การงานไม่คั่งค้าง เป็นมงคลกับชีวิต...สาธุ

   สัปดาห์ที่ผ่านมา ผมถามนักศึกษาที่เรียนวันเสาร์ช่วงเวลา ๑๕.๔๕ - ๑๘.๑๐ น. ว่า วันอาทิตย์บ่ายว่างหรือไม่ หากว่างจะได้ย้ายไปเรียนวันอาทิตย์จะได้ไม่ต้องกลับบ้านมืดค่ำ นักศึกษาแต่ละคนมองหน้ากันเลิกลัก คล้ายกับจะอัดให้เต็มที่ในวันเสาร์ กรณีเย็นเช่นนั้น อาจารย์คงไม่เลิกตรงเวลาแน่นอน น่าจะเลิกก่อนหน้านั้นแน่ๆ

  วิชาที่ผมรับผิดชอบเป็นวิชาบรรยาย เมื่อไม่เปลี่ยนเวลาเรียนก็ไม่เป็นไร วันนี้ผมตั้งใจว่าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด แต่ผมก็ให้เวลาพัก ๑๐ นาทีในช่วงเวลาคั่นกลาง บางคนหลับแต่ลืมตาทัน บางคนหาว กว่าจะเลิกก็ตรงเวลาแป๊ะ .... สุดยอดไปเลย วันนี้บรรยายจนคอแหบคอแห้ง เพราะต้องแข่งกับเสียงนักเชียร์กีฬาที่โรงยิมใกล้ห้องบรรยายที่เปิดประตูโล่งกว้างรับเสียงพอดี .... สุดยอดไปเลย ตะโกนจนเสียงแหบเสียงแห้ง คอขึ้นเอ็น แทบอยากจะเป็นลม จำได้ว่า การใช้เสียงเกินกว่าปกติของผม ทำให้ผมเหมือนถูกทุบศีรษะด้วยกำปั้น คอยย้ำทีละน้อยๆ โดยเข้าไปสองห้อง บรรยายล้วน ตั้งแต่เวลา ๑๓.๐๐ น. - ๑๕.๐๐ น. (อีก ๓๐ นาที เขียนเรียงความ แต่เลยไปเป็น ๑ ชม.) และ เวลา ๑๖.๐๐ น.- ๑๗.๔๐ น. (อีก ๓๐ นาที เขียนเรียงความ) .... สุดยอดไปเลย หน้าที่สมบูรณ์แล้วหนึ่งสัปดาห์ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการสอน

   กลุ่มที่เลิกเวลา ๑๘.๑๐ น. นี่สิ .... สุดยอดไปเลย ให้เรียนวันอาทิตย์ไม่ยอมเรียน ผมเดินออกจากห้องสอน ไปห้องทำงานก็ปาเข้าไป ๑๘.๒๐ น. เพื่อนแปลกใจจึงถามถึงการสอน ผมหัวเราะชอบใจ...สุดยอดไปเลยวันนี้...พร้อมกับเสียงแหบแห้ง สัปดาห์ที่แล้วก็แข่งกับเสียงเชียร์กีฬา...นึกว่าสัปดาห์นี้จะหมดไปแล้ว...สุดยอดไปเลย จากนั้นจึงเดินไปคุยกับ รศ.คนใหม่คือ อาจารย์ป้าของพวกเรานั่นเอง และกลับมาห้องทำงาน เอาข้อสอบมาตรวจที่ห้องนอน...สุดยอดไปเลย...บัดนี้เสร็จไปแล้ว ๒ ห้อง ยังเหลืออีก ๒ วิชา ที่ต้องรีบดำเนินการให้แล้วเสร็จ.....การงานไม่คั่งค้าง เป็นมงคลกับชีวิต...สาธุ