แต่ถ้าให้ผมเดาในใจก็คงเป็นว่า เขาไม่ผิดอยู่ดี คนที่ไม่รายงานเขาต่างหากที่ผิด ฮา

วันที่ 27 กันยายน 2550

ซึ่งเป็นวันพฤหัสบดีของสัปดาห์ที่ 21 นับถอยหลังไปก็เหลือ 48 วันแล้วสินะ วันนี้นับว่าเป็นวันแรกของการเปิดเทอมเลยก็ว่าได้ เพราะว่าครูทั้ง 2 ท่านของผมกลับมาทำงานเต็มตัว และครูหาญจะเริ่มผ่าตัดในเวลา 8 โมงครึ่ง (นาตาลีบอกว่า หมดเวลาพักร้อนของพวกเราแล้ว) <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เช้าวันนี้อาร์เธอไม่ได้มา round กับผม เพราะว่าเขาต้องไปผ่าตัดคนไข้ท้องนอกมดลูก (ยังไม่แตก) ตั้งแต่หัวรุ่ง เนื่องจากว่า เวลา 8.30 น.นั้น เขาต้องผ่าตัด case แรกกับครูหาญ เมื่อคืนเลยโทรมาปรึกษาผมว่าควรทำอย่างไร ผมก็บอกเขาว่ามี 2 ทางเลือก คือ ไม่ผ่าไปซะตั้งแต่เมื่อคืน ก็มาผ่าเช้าตรู่ เขาเลือกแบบหลัง ลุปน่าจึงต้องมา round กับผมแทนในเช้าวันนี้ และต้องวิ่ง round เพราะว่าเธอต้องเข้าห้องผ่าตัดเหมือนกัน ก่อนจากกัน ผมได้ยินเธอคุยกับนาตาลีว่า ครูหาญโกรธอาร์เธอบางเรื่อง แต่ก็ไม่ทราบในรายละเอียด <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ตอนเช้านี้จริงๆแล้ว ผมต้องนั่งคู่กับอาร์เธอ แต่เนื่องจากว่าเขาติดผ่าตัด และครูหาญก็เปิดคลินิกในเช้าวันนี้ เด็ดไหมครับครูผม วันนี้ควรเป็นวันที่ท่านต้องผ่าตัดทั้งวัน แต่ท่านนัดผ่าเพียง 2 ราย ทั้งนี้เพื่อที่จะได้ตรวจคนไข้แทน เนื่องจากหายไปนาน คนไข้ล้น ต้องเปิดคลินิกขึ้นมานอกรอบ เวรจึงตกอยู่ที่ผม เพราะท่านให้ผมดูคนไข้ไปก่อนเลย ก็ทำตามหน้าที่ครับ ไม่นานนักลุปน่าและนาตาลีก็ตามลงมา เธอไม่ต้องช่วยผ่าตัด เพราะว่ามีครู อาร์เธอ และอาร์ลีน อยู่แล้ว คนที่เหลือก็ลงไปที่คลินิกซะ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ระหว่างที่รอคนไข้นั้น ลุปน่าบอกผมว่าครูหาญโกรธอาร์เธอมาก เนื่องจากระหว่างที่ท่านไม่อยู่นั้น ท่านฝากคนไข้นรีเวชให้อาร์เธอดูแลแทน แต่เกิดปัญหาคือ เขาไม่มาดูคนไข้ ทำให้คนไข้ต้องเสียเวลานอนในโรงพยาบาลนานเกินปกติ เขาจึงโกรธและร้องเรียน ได้ข่าวว่าเขาแก้ตัวโดยอ้างว่า พยาบาลไม่รายงาน  MO ไม่รายงาน เขารอผลแล็ปอยู่ ชนิดที่ว่าโทษคนอื่นไปก่อนทั้งนั้น ก็เลยยิ่งทำให้ครูผมโกรธใหญ่ ผมไม่ได้ถามหรอกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่อยากฟัง ลุปน่าให้ผมดูกระดาจดหมาย ที่อาร์เธอเขียนรายงานหนา 3 หน้า ผมก็ไม่อ่านอีกเช่นเดียวกัน เขาด่าคนมามาก งานนี้ถูกด่าบ้างไม่รู้ว่าจะรู้สึกยังไงนะครับ แต่ถ้าให้ผมเดาในใจก็คงเป็นว่า เขาไม่ผิดอยู่ดี คนที่ไม่รายงานเขาต่างหากที่ผิด ฮา <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ตรวจคนไข้อยู่จนถึงเที่ยงครึ่งครูก็ให้ผมเข้าไปช่วยในห้องผ่าตัด เพื่อช่วยผ่าตัดคนไข้ที่ช่องคลอดโผล่ซ้ำหลังจากเคยผ่าไปแล้ว (Prolapse vaginal vault) ด้วย total Prolift จึงรีบแจ้นเข้าไป อาร์ลีนรออยู่ก่อนแล้ว เจอหน้าผมปุ๊บครูก็บ่นเรื่องอาร์เธอให้ฟังเลย ท่านเสียใจมาก บ่นอยู่นาน จนผมต้องบอกว่า ทิ้งไปซะบ้างจะได้ไม่หงุดหงิดเกินไป ท่านก็บอกว่า ทิ้งไม่ลง บอกว่าต่อไปจะไม่ฝาก case ไว้กับอาร์เธออีกแล้ว <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                จากนั้นเราก็คุยกันเรื่องดันดี ท่านบอกว่า เดี๋ยวนี้ fellow ท่านมี trend ใหม่ นั่นคือต้องเข้าโรงพยาบาลขณะฝึกอบรม ทั้งฟิลิปปินส์และอินโดฯ นี่ยังขาด fellow Thailand ที่ยังไม่เป็นอะไร ผมก็หัวเราะและบอกท่านไปว่า ผมก็เป็นเหมือนกัน ลมพิษเรื้อรังนั่นยังไง กินเบียร์ทีไร ผื่นหายทุกที ยิ่งถ้าครูเลี้ยง หายเกลี้ยงทันใด ครูก็ยักไหล่ งั้นเป็นต่อไปก็แล้วกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ตอนบ่ายผมก็ต้องช่วยครูลีผ่าตัดอีกเช่นเดียวกัน บ่ายนี้จริงๆ(อีก)แล้ว ครูผมต้องตรวจที่คลินิก แต่นัดมาผ่า 1 ราย ท่านเลยให้ผมโซโล่เลย แต่สืบเนื่องจากตอนที่แล้ว วันที่ผมผ่าคนเดียวโดยไม่มีผู้ช่วย ครูหาญด่าเลย บอกว่าทำอย่างนี้ไม่ได้ วันนี้ผมเลยร้องขอความช่วยเหลือ เพราะเหลือตัวเดียวจริงๆ (ดันดีไม่อยู่) ครูลีบอกว่า จงผ่าคนเดียว ต้องทำให้ได้ ก็ไม่ว่ากันครับ ผมก็จัดการจนเสร็จสรรพ ทุลักทุเลเล็กน้อยเพราะผ่าคนเดียว พยาบาลคนส่งเครื่องมือต้องส่งไป ถือเครื่องมือไป สนุกดีครับ จนท้ายที่สุดครูก็มาเย็บเอ็น (sacrospinous fixation) ให้ ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย แล้วท่านก็ลงไปที่คลินิกต่อ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ออกจากห้องผ่าตัด 5 โมงก็ไปดูคนไข้ก่อนผ่าตัดของครูลีพรุ่งนี้ นาตาลีรายงานผมทันทีที่ได้เจอว่า ชวนอานีต้ามาแล้ว เธอไม่ตอบและเดินไปอีกทาง พูดง่ายๆก็คือ ไม่ round ด้วยกัน (จำคำว่า workas a team ได้ไหมครับ ใครพูดเอ่ย) กว่าจะได้กลับบ้านก็เกือบทุ่ม นั่งรถไปที่ Bugis กินข้าวสวยกับต้มยำกุ้ง <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                กลางคืนก็โทรคุยกับที่บ้านเหมือนเดิม มีเรื่องที่น่าประทับใจมากก็คือว่า ตั้งแต่วันจันทร์มาแล้ว ที่พี่แป้งจะรายงานผลการสอบให้ผมทราบ และทุกคืนก็จะทราบว่า เธอได้ที่ 1 ในทุกวิชา เมื่อคืนก็เช่นเดียวกัน วันนี้เธอ Top (เธอสะกดให้ผมฟังว่า Tob…นี่เป็นการผสมคำของเธอเอง ทั้งๆที่เราไม่เคยได้สอนเลย พ่อเธอเลยหัวเราะดีใจลั่นบ้าน) วิชาเลขและภาษาอังกฤษ ที่โรงเรียนนี้เขาไม่มีข้อสอบวงกลมครับ เด็กเขียนคำตอบเอง เรียกว่าบรรยายกันสุดๆ นี่เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ผมประทับใจโรงเรียนนี้