ผมอาศัยรถเพื่อนไปงานเลี้ยงเล็กๆ กันเองที่ร้านอาหารลุงนวย เฉลิมฉลองเล็กแบบกันเองกับ "รองศาสตราจารย์คนใหม่และผู้ช่วยศาสตราจารย์คนใหม่" ในนั้นมีพี่ใหญ่คือ รองอธิการบดีอยู่ด้วย ก็ให้น่าเปลื้อมใจทีเดียว..เมื่อถอดตำแหน่งออกแล้ว..เราก็คือคนเหมือนๆกัน
ระหว่างรับประทานอาหารไป คุยกันไป พี่สาวคณะเกษตรฯ (เราเรียกว่าคณะบ้านนอก)ของเราก็ดูจะใส่โจ๊กเรียกเสียงหัวเราะกันไม่ขาดสาย แม้ว่าเรื่องเล่านั้นเป็นเรื่องเก่าที่เคยฟังแล้ว แต่ก็ไม่วายที่เราหัวเราะกันท้องแข็ง เรียกว่าเฮฮาไปตามๆกัน
ผมก็พลอยสนุกสนานไปด้วย แต่ไม่ค่อยได้คุยอะไรมาก ไม่ใช่พูดไม่เก่ง พูดเก่งแต่พูดทีไรปากมันแส่หาหลังมือของเพื่อนอยู่เรื่อย ระหว่างนั้นมีความคิดแทรกซ้อนมาบ่อยๆ
"ในชีวิตกว่าเราจะสิ้นลม เราต้องไปงานเลี้ยงกี่งาน แล้วคนที่มีตำแหน่งสูงๆ เขาน่าจะเบื่องานเลี้ยงแน่ๆ กี่ร้อยกี่พันงานแล้ว และอีกกี่ร้อยกี่พันงาน..กินเท่านั้นหรือ" ดังนั้น ทุกคนที่ไปงานเลี้ยงก็ให้นึกถึงโกลิตะกับเพื่อนเสมอ...เอาละสิ ท่าจะบ้าแล้วผม
อย่างไรก็ตาม งานเลี้ยง คืองานที่เปลี่ยนบรรยากาศกับความเคร่งเครียดของงานประจำ..ออกไปสังสรรบ้างก็ดี ชีวิตจะได้ "ฮัดช้า"
