เมื่อเช้านี้ครูอ้อยเขียนบันทึกเรื่อง....ธรรมชาติที่น่ารักแฝงไว้ด้วยความน่ากลัว

ยังไม่หายขวัญเสีย  เมื่อเย็นวานนี้  นั่งอยู่ในอาคารที่ประชุมชั้นล่างตั้งแต่  สีโมงเย็นกว่าๆ  ไม่รู้จะไปไหนดี  เล่นเน็ตก็ไม่ได้   เลยนั่งคุยกับเพื่อนครูโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง   และนั่งอยู่จนถึงเวลากินข้าวคือ...หกโมงเย็น ....

ฝนก็เริ่มเทลงมาอย่างหนัก  ครูอ้อยมองไปที่ประตูเข้าทั้งสอง..ก็ไม่เห็นเพื่อนครูกลับเข้ามาจากไปเที่ยว..

ครูอ้อยเดินไปตักขนมมากินอีกถ้วย  นั่งดูนาฬิกา  ทุ่มกว่าๆแล้ว  ฝนก็ยังหนักอยู่  มีผู้คนไปยืนดูน้ำไหลลงมาจากเขา  และน้ำในลำธารข้างๆห้องประชุม  

ครูอ้อยกลัวมากๆ  เพราะที่พักนี้อยู่ที่เชิงเขาด้วย...

     

เมื่อเพื่อนครูกลับมา..กินข้าวจนอิ่ม  ครูอ้อยจึงเดินไปหาพวกเธอ  ต่างคนต่างพูดลำล่ำละลักว่า...โทรศัพท์หาครูอ้อยไม่ได้..

ครูอ้อยกลับมาถึงที่พัก   คนรถขับรถมาส่ง  แต่ก็ยังเปียกนิดหน่อย  อาบน้ำ  ดูละคร  เขียนบันทึก...เล่นเน็ตได้แล้ว... 

เดินไปดูระดับของน้ำในลำธารที่อยู่ข้างนอกบ่อยมาก

และหลับไปเมื่อไรไม่รู้ตัว  ตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตีห้า...

ทำไมครูอ้อยจึงกลัว..เพิ่งจะรู้คำตอบเมื่อมาถึงบ้านแล้วนี่เอง..กลัวเพราะว่า..กลัวจะเป็นอะไรไปคนเดียว...ทิ้งให้คนที่บ้านเดียวดาย..นั่นเอง