บันทึกครั้งที่5

เมื่อครั้งที่ลูกชายกำลังเรียนอยู่ชั้นม.3 ตอนนั้นต๋อง ศิษย์ฉ่อยดังมาก ด้วยความที่ผมอยากให้ลูกผ่อนคลายเลยซื้อไม้สนุกเกอร์ให้และส่งเสริมให้เล่น อนุญาตให้ไปเล่นที่โต๊ะได้ ตอนนั้นเพื่อนๆผมเปิดโต๊ะหลายคน ผมก็อยากสนับสนุนเพื่อนด้วย เอาไปเอามาลูกติดใจไม่ยอมเรียน โดดเรียนไปเล่นจนครูตือนหลายครั้ง เหตุการณ์วุ่นวายสับสนจนกระทั่งล่วงเข้ามา3ปี จนกระทั่งจบม.6ชนิดที่คุณครูเบื่อหน้าเต็มทน หลังจากนั้นผมกับภรรยาจึงไปรบกวนอากู่และอาม้าที่โคราชให้ช่วยหาโรงเรียนให้หน่อยพอให้ได้ห่างเพื่อนๆ  ปรากฏว่าลูกเรียนปวส.และปริญญาตรีจบก่อนเพื่อน  เกรดพ่อเจ้าประคุณ3กว่า คณะวิศวกรรมค่อนข้างจะเรียนยาก เพื่อนในรุ่นมี85คนจบรุ่นแรกแค่5คน   อาม่าทำอย่างไรนะเหรอ ตามผมมาสิครับ ผมจะบอกเคล็ดลับอาม่า

   ระยะแรกที่ไปอยู่ ผมโทรถามตอนกลางคืนประมาณ3ทุ่มกว่า เจ้าลูกชายยังไม่เข้าบ้าน ถามอาม่า อาม่าบอกว่าเขาไปติวกับเพื่อน2-3คน ไม่เป็นไรหรอก  พอเจ้าลูกชายกลับมาเขาจะบอกอาม่าทุกครั้งว่าเขาไปติวกับเพื่อน อาม่าก็บอกว่า เออดีแล้วละ ติวให้ได้ที่ 1นะ ตั้งใจเรียนเดี๋ยวเสาร์อาทิตย์อาม่าจะพาไปแทงสนุ๊ก  แล้วเสาร์อาทิตย์อาม่าก็พาไปจริงๆไปที่โรงแรมสีมาธานี ไปแทงโต๊ะมาตรฐาน เกมส์ละ2000 อาม่าออกเงินให้ ไปสัก2-3ครั้งเจ้าลูกชายบอกอาม่า "ไม่ไปแล้วล่ะ เสียดายเงิน" ผลต่อมาคือแกไม่ไปเล่นโต๊ะเล็กอีกเลย แถมยังตั้งใจเรียน  ทุกครั้งที่กลับดึกดื่นอาม่าจะเชื่อว่าหลานไปติวแล้วเผลอหลับไปที่บ้านเพื่อน อาม่าไม่เคยว่าหลานในทางเสียหายเลย มีแต่บอกว่าหลานขยันเรียน  แทงสนุ๊กก็เก่ง  ผมกับแฟนมีประสพการณ์ในการเลี้ยงลูกไม่เท่าไร  แล้วในบ้านไม่มีปู่ย่าตายาย โชคดีได้อาม่าช่วย ทุกวันนี้ลูกก็มีงานมีการทำแยกถูกผิดดีชั่วได้แล้ว ผมนำมาเล่าให้เพื่อนๆฟังเผื่อว่าใครกำลังมีลูกที่ติดเกมส์ก็นำไปปรับใช้ได้......ยอดชาย ศรีอุทธา