ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น

%e0%b8%886 

ผู้ที่มีหน้าที่เกี่ยวกับเด็กนั้น สำคัญที่สุดก็คือพ่อแม่ พ่อแม่นี้ได้ชื่อว่าเป็นครูคนแรกของเด็ก เป็นเทพเจ้าของเด็ก เป็นพระอรหันต์ของเด็ก เป็นปูชนียบุคคลของเด็ก เพราะฉะนั้น พ่อแม่จะต้องทำตนให้เป็นพ่อแม่ที่ดีของลูกเลี้ยงลูกให้ดี เลี้ยงให้เจริญเติบโตในทางที่ถูกที่ชอบ เพราะว่าเด็กจะดีหรือไม่ดีนั้น อาศัยพ่อแม่เป็นฐานสำคัญ คนโบราณของเราจึงพูดว่า “ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น” ลูกไม้ใดมันก็หล่นใกล้ต้นไม้นั้น เช่น ลูกมังคุดก็หล่นอยู่ใกล้ต้นมังคุด ลูกลางสาดก็หล่นอยู่ใกล้ต้นลางสาด ผลไม้ชนิดใดก็หล่นลงใต้ต้นไม้นั้นแหละ ไม่หล่นไปไกลที่ไหน ฉะนั้นผู้ที่เดินหน้าเด็กคือพ่อแม่ <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify" class="MsoNormal">พ่อแม่ต้องเป็นคนสำคัญ ต้องมีความนึกคิดอยู่ในใจอยู่ตลอดเวลาว่าเรามีคนเดินตามหลังเรามาผู้ที่เดินตามหลังเรานั้นก็คือลูกหญิงลูกชายของเรา ลูกหญิงลูกชายของเรานั้นเดินตามเราทุกเวลานาที ถ้าหากว่าเราเดินดีลูกของเราก็จะดี ถ้าเราเดินทางร้าย ลูกของเราก็จะเดินทางร้าย ผู้ที่มีหน้าที่เป็นพ่อแม่ จึงควรจะได้สำนึกรู้สึกตัวอยู่เสมอตลอดเวลาว่า เรามีหน้าที่เลี้ยงลูกทั้งกาย ทั้งใจ</p><p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify" class="MsoNormal">สมัยเด็กกระผมจะไปเล่นที่ไหนก็ได้ไม่มีใครว่าไปมาสะดวกสบาย เล่นที่ใต้ถุนบ้านหลังนี้เบื่อก็ไปเล่นกันที่ใต้ถุนบ้านหลังนั้น ไปตามประสาเด็กๆ เล่นแบบเด็กๆ มันสนุกดีมันคลุกคลีตีโมงอยู่กับธรรมชาติ ดิน น้ำ ลม ไฟ รองเท้าก็ไม่ใส่ เสื้อก็ไม่ใส่ มันพัวพันอย่างใกล้ชิดกันตลอดเวลาไปได้ทั้งวัน เป็นเด็กมักจะคลุกคลีและชอบเล่นกับสิ่งเหล่านี้หรือเพราะมันเป็นต้นกำเนิดที่เกิดขึ้นมากับธาตุเหล่านี้มันก็เลยชอบเล่น ดิน น้ำ ลม ไฟ ต่างจากสมัยปัจจุบันนี้มากไปมาไม่สะดวกจะเข้าไปเล่นใต้ถุนบ้านก็ไม่มีใต้ถุนให้เล่น และต้องได้รับอนุญาติก่อนถึงจะเข้าไปเล่นในบ้านหลังนั้นๆได้ มันเล่น ดิน น้ำ ลม ไฟ อะไรก็นึกดูเอาเองก็แล้วกัน และสิ่งหนึ่งที่พอจะให้อนุชนรุ่นหลังได้ศึกษานั้นก็คือ “กำแพงคอนกรีต”</p><p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 10pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p>(บ้านเลขที่ ๘๖ หมู่ที่ ๑๓ ต.ปะหลาน อ.พยัคฆภูมิพิสัย จ.มหาสารคาม เป็นบ้านไม้หลังเก่าของคุณตาคุณยาย ที่กระผมเคยวิ่งเล่น ถ้านับตามวันเกิดคุณยาย พ.ศ.๒๔๕๐ บ้านหลังนี้ก็ประมาณ ๑๐๐ ปี ผ่านมา)         <p align="left"> </p>