ผมเป็นมนุษย์เงินเดือนคนหนึ่ง ( เหมือนกับหลายๆคนในมหาวิทยาลัยชีวิต ) ทำงานผ่านไปเดือนนึงๆเงินไม่เหลือเก็บ ถ้าจะเรียกให้ถูกต้องบอกไม่เหลือใช้ พยายายามทำงานเสริมก็ยังไม่เหลืออยู่ดี เป็นหนี้เพิ่มด้วยซ้ำ เดิมอยากเรียน ป.ตรี เพียงคิดว่าเพิ่มวิทยฐานะตนเอง เราก็จบ ป.ตรี เหมือนกัน ( อีกอย่างเป็นความฝันของพ่อตั้งแต่ท่านยังมีชีวิต ) เมื่อมีโอกาสก็เรียน
แต่...เมื่อเข้ามาในมหาวิทยาลัยชีวิตเพียงระยะเวลาไม่นาน พบอาจารย์หลายๆท่าน โดยเฉพาะวันนี้ได้พบอาจารย์ ด็อกเตอร์ เสรี ยอมรับความคิดหลายๆอย่างเปลี่ยนไปถึงจุดหมายปลายทางที่ ป.ตรี แต่วิธีไปจุดนั้นไม่ใช่อีกแล้ว ผมอยากเรียน เพื่อรู้ อยากรู้เพื่อเป็น อยากเป็นเพื่อนำไปใช้ เพื่อตัวเอง เพื่อครอบครัว เพื่อชุมชม เพื่อท้องถิ่น
เรียน ป.ตรีที่มหาวิทยาลัยชีวิตได้อะไรมากกว่าที่คิด ผมไปเรียนผมมีความสุข ถึงจะเหนื่อย จะล้า ท้อบ้าง ผมก็ยังอยากเรียน
แต่ก็ยังยังอยากได้กำลังใจจากเพื่อนนักศึกษามหาวิทยาลัยชีวิต ยังอยากได้แรงกระตุ้นในการก้าวเดินไปข้างหน้า
ขอนะขอ...ขอแรงใจ
ขอเป็นกำลังใจให้จงสู้ต่อไปอย่าท้อ เราเองกืเหมือน ช่วงแรกๆ เรียกว่าถอดใจแล้วหละ อยากลาออก แทบทุกอาทิตย์ แต่ตอนนน้้ เปลี่ยนใจแล้ว ก้าวมาแล้ว เราต้องก้าวต่อไปให้ถุงจุดหมายปลายทาง