ช่วงวันหยุดที่ผ่านมา ได้ถูกมอบหมายในการเป็นผู้ประนีประนอมในกรณีที่เกิดขึ้น คือ การทำหน้าที่ของผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ของจังหวัดมหาสารคาม ในการประกาศข่าวและการประชาสัมพันธ์ข่าวสารของหมู่บ้าน โดยผู้ใหญ่บ้านได้รับมอบหมาย มาจากองค์การบริหารส่วนตำบล ขอความอนุเคราะห์ประชาสัมพันธ์ ให้ผู้ด้อยโอกาส ผู้สูงอายุ และผู้ติดเชื้อเอชไอ/ผู้ป่วยเอดส์ ให้มารับเบี้ยยังชีพ เมื่ออ่านมาถึงผู้ป่วยโรคเอดส์ ได้อ่านและระบุชื่อผู้ป่วยโรคเอดส์ ผ่านทางหอกระจายข่าวของหมู่บ้าน ทำให้ผู้ติดเชื้อถูกเปิดเผยชื่อต่อหน้าสาธารณะชน ทำให้เกิดความอับอาย ได้รับความเสียหายชื่อเสียงเกิดขึ้น
เมื่อเกิดความเสียหายขึ้น ทางด้านผู้นำหมู่บ้านได้มีการเจรจาค่าเสียหายที่เกิด แต่ผู้ใหญ่บ้านก็ไม่ทราบว่าเสียหายมากน้อยแค่ไหน เสียหายอย่างไร เพราะได้ทำไปตามหน้าที่ของผู้นำหมู่บ้าน และไม่ต้องการที่จะจ่ายค่าเสียหายแม้แต่บาทเดียว นำความโกรธมายังผู้ได้รับความเสียหาย จึงได้นำเรื่องที่เกิดขึ้น ไปร้องทุกข์ต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพื่อดำเนินคดีกับผู้ใหญ่บ้าน ขณะนี้เรื่องอยู่ที่ตำรวจ
หน้าที่ของผู้บันทึกโดยการถูกร้องขอจากท่านนายก(องค์การบริหารส่วนตำบล) ให้ทำหน้าที่ประนีประนอมให้ทั้งคู่ได้ปรับความเข้าใจกัน และผู้กระทำถึงแม้จะไม่ได้เจตนาในการอ่านชื่อ ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เพียงแต่ต้องการให้ผู้ติดเชื้อได้รับผลประโยชน์มากที่สุด ให้รู้จักคำว่า "ขอโทษ" และพูดด้วยน้ำเสียงที่มีจิตสำนึกในการรับผิดชอบในสิ่งที่ตนเองได้กระทำลงไปบ้าง เพียงแค่นี้ ผู้ติดเชื้อที่ได้รับความเสียหาย พร้อมที่จะให้อภัยได้ในสื่งที่เกิดขึ้น
ความรู้สึกของผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ การที่ถูกเปิดเผยตนเองและชื่อเสียง ต่อหน้าผู้ที่ให้การดูแลเท่านั้นเอง และไม่ต้องการที่จะไปประกาศให้ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านรู้ว่าตนเองเป็นผู้ติดเชื้อเอดส์ เพราะเพียงแค่จะได้รับสิทธิ รับเบี้ยยังชีพเดือนละ 500 บาท ไม่คุ้มกับการเสียชื่อเสียงของตนเอง
รู้สึกว่าตนเองถูกย่ำยีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ ฯ ทำให้เกิดความเครียด รู้สึกว่าตนเองไร้ค่า และชี้ให้เห็นว่าให้รู้จักควบคุมทางด้านอารมณ์ รู้จักการให้อภัย ต่อกัน ไม่มีอคติต่อกัน เพราะการอยู่ในชุมชนจะต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกัน ทำให้มีสติลดทิฐิตนเองลงบ้างและยอมรับ ที่จะมีการประนีนอมกันเพื่อยุติปัญหาที่เกิดขึ้น ไม่ทำให้เรื่องราวถูกไปเปิดเผยไปมากกว่านี้
เรื่องราวที่เกิดขึ้นในอำเภอหนึ่ง ของจังหวัดมหาสารคาม เป็นบทเรียนให้กับผู้นำชุมชน ที่จะต้องดูแลลูกบ้าน การจะทำอะไรด้วยเจตนาที่หวังดี เป็นสิ่งที่ดีและมีประโยชน์ต่อชุมชน แต่จะต้องศึกษากฎหมายและการละเมิดสิทธิมนุษยชนให้ดี เพราะ เรื่องโรคเอดส์ และการติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ของบุคคล เป็นเรื่องละเอียดอ่อน สังคมไทยยังไม่ยอมรับ การที่จะเปิดเผยจะต้องได้รับการยินยอมจากเจ้าตัวเท่านั้น
อนงค์ ปะนะทัง
