พวกเราอาจจะสงสัยกันว่า อาชีพไหนอารมณ์ดี อาชีพไหนเสี่ยงอารมณ์เสีย วันนี้มีข้อมูลมาฝากครับ
หน่วยงานยาเสพติดและบริการสุขภาพจิต (SAMHSA) สหรัฐฯ ทำการศึกษาข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง "คนทำงาน" มากกว่า 60,000 คน อายุ 18-74 ปี ในช่วงปี 2004-2006 (2547-2549)
...
ผลการศึกษาพบว่า คนที่มีความเสี่ยงสูงต่อโรคซึมเศร้าได้แก่
- คนที่ตกงาน หรือทำงานไม่เต็มเวลา (part-time) มีโอกาสเป็นโรคซึมเศร้ามากกว่าคนที่ทำงานเต็มเวลา (full-time)
- คนที่ได้ค่าแรงหรือค่าตอบแทนต่ำมีโอกาสเป็นโรคซึมเศร้ามากกว่าคนที่ได้ค่าแรงหรือค่าตอบแทนสูง
- งานประเภทบริการส่วนตัว หรืองานที่ไม่ค่อยได้ออกแรงมีโอกาสเป็นโรคซึมเศร้ามากกว่างานประเภท "ออกแรงทำงาน"
...
ผลการสำรวจคนที่ทำงานเต็มเวลาพบว่า 7% มีอาการของโรคซึมเศร้า (major depression)
นิยามของโรคซึมเศร้าหมายถึงการมีอารมณ์ซึมเศร้า หรือหดหู่อย่างน้อย 2 สัปดาห์ และมีอาการประกอบอย่างน้อย 4 อย่าง เช่น มีปัญหาการนอน การกิน(มากหรือน้อยเกิน) สมาธิในการทำงานถดถอย หมดเรี่ยวหมดแรง มองตัวเองในแง่ร้าย ฯลฯ
...
ตารางที่ 1: แสดงความเสี่ยงต่อโรคซึมเศร้า
<table border="1" cellspacing="1" cellpadding="7" width="297"><tbody>
อาชีพ
โรคซึมเศร้า (%)
บริการส่วนบุคคล
10.8
ทำอาหาร-เสิร์ฟ
10.3
บริการชุมชน-สังคม
9.6
วิชาชีพสุขภาพ
9.6
ศิลปิน นักออกแบบ กีฬา คนทำงานสื่อสาร
9.0
การศึกษา ฝึกอบรม ห้องสมุด
8.7
การเงิน เซลส์(ขายของ)
6.7
กฎหมาย ขนส่ง
6.4
บริการ-จัดการ
5.8
ฟาร์ม ประมง ป่าไม้
5.6
ก่อสร้าง เหมืองแร่
4.8
ติดตั้ง บริการ ซ่อมแซม (งานช่าง)
4.4
วิทยาศาสตร์ รัฐศาสตร์
4.4
วิศวกร สถาปนิก สำรวจ
4.3
</tbody></table></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><p></p><p></p><p>…</p><p>ก่อนอื่นขอแสดงความยินดีกับท่านที่มีอาชีพประเภท “อารมณ์ดี” เช่น วิศวกร สถาปนิก นักวิทยาศาสตร์ รัฐศาสตร์ ช่าง ฯลฯ</p><p>น่าสังเกตว่า อาชีพที่ออกแรงทำงาน หรือทำงานประเภท “ลุยๆ” หน่อยมักจะมีอารมณ์ดี</p><p>…</p><p>ถ้าเราเลือกอาชีพได้… นั่นน่าจะดีที่สุด ทว่า… ชีวิตจริงคนเรามักจะไม่ได้สิ่งที่ดีที่สุด (best) และได้สิ่งที่ดีรองลงไป (second best)</p><p>วิธีที่จะช่วยลดโอกาสเกิดโรคซึมเศร้าได้แก่ ออกแรง-ออกกำลังเป็นประจำทุกวัน โดยเฉพาะการเดินให้มาก เดินขึ้นลงบันไดตามโอกาส และออกกำลังแบบตะวันออก เช่น ไทเกก-ไทชิ(ชี่กง) รำกระบองชีวจิต ฯลฯ</p><p>…</p><p>ถ้าทำทุกอย่างแล้ว อะไรๆ ก็ดูจะไม่ดีขึ้น เรียนเสนอให้ปรึกษาหมอใกล้บ้าน เนื่องจากโรคซึมเศร้าตอบสนองต่อยาค่อนข้างดีมาก</p><p>ถึงตรงนี้… ขอให้พวกเรามีสุขภาพดีไปนานๆ ครับ</p><p>ขอแนะนำ </p><ul>
</ul><p>ที่มา </p><ul>
<li> ข้อมูลและการอ้างอิงในบล็อก “บ้านสุขภาพ” มีไว้เพื่อส่งเสริมสุขภาพ และป้องกันโรค ไม่ใช่เพื่อการรักษาโรค ท่านที่มีโรคประจำตัวควรปรึกษาหมอที่ดูแลท่านก่อนนำข้อมูลไปใช้ </li>
</span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><li>นพ.วัลลภ พรเรืองวงศ์ > 15 ตุลาคม 2550.</li> </ul>