เราเจอกันครั้งแรกที่หน้ามหาลัย เธอเป็นคนน่ารัก ดูมีเสน่ห์ในตัว ประทับใจตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ นี้คือผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ทำให้ผมประหม่า เพราะความรู้สึกลึกๆที่อยู่ข้างในใจผม ความรู้สึกดีๆอย่างนี้ผมเคยสัมผัสตอนที่อยู่ม.ปลาย หลังจากนั้นผมก็ไม่เจออีกเลย จนมาเจอเธอคนนี้ เธอเป็นคนที่เก็บอารมณ์ ความรู้สึกได้ดีมาก แทบจะมองไม่ออก ว่าเธอรู้สึกยังไง คิดอะไรอยู่ ตอนนั้นเธอดูมีเสน่ห์ จนทำให้หลายๆคนอยากจะรู้จักเธอ ยิ่งมารู้จักกัน ทำให้หลายคนอยากจะรู้จักเธอมากยิ่งขึ้น อาจจะเป็นเพราะเธอเลือกที่จะไปทานข้าวมื้อแรกกับผม หรือผมเลือกที่จะไปกับเธอเป็นคนแรก
คืนนั้นผมโทรหาเธอครั้งแรกจากหอพักผม "เรา..... จำได้ป่ะ" ตอนนั้นเธออาจจะไม่เชื่อว่าผมโทรหาเธอ เลยนัดเธอกินข้าว "คืนพรุ่งนี้จะไปรับที่หอพักน่ะ" แล้วเราก็เจอกัน เทอแทบจะไม่มองหน้าผมบนโต๊ะอาหาร ผมที่คิดว่าแน่เกิดอาการประหม่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ ทำไมเธอนิ่งมาก เธอคิดอะไรอยู่น่ะ หลังจากนั้นเป็นต้นมา สองคนก็มีคนรู้จักกันมาขึ้นกว่าเดิม อาจจะเป็นเพราะตัวผม หรืออาจจะเป็นเพราะตัวเธอ เลยทำให้มีคนอยากคุยอยากรู้จักกันมากขี้น มาถึงตอนนี้ผมแน่ใจเลย มันไม่ใช่ตัวผมที่ทำให้ผู้คนมากมายอยากรู้เรื่องของเราในตอนนั้น
ใครๆก็มีอดีต แต่มันจะดีหรือเลวอีกเรื่องหนึ่ง "สำหรับเราแล้วอดีตไม่ได้เป็นตัวกำหนดอนาคตของเรา วันนี้ ตอนนี้ คือสิ่งสำคัญ" นั่นคือคำพูดที่ผมได้บอกเธอคนนั่น อดีตของเธออาจจะไม่ดีในสายตาเพื่อนๆของเราสองคน อย่างที่บอก เธอเป็นคนมีเสน่ห์ ธรรมดาย่อมที่จะมีคนอยากรู้จัก รุ่นพี่ที่เธอไปไหนมาไหนด้วยกันหรือที่หลายคนส่วนใหญ่พูดถึง ได้ถูกอธิบายจากปากของเธอแล้ว
ก่อนที่จะรู้จักกับผม เธอคบอยู่กับรุ่นพี่คนนั้น โดยที่เธอใช้นิสัยส่วนตัวของเธอออกไปกับเขาตลอด เขาจะคิดอย่างไรยังไง เธอไม่เคยแคร์ความรู้สึกของเขา เธอคิดอยู่อย่างเดียว เธอสบายใจที่จะอยู่จะไป ได้อะไรหลายอย่าง เธอก็ไป จนทำให้เธอแทบจะไม่มีเพื่อนอยู่ด้วยเลยหลังจากนั้น เขาคนนั้นล่ะ เท่าที่ทราบจากเพื่อนของพี่คนนั้น เสียใจมาก เธอล่ะ ตอนนั้นเธอน่าสงสารมาก โดยที่เพื่อนๆเธอหลายคนไม่เข้าใจเหตุผลที่แท้จริง ว่าทำไมเธอต้องทิ้งพี่คนนั้นไป "คนเราก็แปลก ไม่คิดอะไรกับเขาแล้วทำไมต้องทำเหมือนว่ารู้สึกดีๆกับเขาล่ะ" ถ้าคุณไม่คิดอะไรเลยกับเขา ทำไมหลายคนจึงเรียกว่าคบกัน
มีเพื่อนผมคนหนึ่ง ก็เพื่อนตอนที่อยู่มหาลัยนี้แหละ หล่อ ดูดี เป็นดาวมหาลัยด้วยแหละ เขาค่อนข้างจะเจ้าชู้ไปหน่อย พอใจที่จะไปกับรุ่นน้องคนหนึ่ง เขาจริงใจกับน้องเค้าน่ะ เขาเป็นห่วงเป็นใยน้องเขาดี มีแต่ความรู้สึกดีๆมากมาย ผมคิดว่าเขาทั้งสองรักกัน เพราะต่างคนต่างทำให้แต่ละฝ่ายเหมือนเป็นคนสำคัญ แต่อันที่จริงแล้วน้องเค้ารู้ไม่เท่าทันเพื่อนผม เผลอใจรักเพื่อนผม แต่ไอ้เพื่อนผมเนี้ยะเห็นน้องเค้าเล่นจริงจัง มันก็เลยห่างๆ คบกันมานานเหมือนกัน เพื่อนผมก็ยอมรับกับผมว่าผิดที่ตัวเขาเอง ไม่ใช่โยนความผิดให้น้องเขา เขาทำตัวเองไม่เหมือนเดิมตอนที่อยู่กัน ประมาณว่าเข้ากันไม่ได้ อยู่ตั้งนานทำไมเพิ่งเข้ากันไม่ได้ล่ะ สุดท้ายเพื่อนผมมีแฟนใหม่
