เมื่อเย็นวันเสาร์ที่ผ่านมา
ผมไปช่วยเหลือเธอมา
ผมไปพาน้องไปพบเพื่อนที่เมืองทองธานี
และก็เลยไปช่วยเหลือเธอ
ไปกินหมูกะทะกับเธอมาในตอนเย็น
เธอกำลังเดือดร้อน
ไม่รู้ว่าเดือนร้อนจริงหรือไม่
แต่ผมก็ช่วยเหลือเธอไปแล้ว
ช่วยไปเพราะใจที่ยังรักเธอเสมอ
ไม่รู้ว่าเมื่อไร
ใจของผมถึงจะหมดรักเธอเสียที
คิดถึงเธอแทบทุกวัน
โทรหาเธอแทบทุกครั้งที่คิดถึง
แต่เธอจะรับรู้ถึงความรู้สึกของผมบ้างหรือเปล่า
เธอจะสนใจบ้างไหม
เธอคงสนใจความรู้สึกของเขาคนนั้น
เขาก็คือคนที่เขาดูแลเธอในตอนนี้
คนที่คอยปลอบโยนเธอ
เธอบอกว่า
ถ้าไม่มีเขาคนนั้น
เธออาจตายไปแล้วก้ได้
แล้วแบบนี้ผมจะทำอย่างไรดี
ผมทำใจยอมรับใช่ไหม
ยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น
แล้วเมื่อไร
จะมีความสุขกับเขาบ้าง
ยิ่งมีแต่ความทุกข์...
ทุกข์ที่เกิดขึ้นในใจ
ทุกข์ที่ใครเป็นผู้สร้างละ
ก็ตัวเราเป็นผู้ก่อเหตุแห่งทุกข์
ทุกวันนี้ทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุดอยู่
อยากจบไวๆๆ
อยากกลับไปทำงาน
อยากไปหาเธอทุกวันเหมือนแต่ก่อน
แต่จะทำได้ไหม
ทำใจได้ไหม
เมื่อเห็นเธอเดินไปกับเขา
ทำได้ไหม
