โอกาสเดียวของชีวิต

 

ปัจจุบัน อินเดียไม่ได้อยู่ไกลเกินเอื้อมต่อไปอีกแล้ว การไปอินเดียไม่ได้เป็นเรื่องยุ่งยากเลย นั่งเครื่องบิน (ของการบินไทย) เพียง 3 ชม.เอง ก็ถึงแล้ว ค่าโดยสารก็ไม่ได้แพงมากเกินไป พอที่จะตั้งใจตั้งเป้าหมายชีวิตให้เดินทางไปได้

สำหรับผม ต้องถือว่าเป็นธรรมะจัดสรร ให้ได้ไปประจำการที่สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงนิวเดลี ตั้งแต่เดือนกรกฏาคม 2550 โดยไม่คาดคิดมาก่อน จึงนับเป็นชะตาชีวิตที่มีเหตุและเหมาะสม   ที่จะคิดถึงการบวชเฉลิมพระเกียรติฯ เพราะตัวตนไปอยู่ในประเทศอินเดียแล้ว

สิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือ ในปี 2550 เป็นปีมหามงคล ตามที่ทุกท่านทราบกันดีแล้ว การทำความดีถวายในหลวง ซึ่งเป็นพ่อหลวงของประเทศ ที่พวกเราชาวไทยนั้นเทิดบูชาสูงสุด จึงเป็นสิ่งที่ผมเก็บความตั้งใจนี้มาตลอดทั้งปี หากทำอะไรได้ก็จะรีบทำ  

อีกเพราะคติธรรมที่ผมเขียนไว้ในกลอนธรรมะโลกสว่างที่ว่า  “อันความตาย หมายไม่ได้ว่าเมื่อไหร่..... “ มักจะมาเตือนสติผมอยู่เสมอ  ดังนั้น ถ้าวันนี้ยังมีลมหายใจอยู่ และสามารถทำอะไรที่เป็นเรื่องที่อยู่ในอำนาจของตนเองได้แล้ว  ผมก็อยากจะรีบทำเพื่อความไม่ประมาทของชีวิต

 

เหตุผลประการต่อมา ผมจะได้มีโอกาสบวชเพื่อทดแทนพระคุณของมารดาและบิดาด้วย ซึ่งจะอยู่พร้อมกันทั้งสองท่าน ณ วันที่บวช โดยคุณพ่อนั้นนอกจากจะอยู่ด้วยแล้วยังจะร่วมบวชด้วยกันด้วย

นอกจากนั้น ผมก็จะได้บวชให้ครอบครัวและบุตรคนที่สี่ที่กำลังจะเกิดในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้  ณ โรงพยาบาล Max Hospital กรุงนิวเดลี ประเทศอินเดีย  ซึ่งผมตั้งชื่อว่าเด็กชายเดชพล วรฉัตร ชื่อเล่นว่าน้องเต้ มาจากคำว่านะมัสเต้เหตุผลประการสุดท้ายก็คือจะบวชให้แผ่นดิน บวชให้กัลยาณมิตรและบวชให้เจ้ากรรมนายเวร  ทั้งนี้เพื่อทดแทนพระคุณแผ่นดินไทยที่ให้โอกาสจนมีวันนี้ เพื่อนำผลบุญส่งให้แด่กัลยาณมิตรทุกท่านในทุกภพ และขออโหสิกรรมจากบรรดาเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายในสากลโลกไม่มีจำกัด  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เมื่อเหตุผลต่างๆ ดังกล่าวข้างต้นมารวมกัน จึงเป็นโอกาสดีที่ผมจะตัดสินใจร่วมโครงการบวชเฉลิมพระเกียรติฯ ที่พุทธคยา ประเทศอินเดีย ซึ่งถือเป็นโอกาสครั้งเดียวในชีวิตของลูกชายไทยคนหนึ่ง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" class="MsoNormal" align="center">………………………………………</p>