เรื่องเล่าสั้นๆ สื่อสร้างสรรค์สังคมไทย

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt 252pt; text-indent: 36pt" class="MsoNormal">ชื่อ น.ส.อรุณพร ราชวงษ์</p><p> ชั้น  ม. ๕ / ๒  ให้นักเรียนแต่งเรื่องสั้นต่อจากข้อความที่กำหนดให้ โดยมีความยาว  ๒ – ๔ หน้ากระดาษเอ ๔   พร้อมทั้งตั้งชื่อเรื่อง  ใช้เวลาในการแต่ง ๒ ชั่วโมง “ หนูกลับมาก่อน  ได้ยินไหมลูก”  “ นี่เธอกลับมาเดี๋ยวนี้นะ”    ทั้งแม่และครูช่วยกันเรียกให้เขากลับมาในโรงเรียน      </p><p>เรื่อง  พลาด  </p><p>“ หนูกลับมาก่อน  ได้ยินไหมลูก” “ นี่เธอกลับมาเดี๋ยวนี้นะ”  ทั้งแม่และครูช่วยกันเรียกให้เขากลับมาในโรงเรียน          ต้นน้ำวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตคล้ายกับคนที่วิ่งหนีอะไรซักอย่าง  และแล้วเขาก็หยุดวิ่ง  และหันมาตะโกนบอกผู้เป็นแม่และครูว่า “ ผมพร้อมเมื่อไร ผมจะกลับไปเอง ไม่ต้องตามผม” นั่นคือคำพูดสุดท้ายของต้นน้ำก่อนที่เขาจะหันหลังกลับแล้ววิ่งต่อไปโดยไม่คิดถึงคำร้องเรียกของแม่และครู “ แม่กูจับได้แล้ว ว่ะ  ว่ากูติดยา” “ แล้วมึงจะทำยังไงต่อไปวะ”  แบงค์ เพื่อนสนิทของต้นน้ำ “ กูก็ไม่รู้  แต่ที่รู้ ๆ กูยังไม่พร้อมที่จะกลับบ้านตอนนี้  กูขออาศัยมึงอยู่สักพักได้ไหมวะ”  ต้นน้ำพูดด้วยอาการสับสนกังวลใจ “ ก็ได้ว่ะ  งั้นคืนนี้มึงอยู่กับกูที่นี่  อีกอย่างวันนี้จะมีปาร์ตี้ สาว ๆ เพียบเลย มึงเตรียมตัวสนุกได้”  แบงค์พูดตอบพร้อมกับชักชวนต้นน้ำให้ร่วมสนุกกับปาร์ตี้คืนนี้เสียงเพลงแนวสากล แดนซ์ ดังกระหึ่มไปทั่วบ้าน  พร้อมกับเสียงหัวเราะ จอแจ  ของผู้คนที่กำลังโยกย้ายส่ายเรือนร่างไปมาตามจังหวะเพลงอย่างเมามัน “ เฮ้ย ต้นน้ำ ! ยาตัวใหม่มึงลองไหมวะ” แบงค์พูดกับต้นน้ำในขณะที่กำลังเต้นตามจังหวะเสียงเพลงอยู่ “ จะดีหรือวะ  แค่นี้กูก็ไม่กล้าสู้หน้าแม่แล้ว”  ต้นน้ำพูดด้วยอาการกลัว ๆ กล้า ๆ “ เออนะ  แค่ครั้งเดียวเอง รับรองไม่ทำให้มึงติดหรอก”  แบงค์ยังชักชวนต้นน้ำต่อ พร้อมกับส่งยาให้ต้นน้ำขี้เกียจฟังการรบเร้าของเพื่อนจึงรับยามาและทำการเสพมันเข้าไป   ต้นน้ำมองไปรอบ ๆห้อง ก็คล้ายกับว่าห้องนี้มันหมุนอย่างรวดเร็ว  ความรู้สึกและร่างกายเหมือนกับล่องลอยอยู่บนอากาศ  ดวงตาเหม่อลอย  พลันความคิดหนึ่งก็แล่นเข้าสู่หัวสมองก็คือ คำพูดของแม่และครูนั่นเอง  “ หนู กลับมาก่อนลูก  ได้ยินแม่พูดไหม” “ นี่เธอกลับมาเดี๋ยวนี้นะครูบอกให้เธอกลับมา ” ต้นน้ำคิดว่า นี่คงจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาทำตัวเหลวแหลกแบบนี้  และพร้อมจะกลับไปเผชิญปัญหาต่าง ๆระหว่างเขากับแม่และครูที่โรงเรียน    ตั้งแต่จำความได้  ต้นน้ำใช้ชีวิตอยู่กับแม่มาตลอด  เพราะพ่อประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตั้งแต่ตนยังเป็นทารก  แม่มักจะไม่ค่อยมีเวลาดูแลเอาใจใส่เขานัก  เพราะต้องทำงานหนักทุกวัน  แม่ไม่เคยดุด่า  หรือว่าเขาให้เจ็บช้ำใจเลย   ตรงกันข้ามอาจจะตามใจจนเกินไปด้วยซ้ำ  แต่ทำไมเขาถึงต้องตอบแทนพระคุณคุณแม่ด้วยการเป็นเด็กเสเพลแบบนี้ “ ผมขอโทษครับแม่  ผมจะกลับบ้าน”  ต้นน้ำพูดพึมพำอย่างคนละเมอ และเพ้ออะไรซักอย่าง  หยุด ขณะนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ล้อมไว้หมดแล้ว  ดูเหมือนว่าผู้คนเหล่านี้จะไม่ฟัง  และต่างวิ่งหนีเอาตัวรอดกันทั้งสิ้นต้นน้ำค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ  และมองไปรอบบริเวณนั้น ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เตียง “ ตื่นแล้วหรือลูก เป็นอย่างไงบ้าง”  นางจันทร์ แม่ของต้นน้ำนั่นเอง  เธอพูดด้วยอาการเป็นห่วงเป็นใยลูก  โดยไม่คิดจะต่อว่าลูกเลย “ แม่ครับผมขอโทษ  ต่อไปผมจะเป็นเด็กดี จะไม่เกเรแม่อีกแล้วครับ” ต้นน้ำพูดด้วยอาการและความรู้สึกผิด แม่ไม่พูดตอบกลับยิ้มและร้องไห้   ต้นน้ำรู้สึกผิดสังเกตจึงเอื้อมมือจะกอดแม่  แต่แล้วเขาก็ต้องเสียใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นที่ข้อมือเขามีกุยแจมือใส่อยู่ “โถ่ . . . พลาดจนได้” </p>