แสงไฟในเศษฟืน

วันนี้ขอนอกเรื่องนอกราวหน่อยครับ  ได้รับ Forward mail มา  บอกว่า

แสงไฟในเศษฟืน::ถ้าเราพอจะช่วยได้..ยาย..รอ...
        คำสอนของยายทอง  ขอปล้องกลาง
          ชีวิตหญิงชราวัย 81 ปี ที่ต่อสู้ชีวิต   ด้วยการ"ขายเศษฟืน"
        ยายทอง คือยายที่เราเคยไปถ่ายทำสารคดีเรื่อง  แสงไฟในเศษฟืน

        แล้วได้รับรู้ว่าชิวิตของยายนั้นต้องอยู่อย่างลำบากในเพิงสังกะสีเก่าๆ
        ไม่ต่างจากกองขยะ ที่ทั้งอุดอู้ สกปรก   และไม่สามารถกันแดดฝนอะไรได้เลย

        ยายต้องเดินเท้าหลายกิโลพร้อมกับกระสอบฟืน ขวดน้ำเก่าๆ   และร่มคันหนึ่ง
        ใช้พยุงตัวเองมาเรื่อยๆให้ถึงหน้าโรงเรียนบุญวัฒนาเพื่อขอขึ้นรถโดยสาร
        (ที่บางคันจอดรับ และบางคันก็ไม่ให้ยายขึ้น) ไปยังหน้าร้านทอง
        สามแยกตลาดแม่กิมเฮง

        "1  บาท เศษไม้ขอแลกเศษเงิน  ขอบคุณลูกหลาน..ที่ช่วยต่อชีวิตให้ยาย"
        ประโยคหนึ่งในเศษกระดาษเก่ายับที่วางอยู่หน้ากองฟืน
        ได้คนขับสามล้อแถวนั้นเขียนทิ้งไว้ให้
        เผื่อว่าคนที่ผ่านไปมาจะได้เห็นว่า

        
        ที่มุมเสาไฟฟ้านั้นมีอีกชีวิตที่รอคนเมตตา
        ซึ่งความจริงนั้นบางวันยาย...
        อาจได้แค่คนที่หยุดมองอย่างสงสัยแต่ก็ไม่มีใครสนใจจะซื้อเศษไม้ไร้ค่านั้นเลย
        สั ก ค น เ ดี   ย  ว


        เราส่งเมลล์นี้มา ด้วยความที่อยากช่วยเหลือยาย
        แต่ไม่รู้จะช่วยด้วยวิธีไหน
        อยากให้เพื่อนๆช่วย Forward mail นี้ต่อกันไปเรื่อยๆ
        เผื่อว่าคนที่อยู่โคราช  และมีโอกาสผ่านไป
        ถนนเส้นย่าโม สามแยกทางเข้าตลาดแม่กิมเฮง   ตรงเสาไฟฟ้า   หน้าร้านทอง
        เพื่อนๆจะเห็นคนแก่คนหนึ่ง ที่ไม่มีอะไรเลย   นั่งอาศัยเงาจากเสาไฟฟ้า
        เพื่อขายของบางอย่าง   ที่คนสมัยนี้เค้าไม่ได้ต้องการแล้ว
        แต่ "ฟืน" มันก็เป็นเหมือนความหวังเดียวที่ยายมี
        ทางออกเดียวที่ยายเห็น
        จากดวงตาที่พร่ามัวเกือบบอดด้วยโรคชรา
        และหูที่ตึงจนเกือบไม่ได้ยินแล้ว
        ถ้าเพื่อนไม่ได้ผ่านไปก็ช่วย Forward mail นี้ต่อๆกันไปที
        ถือว่าเป็นการทำบุ ? เท่าที่เราทำได้   เผื่อว่าวันหนึ่ง
        จะมีใครสักคนที่จะเข้ามาช่วยเหลือ
        ยายทอง   ให้เป็นอยู่ในสภาพที่ดีกว่านี้.... 
        
อ่านแล้วอึ้งไปเหมือนกัน....................วันใหนว่าง ๆ จะออกไปดูหน่อย  ขอโทษด้วยนะครับ  ถ้าอ่านแล้วจะเศร้า ๆ ไปหน่อย.......