ลงโทษด้วยความรัก ว่าด้วยเรื่องของการลงโทษของพ่อ ของสามี

ความรักของพ่อที่มีต่อลูกจะพิสูจน์ด้วยอะไร การที่พ่อจะทำโทษลูกที่ทำผิด พ่อจะทำได้ไหม และพ่อจะทำได้ขนาดไหน เดี๋ยวนี้ชาวโลกไม่ต้องการให้เกิดความุรนแรงในครอบครัว ในสังคม ครูตีเด็กนักเรียนไม่ได้ พ่อแม่จะตีลูกด้วยความรุนแรงไม่ได้ แต่พ่อในเรื่องที่นำมาเล่านี้ ลงโทษลูกด้วยความน่ารักมากครับ กับอีกเรื่องที่สามีลงโทษภรรยาด้วยความน่ารักเช่นกันครับ เอาเรื่องดีๆมาให้ทุกท่านอารมณ์ดีหัวใจแช่มชื่นในตอนเช้าครับ 

คุณธรรมจริยธรรม(๗)

บัณฑูร  ทองตัน

 

           ผมตั้งใจเขียนบทความชุดนี้สักสองสามตอนจบ แต่มาถึงตอนนี้กลายเป็นตอนที่ ๗ เข้าไปแล้ว ไม่รู้เป็นไงมันเริ่มสนุกกับการเขียนเรื่องคุณธรรมจริยธรรม ผมไม่ได้หมายความว่าผมเป็นคนมีคุณธรรมจริยธรรมสูงส่งจนถึงขนาดมาเขียนเรื่องนี้บอกคนอื่น แต่บังเอิญว่ามีข้อมูลค่อนข้างเยอะ จากการค้นหาบทความดีๆจากอินเตอร์เนต เท่านั้น€

           คราวนี้ก็มีเรื่องดีๆมาเล่าสู่ให้กันฟังอีก  วันนี้จะมาเล่าให้ฟังถึงเรื่องของครอบครัวที่คนในครอบครัวจะต้องทำความเข้าใจซึ่งกันและกัน ต้องดูแลให้ความอบอุ่นให้แก่กัน ต้องรู้จักให้อภัยซึ่งกันและกัน มิฉะนั้น ชีวิตครอบครัวก็จะมีปัญหา ยิ่งพอเริ่มมีลูกก็ยิ่งต้องดูแลกันและกันมากขึ้น และพอลูกเริ่มรู้ประสีประสาขึ้นมาบ้างก็ต้องคอยปวดหัวกับความซนของลูก เราจะลงโทษลูกอย่างไร  กับคนในครอบครัวเราควรจะดูแลกันอย่างไร มนุษย์เราก็แปลก เวลาที่ยังไม่แต่งงาน เริ่มรักกันใหม่ๆอะไรก็ดีไปหมด แต่พอแต่งงานแล้วถึงจะรู้ว่าเขาไม่ดีตรงไหน ตรงนี้น่าปวดหัวมนุษย์ที่ไม่ค่อยรู้จักคำว่าพอดี โบราณเขาถึงสอนว่า ก่อนแต่ง ให้เปิดหูเปิดตาทั้งสองข้าง แต่พอแต่งงานแล้วค่อยปิดหูและปิดตาอย่างละข้าง เพราะคนเราพอรักกันอย่างที่เขาบอกไม่มีผิดว่าความรักทำให้คนตาบอด คือจะมองเห็นแต่ข้อดีของอีกฝ่าย ไม่เคยมองเห็นข้อเสีย แต่พอแต่งงานแล้วมันจะเห็นขึ้นมาทุกอย่างเพราะพอความรักมันจางลงก็ทำให้ตาสว่างขึ้น

            เรามาลองดูนิทานเรื่องนี้กัน เป็นเรื่องของคนในครอบครัวที่กระทำบางสิ่งบางอย่างที่รู้สึกว่าผิดต่ออีกฝ่ายหนึ่ง แต่อีกฝ่ายทำอย่างไรลองอ่านดูครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 36pt; text-align: justify" class="MsoNormal">วันหนึ่งเมื่อยังเด็ก แอนดี้น้องชายของฉันนั่งอยู่ที่มุมห้องนั่งเล่น ในมือข้างหนึ่งมีปากกาหนึ่งด้าม ขณะที่ในมืออีกข้างหนึ่งก็ถือหนังสือสะสมราคาแพงของพ่อ แอนดี้คงจะปีนขึ้นไปหยิบจากบนชั้นหนังสือ เมื่อพ่อเดินเข้ามาในห้องแอนดี้ก็ก้มหน้างุดและทำท่ากระสับกระส่าย เขารู้ตัวดีเชียวละว่ากำลังทำผิดแม้จากระยะไกล ฉันก็เห็นรอยขีดเขียนเปรอะไปทั่วบนหน้าหนังสือของพ่อ และตอนนี้แอนดี้ก็กำลังจ้องมองพ่อตาโตด้วยความหวาดหวั่นรอคอยที่จะถูกทำโทษ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">            พ่อหยิบหนังสือขึ้นมามอง แล้วก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ โดยไม่พูดอะไรสักคำ หนังสือทุกเล่มมีความหมายต่อพ่อมาก หนังสือคือความรู้และหนังสือเล่มนี้ก็เป็นหนังสือสะสมราคาแพง แต่ในขณะเดียวกันท่านก็เป็นพ่อที่รักลูกมาก สิ่งที่พ่อทำในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านั้นยอดเยี่ยมมาก แทนที่ท่านจะลงโทษหรือดุแอนดี้ หรือแม้แต่ตำหนิความซุกซน พ่อกลับนั่งลงหยิบปากกาในมือแอนดี้ขึ้นมาถือไว้ แล้วก็เขียนอะไรบางอย่างลงในหน้าหนังสือสะสมราคาแพงนั่นเสียเอง พ่อเขียนที่ข้างๆ ลายเส้นที่แอนดี้ขีดว่า
        "ภาษาของแอนดี้เมื่ออายุสองขวบต่อไปนี้ ไม่ว่าครั้งไหนที่พ่อหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาเปิดพ่อก็จะเห็นใบหน้าน้อยๆที่น่ารักและดวงตาที่สดใสของลูก และจะขอบคุณพระเจ้าที่ประทานเด็กน้อยคนนี้มาให้ขีดเขียนบนหนังสือแสนหวงของพ่อ ลูกทำให้หนังสือเล่มนี้ของพ่อมีความหมายเหมือนกับที่พี่ๆ ของลูกนำความหมายมาสู่ชีวิตของพ่อเหมือนกัน"
        "ว้าว..."ฉันคิดนี่หรือคือการลงโทษของพ่อ?
            นานๆครั้งฉันก็จะหยิบหนังสือที่สะสมไว้มาให้ลูกหลานของฉันขีดเขียนเล่น ทุกครั้งที่มองดูลายมือหยุกหยิกเหล่านั้นฉันก็จะนึกถึงสิ่งที่พ่อทำในวันนั้น พ่อได้สอนให้ฉันรู้ว่า…'อะไรกันแน่ที่มีค่าต่อชีวิตของเราอย่างแท้จริง'ซึ่งนั่นก็คือ 'คนที่เรารัก ไม่ใช่วัตถุสิ่งของ'</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">            ลองมองย้อนดูตัวคุณเองนะครับ ในแต่ละวัน เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้อยู่เสมอ เช่นคุณนั่งกินข้าวกับภรรยาอยู่ที่ร้านอาหารเธอหวังดีอยากจะเทซอสให้คุณ แต่มันกลับหกไปเลอะเสื้อตัวเก่งของคุณและคุณก็ทำสีหน้าที่ตำหนิเธอและคำพูดที่บอกว่า "เดี๋ยวผมเทเองก็ได้" นอกจากคำขอโทษที่เธอพร่ำบอก น้ำตาใสๆก็เริ่มเอ่อขึ้นในใจเช่นเดียวกันเพราะอาหารมื้อนั้นไม่มีรสชาติสำหรับเธอเสียแล้ว </p>            แต่ถ้าคุณบอกกับเธอว่า ถ้าซักไม่ออกก็ไม่เป็นไรหรอก เมื่อผมหยิบเสื้อขึ้นมาใช้ครั้งใด ผมจะหวนนึกถึงร้านอาหารนี้ทุกครั้งไปที่ได้มีโอกาสมาทานข้าวกับคุณ และได้คิดถึงทุกครั้งว่าภรรยารักและเอาใจใส่ผมมากเท่าใด อยากปรนนิบัติเอาใจ (จนเทซอสหกใส่ผม)แต่ว่าคราวหน้าออกมาทานข้าว ผมจะเป็นคนเทซอสให้คุณมั้งล่ะ(ทีนี้ตาผมมั่ง) รอยยิ้มจากหัวใจของเธอได้เริ่มโบยบินแล้ว แค่นี้คุณก็ลงโทษเธอให้ระวังมากขึ้นแล้วล่ะครับ
       สิ่งที่มีค่าต่อชีวิตคนเรานั้นไม่ใช่ เครื่องประดับราคาสูง พระครื่องราคาแพงนาฬิกาเรือนละแสน หรือเนคไทเส้นละหลายๆพันแต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจที่คุณรู้ว่ามีใครคนหนึ่ง เฝ้ารัก เฝ้าถนอมความรู้สึกคุณอยู่ตลอดเวลาต่างหาก ผมไปอวยพรคู่บ่าวสาวมาหลายคู่ ผมบอกคู่บ่าวสาวว่า คำว่าสมรสคือการผสมรส ถ้าผสมรสได้อย่างพอดีลงตัว อาหารก็อร่อย เหมือนกับแกงส้ม เป็นอาหารไทยที่แกงให้อร่อยยาก เพราะมันจะต้องมีรสเปรี้ยว หวาน เผ็ด เค็ม อยู่ในตัวโดยมีเปรี้ยวนำ พอทำแกงเขียวหวานก็จะมีรสเผ็ดหวานแต่ไม่มีรสเปรี้ยว.เป็นต้น..เช่นเดียวกับชีวิตสมรสหากมีความรัก มีการให้อภัย มีความเข้าใจ ให้เกียรติซึ่งกันและกัน หากโกรธก็อย่าโกรธกันทั้งสองคน ต้องรู้จักงอนง้อขอโทษ ชีวิตก็จะมีความสุข ฝ่ายหนึ่งผิด อีกฝ่ายหนึ่งควรให้อภัยไม่ควรลงโทษด้วยการใช้วาจาที่เชือดเฉือนใจอีกฝ่ายหนึ่ง หรือทำร้ายอีกฝ่ายหนึ่ง เพราะทุกคนไม่ได้อยากให้ความผิดพลาดมันเกิด แต่เมื่อเกิดขึ้นแล้วต้องช่วยกันแก้ปัญหา  ลงโทษด้วยความรักเท่านั้นที่จะทำให้ชีวิตสมรสยั่งยืน            แล้วคุณละครับ เคยลงโทษใครด้วยความรักหรือเปล่า…