(บ้านรับรองนักท่องเที่ยว ของ ออป.) 

ไม้ที่1 ก้าวออกจากบ้าน  ดร.ศักดิ์พงศ์ หอมหวน อาสาพาไปส่งสนามบิน แสดงว่าใครว่าง ทำอะไรได้ก็พร้อมเสนอตัวทันที คนรับไม้ที่1 เริ่มขึ้นแล้ว 

ไม้ที่2 ไปถึงสนามบินสุวรรณภูมิต่อเครื่องไปลงเชียงใหม่ มีอาจารย์ดวงพร ครูอาลาม อ.จันทรรัตน์ น้าอึ่งอ๊อบ ว่าที่แพทย์หญิงน้อย มารับออกจากสนามบิน แล้วพาไปเลี้ยงอาหารมื้อเย็นที่เลือกสรรไว้แล้ว เป็นร้านของศูนย์ศีลปาชีพเชียงใหม่ เป็นมื้อแรกที่อร่อยและประทับใจมาก ท่านอาจารย์พิชัย กรรณกุลสุนทร มาร่วมอร่อยด้วย ได้คุยกันอย่างสนุก หลังจากนั้นจึงส่งผมเข้าที่พัก ก็ไม่ต้องไปโรงแรมที่ไหน ในเมื่อบ้านคุณน้าอึ่งอ๊อบมีห้องว่าง จึงพักบ้านญาติอย่างสุขโขสโมสร 

ไม้ที่3น้าอึ่งอ๊อบต้องไปทำงาน ผมไม่ได้ซื้อตั๋วไปปายล่วงหน้า ทำให้ต้องเดินทางเที่ยวบ่าย ท่านผอ.โรงเรียนมงคลวิทยา(ชื่อเล่นอึ่ง เราจึงขออนุญาตเรียกอึ่ง2) พาขึ้นดอยสุเทพ และพระตำหนักภูพิงค์ฯ ได้ขึ้นรถรางไฟฟ้า ได้นั่งรถกอล์ฟชมพระตำหนักภูพิงค์ราชนเวศน์ โดยมีไกด์ที่เป็นเจ้าหน้าที่มีความรอบรู้นำชม ทำให้เราได้ไปพบสิ่งดีๆที่ยากนักถ้ามากันเองจะได้รู้จัก 

ไม้ที่4ตอนบ่ายผมขึ้นเครื่องไปปาย มีคุณหมอสุพัฒน์ คุณเพียรศรีพยาบาลชาวBlog และเอกลูกชายชาวปายมารับ  

ไม้ที่5เอกหอบพ่อขึ้นรถ พาไปพบผู้นำสตรีมือหนึ่งของจังหวัดแม่ฮ่องสอน และผู้นำชุมชนบ้านสันติชน เรารับฟังบทเรียนของผู้ที่ฝ่าฟันงานเพื่อสังคมรากหญ้าจากปากเขาเอง ได้ไปเห็นผลงานกลุ่มบ้านดิน ได้ชิมชุดความรู้จากเจ้าตำหรับยูนานขนานแท้ มีหมั่นโถร้อนๆ ซุปไก่ดำ ขาหมูน้ำแดง ผัดผักสดๆ  ผมได้ไปนั่งอยู่ในท่านกลางขุมความรู้ คุยกับคนที่จัดการความรู้ จึงได้สัมผัสความรู้สดๆ ที่มีพลังซ่อนเร้นและมีวิธีทดลองกับปัญหาอย่างน่าสนใจ แล้วกลับมานอนที่โฮมสเตย์ของแม่อาภรณ์ แสงโชติ 

ไม้ที่6  ครูแอนถึงไม่ได้มารับด้วยตัวเอง ก็แนะนำให้เราแวะร้านกาแฟที่สวยและอร่อยที่สุดในเมืองปาย  

ไม้ที่7หมอสุพัฒน์มารับ เอาเอกกับผมไปชมความเป็นตัวตนของเมืองปายในเวลาจำกัด คุณหมอบอกว่าถ้านั่งรถคนอื่นขับจะเมารถ “เมาไม่ขับ น่าจะหมายถึงเมารถ และเมาเหล้าด้วย” เราได้พบการรุกไม้ทำลายป่า ไปชมออป.วัดจันทร์ และแวะเยี่ยมกิจกรรมที่วัดจันทร์ แว๊บไปหาผู้นำชุมชนตัวอย่าง เรื่องดีๆคุณหมอจะให้ทัศนาทางสายตา เรื่องที่เป็นปัญหาเราจะสนทนาแลกเปลี่ยนกันในระหว่างนั่งรถไปด้วยกันนี่เอง 

ไม้ที่8ย้อนกลับถึงปายในตอนเที่ยง คุณหมอเปิลเตรียมสั่งอาหารกลางวันไว้คอย  ทำให้เราบริหารเวลาได้เยี่ยมมาก คุณหมอมีเวรต้องดูแลคนไข้ช่วงบ่าย เอกรับลูกต่อ ชวนพ่อขับรถกลับเชียงใหม่ ได้ชมทิวทัศน์เหมือนกับขับรถเข้าไปในอุทยานป่าไม้ตลอดทาง แวะชมน้ำพุร้อนที่บ่อห้วยดัง แล้วเข้าไปถึงเชียงใหม่ช่วงเย็นๆ 

ไม้ที่9ในระหว่างเตรียมตัวไปกินขันโตก คุณหมอนักวิ่งสร้างความประหลาดใจ โทรฯมาบอกว่าจะไปกินข้าวด้วย อ้าว!ช่างดีอะไรเช่นนี้ คุณหมอเอาข่าวและของฝากจากลูกสาวที่ชื่อตูนมาให้  

ไม้ที่10มื้อขันโตก ต้องยอมรับว่าเป็นไฮไลน์ที่ยอดเยี่ยมมาก น้าอึ่งอ๊อบพาคณะไปชิมและชมที่ร้านขันโตกเฮือนข้าเจ้า ประหลาดตรงไหน เอ๋อ..ร้านนี้มีฝรั่งมาขอซื้อราคา600ล้านบาท เจ้าของไม่ขาย อาหารมื้อนี้จึงเป็นการเลี้ยงที่อาลังการณ์มาก มีการแสดงและบรรยายจากครูมือหนึ่งแห่งล้านนา ตอนนี้คุยได้แล้วกระมังว่าเราไปชิมมาแล้วร้านขันโตกที่แพงที่สุดในโลก 

ไม้ที่11ตอนเช้าเราไปทำบุญเลี้ยงพระที่วัดพวกเปีย เป็นงานครบรอบ100วันคุณแม่ศรีพรรณ ผมตกเครื่องบินอีกครั้งหนึ่งเพราะไม่ได้จองตั๋วเที่ยวกลับ จึงมาตั้งหลักที่บ้าน ประมวลปัญหาแล้วตัดสินใจกลับรถไฟ จะได้นอนพักและทำการบ้าน แต่ตั๋วนี้สิปัญหาใหญ่ เรื่องใหญ่ๆต้องนึกถึงขาใหญ่ โทรฯไปหา..เจ้าพ่อหัวลำโพงสะดุ้งโหยง แต่ก็ใช้ฝีมือหาตั๋วตู้นอนมาให้จนได้ ท่านสะ-มะ-นึ-กะ มารับไม้นี้ 

ไม้ที่12อาจารย์จันทรรัตน์มารับ ขับรถไปเอาตั๋วรถไฟ แล้วชวนไปชมอุโบสถหนึ่งเดียวในโลกที่สร้างด้วยแผ่นเงินทั้งหลัง อิ่มตาอิ่มใจจากการไปวัดแล้ว อ.สร้อยเกรงว่าจะไม่อิ่มท้อง กรุณาออกไปเสาะแสวงอาหารและผลไม้มาเลี้ยงส่งมื้ออำลาอย่างอร่อย  

ไม้ที่13เอกกับน้าอึ่งอ๊อบชวนกันมาส่งถึงโบกี้รถไฟ  

ไม้ที่14มาถึงหัวลำโพง7.00น. ท่านสะ-มะ-นึ-กะ มารับ ให้ลูกน้องรับกระเป๋า แล้วชวนไปชิมโจ๊กมื้อเช้าที่อร่อยมาก กาแฟอยู่คนละที่ท่านก็กรุณาไปจัดมาให้ อิ่มมีแฮงโด๊ปแล้วนำมาส่งขึ้นแท็กซี่ไปโรงแรม  

รายงานนี้ไม่ได้ลงรายละเอียดที่ประทับใจอีกมาก อ้อ!มีของฝากจากทั้งของคนที่มาและฝากมา  ส้มผลโตอาจารย์สร้อยเพิ่งปอกชิมไปเดี๋ยวนี้อร่อยมากๆ ของตูนไม่ได้ชิมเพราะตำราเขาบอกว่ากินแล้วจะกระตุ้นการไอ ยาคุณหมอสุพัฒน์บรรเทาหลอดลมอักเสบได้ดี ของฝากจากเจ้าพ่อหัวลำโพง เป็นอุปกรณ์ตัดต่อภาพฝากให้ศูนย์ไอทีมหาชีวาลัยอีสาน  งานนี้แบกน้ำใจกลับบ้าน พอๆกับพายุฝนที่กำลังถล่มทลายในหลายภูมิภาคขณะนี้