เพราะอะไร
นางสาวชนัดดา ขันทอง ม.5/1 เลขที่ 4
เสียงประกาศของรถคนหนึ่งดังขึ้นแต่เช้า เป็นเสียงประกาศโฆษณาของทางวัดในละแวกนี้ที่ประกาศโฆษณาจตุคามรามเทพรุ่น “ โคตรรอมตฟันแทงไม่เข้า ” ซึ่งกำลังฮิตในหมู่วัยรุ่น รวมไปถึงผมกับเพื่อนซี้ของผมด้วย “ ผมชื่อเท่งครับส่วนเพื่อนของผมชื่อโหน่ง ” เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก เราจึงรู้นิสัยกันดี ผมเป็นคนใจเย็นแต่โหน่งเพื่อนผมนะสิใจร้อนและก็ไม่ยอมใคร ตอนนี้ผมกับเพื่อนอายุ 18 ปี เราก็เลยชวนกันเข้ามาหางานทำที่กรุงเทพฯ และก็เช่าห้องพักอยู่ด้วยกัน พอผมกับเพื่อนได้ยินประกาศก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อม ๆ กัน และฟังประกาศนั้น ผมมองหน้าเพื่อนและยิ้มให้กัน “ นี่ไอ้ เท่งวันนี้เราว่างไม่ต้องไปทำงานเอ็งกับข้าไปเอาจตุคามที่วัดกันดีไหม ”ผมไม่ปฏิเสธโหน่งเลยสักคำเดียว เพราะผมก็กะว่าจะชวนโหน่งไปเอาจตุคามเหมือนกัน จากนั้นเราทั้งคู่รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำและแย่งกันเข้าห้องน้ำ พอผมกับโหน่งอาบน้ำเสร็จ เราก็เดินไปจนถึงที่วัด ระหว่างทางผมกับโหน่งคุยกันเรื่องจตุคามกันตลอดเวลา “ เท่งถึงวัดแล้วว่ะ แล้วเราจะไปเอาจตุคามตรงไหนวะ ” โหน่งถามเท่งด้วยความสงสัย “ สงสัยจะในกุฏิเจ้าอาวาสน่ะ ” ผมบอกกับโหน่งไว้อย่างนั้นแต่จริง ๆ แล้วผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมกับโหน่งก็เลยลองเข้าไปในกุฏิดู เจอเจ้าอาวาสก็ลองขอจตุคามกับท่าน ท่านบอกว่าจตุคามนะมีให้พวกเราอยู่แล้ว แต่ถ้าให้ไปแล้วต้องเป็นคนดีไม่ก่อเรื่องและสัญญากับท่าน ท่านจึงจะให้ ผมกับโหน่งก็รับปากท่านเป็นอย่างดีผมเมื่อได้จตุคามมาแล้วผมทำตัวเป็นคนดี และไม่ก่อเรื่องไม่หาเรื่องใครเลย มันก็ทำให้ผมมีความสุขดี แต่โหน่งเพื่อนผมน่ะสิไม่ค่อยเชื่ออะไรง่าย ๆ ชอบลองของคิดว่าได้จตุคามมาแล้วจะฟันแทงไม่เข้าตามชื่อของจตุคามเที่ยวหาเรื่องมีเรื่องกับพวกวัยรุ่นที่อื่นประจำ วันหนึ่งผมกับโหน่งออกไปหาอะไรกินหน้าปากซอยบังเอิญเจอกับวัยรุ่นที่โหน่งเคยไปมีเรื่อง มันจำหน้าโหน่งได้ มันจึงวิ่งเข้ามารุมโหน่งจนบาดเจ็บ ผมทนเห็นไม่ได้ผมจึงเข้าไปช่วยเพื่อน แต่พวกมันมีปืนมันยิงเข้าที่ขาของโหน่งอย่างเต็ม ๆ และมันก็ยิงมาที่ผมแต่มันยิงไม่ออก มันพยายามยิงกันหลายทีแต่ยังไงก็ยิงไม่ออก สักครู่หนึ่งมีชาวบ้านแถวนั้นเข้ามาช่วย พวกมันจึงวิ่งหนีไป พวกชาวบ้านก็เลยพาผมกับเพื่อนส่งโรงพยาบาล โหน่งโดนยิงขาถูกจุดที่สำคัญทำให้เขาเดินไม่ได้ตลอดไป ตั้งแต่นั้นโหน่งก็ทิ้งจตุคามและก็ไม่เชื่อจตุคามอีกเลย ส่วนผมนะสิไม่เป็นอะไรเลย แต่สิ่งที่ผมแปลกใจคือทำไมผมไม่เป็นอะไรเลย และทำไมพวกมันยิงผมแล้วลูกปืนไม่ออก หรือเป็นเพราะปืนมันด้านแต่ก็ไม่น่าจะใช่เพราะพวกมันไม่ได้ยิงผมแค่ครั้งเดียวมันยิงหลายครั้งน่าจะออกสักครั้ง หรือเป็นเพราะจตุคามที่ช่วยผมไว้ คิดไปคิดมาไม่น่าจะใช่เพราะเพื่อนผมก็มีจตุคาม แต่ก็ถูกยิงจนไม่สามารถเดินได้อีก สิ่งที่ผมสงสัยมันเป็น “ เพราะอะไร ”
