การรอคอยใครสักคน

ณ  ชานชาลารถไฟแห่งหนึ่ง....
ฉันกำลังเฝ้าคอยรถไฟสายสำคัญ...ที่จะนำทางฉันไป
...สู่ความฝัน  สู่จุดหมายที่กำลังค้นหา 

ผู้คนมากมาย  ต่างเฝ้าคอยไม่ต่างกันเท่าใดนัก
บางความฝันอาจแตกต่าง
บางจุดหมายอาจไม่ใช่ปลายทางเดียวกัน
มีเพียงรถไฟสายสำคัญเท่านั้น....ที่เราต่างเฝ้าคอยไม่ต่างกัน

แค่เพียงวันนี้
ไม่ได้มีแค่เพียงรถไฟสายสำคัญเท่านั้น
แต่มีบางอย่างที่จะมาพร้อมกัน
คือ  ใครบางคนที่ฉันรอคอยบนทางที่อ้างว้าง

ฉันหวังเพียงว่า
ใครสักคนที่ฉันรอคอยจะเดินเข้ามาหา
ไถ่ถามและส่งยิ้มบางบาง
มอบความความอบอุ่นก่อนการเดินทาง

บนทางที่อ้างว้าง...กับการรอคอยใครสักคน
ฉันพบเพียงความว่างเปล่า
ก้าวย่างนับร้อยคู่บนชานชาลา
ไม่มีใครสักคนที่ฉันรอคอยเดินผ่านมา

บนทางที่อ้างว้าง....กับการรอคอยใครสักคน
มันหดหู่ราวกับเปลวแดดที่เผาไหม้
คล้าย  คล้าย  ต้นหญ้าต้นหนึ่งที่ไม่มีเรี่ยวยืนหยัดต่อสู้
กับเปลวแดดอันร้อนแรงที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกสิ่งทุกอย่าง
....รอบรอบตัวที่อ่อนแอ