะนำตนเอง คือมีการพูดเชื่อมโยง ถึงอดีต ปัจจุบัน และอนาคต งานอดิเรก คติประจำใจ ฯลฯ ที่เกี่ยวข้องกับตนเอง โดยใช้เวลาการพูดครั้งละ 5 นาทีต่อคน  ครั้งนี้ ผู้ฝึกพูดประกอบด้วย นักการเจี๊ยบ นักการน้อย นักการต่อ งานนี้นักการเจี๊ยบแนะนำตนเองได้เพียงแค่ 2 นาที ก็เริ่มมีน้ำตาไหล ไม่สามารถพูดต่อไปได้ เนื่องจากได้เอ่ยถึงอดีตที่เกี่ยวพันถึงญาติผู้ใหญ่ที่เคารพรัก  เลยต้องส่งไมค์ต่อให้กับนักการมุ่ยทำหน้าที่ประธานเชิญนักการน้อยขึ้นมาแนะนำตนเองเป็นคนต่อไป  ครั้งนี้นักการน้อยยังมีอาการเขินไมค์เป็นอย่างมาก แต่ก็ได้มีการเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี  แต่ก็ยังพูดได้ไม่ถึง 5 นาที เพราะทั้งขำทั้งเขินไมค์ คนสุดท้าย นักการต่อ มายืนบิดไปบิดมาต่อหน้าไมค์ แล้วก็บอกว่าผมพูดไม่ได้หรอก ให้ผมทำอย่างอื่นดีกว่า

          งานนี้นักการหญิง จับได้ทั้งเอ้อ และอ้า แถมมี “นะคะ”“นะครับ” อีกมากมาย ส่วนนักการปลาบอกกดเวลาแทบไม่ทัน เพราะพูดจบกันเร็วมาก ไม่ทันได้เริ่มจับเวลา ก็จะจบกันแล้ว

สรุปก็คือ ทั้ง 3 นักการพูดไม่ผ่านบทที่ 1 ต้องมาฝึกในบทที่ 1 กันอีกครั้ง

        ถ้าอย่างไรช่วยเป็นกำลังใจให้นักการทั้งหลาย สามารถผ่านในบทที่ 1 เพื่อเข้าสู่บทที่ 2 กันนะจ๊ะ

อ้อ...งานนี้...นักการอิ่มทำหน้าที่ สภาพแวดล้อมที่เลวร้าย ได้ดีมากคอยแซวคนนั้น คนนี้ ให้ตกขอบ

รายงานโดย....นักการเมี่ยง