อย่าเพิ่งรำคาญกับคนแก่เลย...บางครั้ง บางที บางเรื่อง  คนแก่คนเก่า ก็มีประโยชน์นะ 

ครูอ้อยอยู่กับคนแก่มามาก  มักจะบ่นว่า...น้อยใจจัง  พูดอะไร  ใครเขาก็เบื่อ  ...

ก็คนแก่  ชอบพูดย้ำคิดย้ำทำ  ด้วยเป็นคนเก่า  สมองก็เลื่อนล้า  คิดว่ายังไม่ได้พูด  ยังไม่ได้ทำ  ก็เป็นไปตามวัยสังขารนั่นล่ะ  ...

ครูอ้อยจึงเข้าใจตัวเอง  และไม่อยากให้เกิดขึ้นกับลูกหลาน  ที่จะมาต้องทนกับแม่หรือยาย 

ครูอ้อยจึงต้องบอกทุกคนว่า...อย่ารำคาญแม่เลย  แม่รักทุกคนมาก 

อยากจะรักทุกคนในโลก  ไม่อยากเกลียดใครเลย   แต่เป็นไปไม่ได้  เพราะ...จริต  ไม่ตรงกัน  

ไม่คล้อยตามกัน  หรือไม่รักกันนั่นเอง  

ดูสิ  ครูอ้อยเคยเขียนบันทึกเรื่อง..พูดเรื่อง...เป็นครูดีเด่นได้อย่างไร .อุตส่าห์เตรียมตัว  เตรียมใจ  เตรียมการ 

แต่เมื่อถึงเวลา  ครูอ้อยก็ต้องคิดว่า...ไม้สั้น..อย่าเอาไปรัน....

จนบัดนี้  ความรู้สึกนั้นๆ  มันตายด้านไปแล้ว  ไม่มีการชี้แจง  ขอให้จบไปโดยเร็ววัน 

ครูอ้อยจะไม่ฟื้นฝอยหาตะเข็บต่อไปอีก 

อย่ารำคาญคนแก่เลยนะ   เพราะว่า..คนแก่นี้ก็มีหัวใจ  และพวกท่านจะไม่แก่หรืออย่างไร 

สุดท้ายจริงๆของบันทึกเรื่องราวนี้คือ...ครูอ้อย..ไม่ใช่ผู้แพ้   ..แต่ครูอ้อยไม่เล่นเกมนี้ด้วย..ต่างหาก