ความอ่อนล้า ความหวั่นไหว ความเบื่อหน่าย ทั้งจากครู นักเรียน พ่อแม่ ผู้ปกครองนักเรียน ตลอดจนชุมชนและทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง ซึ่งหากเป็นนักมวยที่กำลังชกบนเวที ก็จะมีอาการกล้าๆกลัวๆ ทั้งอยากชก อยากหนี อยากจบ อยากหมดยก รวมถึงออกอาการอยากแขวนนวม

                                                                     

        ในมุมมองหนึ่งที่มีต่อการจัดการศึกษาทุกระดับในบ้านเมืองเรา   เป็นมุมจากผู้ปฏิบัติในพื้นที่หนึ่งแต่มองแบบภาพรวม  เมื่อพิจารณามุมดีที่สำเร็จอย่างน่าชื่นชม จะพบว่ามีสิ่งดีๆเกิดขึ้นทั่วทั้งแผ่นดินไทย  เราจะเห็นความเอื้ออาทรต่อกันทั้งจากครู   นักเรียน   พ่อแม่ ผู้ปกครองนักเรียน  ตลอดจนชุมชนและทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง                                                  

       ขณะเดียวกันในมุมหนึ่งก็จะพบเห็นความอ่อนล้า  ความหวั่นไหว  ความเบื่อหน่าย  ทั้งจากครู   นักเรียน  พ่อแม่   ผู้ปกครองนักเรียน  ตลอดจนชุมชนและทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง  ซึ่งหากเป็นนักมวยที่กำลังชกบนเวที  ก็จะมีอาการกล้าๆกลัวๆ  ทั้งอยากชก  อยากหนี  อยากจบ  อยากหมดยก  รวมถึงออกอาการอยากแขวนนวม                                             

         ทันทีที่ข่าวการจะเปิดรับข้าราชการเพื่อเข้าสู่กระบวนการเกษียณอายุก่อนกำหนด  ครูไทยออกอาการดีใจเหมือนปลากระดี่ได้น้ำ ถึงขั้นที่ต้องออกมาบอกกันใหม่ว่า ขอทบทวนอีกที เพราะเกรงว่าพ่อพิมพ์ แม่พิมพ์ของชาติ จะชวนกันแขวนนวมมากเกินไป  ทำให้หวนคิดถึงบทเพลงหนึ่งที่มีบางตอนบอกไว้ว่า  ดีอกดีใจรอดตายแล้วเรา                                        

         นั่งอ่านข่าวในหนังสือพิมพ์รายวัน หลายฉบับ มีการพูดถึงโรงเรียนในฝัน ว่าใครฝันกันแน่  ฝันอะไร ฝันแบบไหน ทั้งครู  ผู้บริหาร ต้องนั่งกุมขมับกันเป็นทิวแถว                                        

        ดูเหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดาของการทำงาน  ที่จะมีทั้งสำเร็จและไม่สำเร็จ   สุขใจ  ปวดใจ บ้างพอเป็นยาชูกำลัง  สำหรับผมแล้วเห็นว่า ภาพรวมของการจัดการศึกษา   ณ  ปัจจุบัน  ประสบผลสำเร็จพอสมควร  ซึ่งผมอยากเรียกว่า  ความสำเร็จแบบยับเยิน