การละเล่นโบราณ

จะแบ่งผู้เล่นออกเป็น 2 ฝ่าย ยืนอยู่ในแดนของตนซึ่งอยู่ห่างกันประมาณ 40-50 เมตร เมื่อเริ่มเล่น ให้มีผู้ออกไปตรงกลางห่างจากผู้เล่น 2 ฝ่ายเท่า ๆ กัน ยืนถือผ้าไว้ 2 ผืน ยื่นออกจากลำตัวไปทางด้านซ้ายและขวาให้สุดแขน ผู้เล่นทั้งสองฝ่ายเตรียมให้คนของตนออกวิ่งไปดึงผ้าเช็ดหน้าจากมือคนถือไว้ เมื่อได้ยินสัญญาณเริ่มเล่น ผู้เล่นที่ออกวิ่งคนแรกของแต่ละฝ่ายต่างวิ่งไปดึงผ้าไว้ แล้วออกวิ่งกวดอีกฝ่ายหนึ่ง อ้อมคนที่ยืนเป็นหลัก ไปยังฝ่ายตน ส่งผ้าต่อให้ผู้วิ่งคนต่อไปที่ออกมาเตรียมตัวอยู่ด้านหลังหลัก เมื่อรับผ้าแล้วต้องรีบวิ่งไปทันที หากทันฝ่ายตรงข้าม ให้ใช้ผ้านั้นตีฝ่ายตรงข้าม และเป็นฝ่ายชนะทันที แต่ถ้าวิ่งไล่กันไปเรื่อย ๆ ไม่สามารถตีฝ่ายตรงข้ามได้ จนกระทั่งวิ่งหมดทุกคนแล้วฝ่ายใดหมดก่อน ฝ่ายนั้นเป็นฝ่ายชนะ แต่ที่นิยมเล่นเอาชนะกัน คือต้องกวดคนข้างหน้าให้ทัน แล้วใช้ผ้าตีให้เป็นฝ่ายแพ้ เพราะการทำเช่นนี้ได้แสดงว่ามีฝีเท้าดีมากและช่วยให้ประหยัดเวลาประหยัดแรงของผู้เล่นคนอื่นๆในฝ่ายตนด้วย ปกติ การแข่งขันในโรงเรียน จะหาเสามาปักเป็นหลักแทนการใช้คนและใช้ไม้วิ่งส่งกันแทนการใช้ผ้า แต่ต้องให้ใช้ไม้แตะหรือจี้หลังกันเท่านั้นห้ามใช้ตีจะทำให้บาดเจ็บได้