เพราะเป้าหมายต่าง ยุทธศาสตร์ต่าง และวิธีปฏิบัติก็ต้องต่างกันด้วย

เมื่อ เป้าหมาย ระดับปัจเจก ยุทธศาสตร์คือการปรับแนวคิด ทำกิน ทำขาย มาเป็น การทำกิน ทำใช้ เหลือแล้วขาย เน้นการพออยู่ พอกินเป็นหลัก 

(วิธีปฏิบัติ คือ การทำบัญชีรายรับ - รายจ่ายในระดับครัวเรือน แล้วคิดออกมาในเรื่อง การลดรายจ่าย  เพิ่มเงินออม )

ถ้าเรามีความเข้าใจเป็นอย่างนี้  การนำเอาปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในภาพของชุมชน  กำหนดเป้าหมายชุมชน  เศรษฐกิจพอเพียง ระดับชุมชน   ก็จะได้

ยุทธศาสตร์เศรษฐกิจพอเพียง ระดับชุมชน คือ

๑.การปรับ มาเป็น การลด เลิก และทดแทน เช่นเรื่องการงดเหล้าเข้าพรรษา

๒.การรณรงค์เลิกใช้สารเคมีในแปลงเกษตร  หรือการทดแทนการซื้อสบู่ ,น้ำยาล้างจาน, การทำน้ำยาปรับผ้านุ่มใช้กันเอง ก็การรวมกลุ่มกันเดือนละครั้ง เพื่อจัดทำน้ำยาล้างจาน น้ำยาปรับผ้านุ่ม หรือสบู่เหลวก็ตาม .........

นี่เป็นผลมาจากการปฏิบัติในเรื่อง แผนแม่บทชุมชน ที่ได้สำรวจในทุกบ้าน ของชุมชน ว่า มีหนี้สินอยู่เท่าใด?  ค่าใช้จ่ายเรื่องอะไร มีมูลค่า เท่าใด ? แล้วถ้าเราไม่ซื้อ แต่ทำทดแทน จะทำให้เราประหยัดได้จำนวนเท่าไหร่ ..............หรือถ้าเราใช้ให้น้อยลง (เช่นค่าใช้จ่ายบริการส่วนบุคคล เรื่องค่าโทรศัพท์ ชุมชนก็จะกำหนดเอาเอง โดยสภาผู้นำชุมชนตำบล) เป็นต้น

เป้าหมายระดับชาติ ก็เป็นเรื่องใหญ่  เมื่อต้องนำเอาแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ในระดับชาติ เราทำการศึกษาเพื่ออะไร? เช่น เรามีระบบการศึกษาแบบ ไหน? ระบบ UFI (University for Industry) , UFC (University for Commercial)  , UFD (University for Development) เราต้องตอบคำถามเหล่านี้ให้ได้

ต่อจากนั้นเมื่อนำตัวเลขข้อมูลของสถานการศึกษามาสนับสนุนอีกที ว่าเราลงทุนไปได้ตามเป้าหมายของชาติหรือไม่?