มีแล้วไม่ได้ใช้ให้เกิดคุณค่ามีไปทำไม

มีโอกาสเจอกับเพื่อนรักที่ระยอง... คุยกันถึงธรรมที่ใช้ในการดำเนินชีวิตให้มีความสุข ตามประสาคนโสดขี้เหงา ก็เลยได้อ่านบทความของ ท่าน ว.วชิรเมธี "มีไปทำไม?"  ลองย้อนดูตัวเองซิว่า..มีไปทำไม..บ้างหรือเปล่า.....

มีเงินนับแสนล้านบาท  แต่ใช้จริงวันละไม่ถึง ๑๐๐ บาท มีไปทำไม ?   

มีบ้านใหญ่โตเหมือนกับวัง แต่อยู่กันแค่ ๔ คนพ่อแม่ลูก มีไปทำไม ?  

มีรถนับสิบคัน แต่ใช้งานจริงแค่คันเดียว มีไปทำไม ?  

มีเตียงใหญ่โตมโหฬาร แต่นอนเพียงแค่เต็มแผ่นหลัง มีไปทำไม ?  

มีนาฬิกาแสนแพง แต่ไม่เคยทำอะไรตรงเวลา มีไปทำไม ?  

มีเวลาอยู่ในโลกไม่ถึงร้อยปี แต่กลับแบ่งเวลาไปริษยาคนอื่น              มีไปทำไม ?  

มีกฎหมายนับพันมาตรา แต่มีอาชญากรอยู่เต็มเมือง มีไปทำไม ?  

มี ส.ส. อยู่เต็มสภา แต่มาประชุมไม่เคยครบเลย มีไปทำไม ?  

มีพ่อแม่อยู่ที่บ้าน แต่ไม่เคยปรนนิบัติท่านเลย มีไปทำไม ?  

มีอำนาจอยู่เต็มมือ แต่ไม่กล้าตัดสินใจทำอะไรเลย มีไปทำไม ?  

มีภรรยาแสนดี แต่ไม่เคยแบ่งเวลาให้เธอเลย มีไปทำไม ?  

มีลูกแสนน่ารัก แต่ไม่เคยโอบกอดลูกเลย มีไปทำไม ?  

มีพระไตรปิฎกอยู่เต็มตู้ แต่ไม่เคยเปิดออกมาศึกษาเลย มีไปทำไม ?  

มีวัดอยู่แทบทุกหมู่บ้าน แต่ศิลธรรมของสังคมแย่ลงทุกวัน                  มีไปทำไม ?  

มีรองเท้าเป็นพันคู่ แต่ใส่จริงแค่วันละคู่ มีไปทำไม ?  

มีพี่น้องนับสิบคน แต่แตกความสามัคคีกันทุกคน มีไปทำไม ?  

มีมือมีเท้าสมบูรณ์ แต่ไม่เคยลงแรงทำอะไรเลย มีไปทำไม ?  

มีหูอยู่สองข้าง แต่ไม่เคยฟังธรรมเลย มีไปทำไม ?  

มีตาอยู่สองข้าง แต่ไม่เคยมองหาสิ่งที่ดีเลย มีไปทำไม ?  

มีเท้าอยู่สองข้าง แต่ไม่เคยเดินเข้าหาโอกาสเลย มีไปทำไม ?  

มีปัญญาอยู่กับตัว แต่กลับใช้อารมณืเป็นใหญ่ มีไปทำไม ?