สวัสดีครับ.....คุณครูอ้อยครับ...ห่างหายไปเสียระยะหนึ่ง คงต้องบอกคุณครูว่ายังคิดถึงอยู่ครับ แต่งานเยอะขึ้นครับ  นาน ๆ ได้แวะเยี่ยมครั้งครับ  

เรื่องของธรรมชาติที่น่ารักซึ่งแฝงไว้  ด้วยความน่ากลัว ยังเป็นสิ่งที่ต้องเตือนใจอยู่เสมอครับ....เนื่องจากไม่มีอะไรที่น่าไว้ใจครับ   สองอาทิตย์ที่แล้ว ผมไปถ่ายสารคดี ชมรมท่องเที่ยวเพื่อการอนุรักษ์ บ้านวังลุงที่ อ.พรหมคีรี จ.นครศรีฯ  ได้ความรู้อีกมากครับ ชาวบ้านบอกว่าเขามีบทเรียนมา ไม่น้อยกว่า 2 ครั้งจากการที่เข้าไปทำลาย ถางป่าบนเทือกเขาหลวงเพื่อทำสวนสมรม (สวนผลไม้ยืนต้นในป่าธรรมชาติ) เมื่อเกิดวาตภัย และอุทกภัย 2 ครั้ง ที่ดินหาย บ้านถูกน้ำพัดหายไปต่อหน้า และป่าถูกน้ำทำลายเสียหาย ใครก็มาช่วยเขาไม่ได้ ........

เขาจึงไม่ทำลายป่าบนเทือกเขาเพื่อลูกหลาน เขาจะได้อยู่ ได้กินต่อไปอีกนาน ๆ ครับ นี่คือข้อสรุป เขาบอกว่า เขาทำลายป่ามานานแล้ว แต่ไม่นึกว่ามีผลรุนแรงและทำร้ายจิตใจ ทำร้ายคนที่รักได้ขนาดนี้ เขาสรุปว่า เราอยู่กับธรรมชาติการถางป่าครั้งเดียวก็ทำให้เขาในป่าถล่มได้แล้วครับ.......