ชาวนา นิสิต ประชาชน

วันปิดเทอม  กับอาชีพที่ยิ่งใหญ่   

“สอบเสร็จแล้ว  ดีใจจังเลย”  เสียงของหัวใจร้องออกมาด้วยความลิงโลด  ดีใจแบบสุดๆที่จะได้กลับบ้านซะที  เพราะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะได้กลับบ้าน  คงเป็นเพราะปัจจัยหลายๆอย่างด้วยล่ะ  ที่ทำให้มดไม่ค่อยได้กลับบ้าน  ไม่ว่าจะเป็น  บ้านที่อยู่ไกลถึงนครพนม  ไม่ได้อยู่แค่หน้า ม. จะได้กลับเวลาไหนก็ได้หรือแม้แต่การนั่งรถหลายต่อ

“ทิพย์  เค้าจะกลับบ้านแล้วนะ”  มดรีบโทรหาทิพย์เป็นคนแรก  บอกให้รู้ว่าจะกลับบ้าน

“จ้ะ  เค้าดีใจด้วยนะ  จะได้กลับบ้านซะที”  ทิพย์บอกผ่านคลื่นโทรศัพท์ของ เอไอเอส

“เดี๋ยวเค้าจะโทรไปบอกศิษย์พี่ของเราด้วย เมื่อคืนเค้าก็บอกคุณจักรไปแล้วล่ะ”

“ดีดี” “เดี๋ยวเค้าซื้อขนมอยู่ตลาดอินโดจีนมาฝากเด้อ”

“โอย แม่นางผู้ชอบซื้อของฝาก”

“ก็เค้าชอบหาของมาฝากคนนี่นา  เอาเป็นว่าเปิดเทอมเจอกันเด้อ”

“จ้ะ มด”  อันที่จริงเราก็คุยกันมากกว่านี้อยู่หรอก  แต่หากนี่เป็นการสรุปย่อเท่านั้น  จากนั้นมดก็ต่อสายไปหาพี่นะก่อนกลับบ้านเพียงไม่นาน

“สวัสดีศิษย์พี่”

“เออ สวัสดี ว่าไง”

"น้องจะกลับบ้านแล้วเด้อ”

“เออ  โชคดี”

“จ้า  ว่าแต่ข้อยจะไปเที่ยวไหลเรือไฟด้วยนะ  มองไม่เห็นก็จะไปดู  ไปมั๊ย”  มดชวนไปอย่างงั้นเองแหละ  เพราะถึงอย่างไร พี่นะแกก็ไม่ไปหรอก  แกอยากไปวัดมากกว่า

“ไม่เคยไปเที่ยวรึไง ไอ้ไหลเรือไฟน่ะ”

“เคยไปแล้วล่ะ  แต่จะไปอีก  ก็ไม่ได้ไปตั้งหลายปีแล้วนี่”

“อ้อ  อย่าหวังกินสาโธเด้อ  เพราะทุกอย่างขึ้นอยู่กับพ่อข้อย  ถ้าไม่ได้จะซื้อขนมมาฝากนะ”  มดมีการทิ้งท้ายเอาไว้สักเล็กน้อย 

 เฮ้อ  น่าสงสารคนที่ไม่ได้กลับบ้านจังเล้ย  ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก ก็พี่นะนี่แหละที่ไม่ได้กลับบ้านกับชาวบ้านเค้า  แต่จะว่าไปแกก็ไม่ชอบกลับบ้านหรอก  เพราะพี่นะบอกว่ามันไกล  ขี้เกียจกลับ   

หลังจากวางสายจากสมาคมคนตาบอดแห่งมหาวิทยาลัยมหาสารคาม หรือที่เราเรียกกันน่ารักๆว่า สมาคม คตบ. แห่ง มมส.  พ่อก็ขับรถมาถึงหน้าหอพักพอดี๊พอดี  แล้วมดก็ได้กลับบ้าน.......... 

หน้านี้เป็นหน้าน้ำหลาก  ที่คนทุกบ้านจะต้องรีบเก็บเกี่ยวข้าวใหม่ไปขายก่อนที่น้ำจะท่วมข้าว  ซึ่งเป็นชีวิตที่ท้าทายและดิ้นรนของชาวนา   ในแต่ละวัน  ราคาข้าวจะขึ้นราคาและลดราคา ขึ้นลงอย่างกับเลขหุ้น หรือ ดัชนีดาวน์โจรส์และที่บ้านมดก็เป็นเหมือนชาวนาคนอื่นๆๆๆๆ   ถึงแม้ว่าพ่อกับแม่จะเป็นครูสอนหนังสือ  แต่อย่าหวังเลยว่าพ่อกับแม่จะละทิ้งอาชีพของบรรพบุรุษ  อาชีพที่น่าภาคภูมิใจอีกอาชีพหนึ่งคือ  กระดูกสันหลังของชาติ  นั่นเอง  

ตอนเด็กๆ  มดเองก็เคยไปลงน้ำลุยโคลน ดำนา เหมือนกัน แต่ก็ไม่เคยเกี่ยวข้าว  เพราะจำได้ว่าวันที่ทดลองลงไปนั้น ฟางข้าวเจ้ากรรมดันทิ้มตาซะนี่  เกือบได้เลื่อนขั้นเป็นคนตาบอดสนิทซะแล้วมั๊ยล่ะ   ก็เลยได้ทำแค่ถอนกล้ากับดำนา   แต่พอมดโตขึ้นมาหน่อยก็ไม่ได้ทำนา เพราะ  ต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็ก  เลี้ยงลูกของอาที่เอามาทิ้งไว้  ก่อนจะลงไปทำนาช่วยกัน

“ไม่น่าเชื่อว่ามดจะเลี้ยงลูกของอาได้ตลอดรอดฝั่ง”

“ไม่กินเด็กเสียก่อน”  มดบอกตัวเอง  แต่ถ้าหากกว่าเรียนจบ มดหางานทำไม่ได้จริงๆ  มดก็ยังมีที่นานี่แหละให้ทำ  จบแล้วมีงานรองรับ  คนอ่านอาจจะกำลังนึกขำ  แต่มดคิดว่า  อาชีพชาวนานี่แหละ  ยิ่งใหญ่กว่าอาชีพนายกรัฐมนตรีซะอีก  เพราะคนเราจะใหญ่โตมาจากไหนได้ถ้าไม่ใช่จากการกินข้าวของชาวนา  ทุกคนว่าจริงมั๊ย