สิ่งที่ได้เกินคาดหวัง

                    วันสุดท้ายของการมาอบรม กระบวนกรให้เราเขียนว่าเราได้อะไรบ้างจากการมาร่วมกิจกรรมจิตวิวัฒน์ในครั้งนี้ โดยใครจะนั่งจะนอนเขียนอย่างไรก็ได้ แต่มีกติกาว่าต้องเขียนโดยห้ามกลับมาอ่านทวนที่เขียนไปแล้ว อะไรที่แว้ปเข้ามานั่นแหละคือสิ่งที่อยากเขียนบอกเล่ามาเลย 

               ขอนำสิ่งที่เขียนในวันนั้นมาลงให้อ่านกันค่ะ….จากการมาอบรมจิตวิวัฒน์นี้  จากที่ไม่เข้าใจเลยว่าต้องมาทำอะไร   เปิดประตูเอ๊ะไม่เห็นมีโต๊ะ  เก้าอี้  เอเอกสารประกอบการประชุมก็ไม่มีชั้นมาทำอะไรที่นี่เนี่ย  แต่พอมาถึงวันนี้รู้สึกได้เลยว่ามีความสุขมาก  ไม่เคยรักตัวเองและคนอื่นมากขนาดนี้  สามารถยิ้มได้จากหัวใจทบทวนสิ่งที่ได้รับอยากให้ได้รับรู้  ประทับใจผู้นำสี่ทิศ  สัตว์ทั้ง4  อันมีกระทิง  หนู  หมี  อินทรีย์  ได้บอกให้เราได้รับรู้ตัวตนของเราที่เป็นอยู่ในขณะนี้  และคนรอบข้างทำให้เราเข้าใจตัวเองและคนอื่นมากขึ้น  ให้อภัยตัวเอง  และคนอื่น มองด้วยความเข้าใจว่านั่นคือธรรมชาติ  โกรธน้อยลง 

                        ลองออกจากพื้นที่ไข่แดงที่ปลอดภัยดูบ้าง  พื้นที่ไข่ขาวที่น่าตื่นเต้นแต่ไม่อันตราย  ปลดปล่อยปลดล็อคตัวตนของเราออกมา  กล้าที่จะเผชิญหน้า  รับฟังคนอื่นมากขึ้นจากการทำ  dialogue  และ

                        บางครั้งคำพูดของคนบางคนทำให้เราได้คิดได้ว่า  เออจริงด้วยแฮะ  ทำไมเราไม่เคยนึกถึงมาก่อนเลย  การทำตาราง  4  ช่อง  ทำให้เราสามารถเก็บไพ่ในมือที่ทิ้งลงไปมากมายจนกลายเป็นที่มาของตัวตนในปัจจุบัน  ไม่รู้มาก่อนเลยว่าตัวเองซ่อนไพ่อะไรไว้บ้าง สามารถเห็นตัวตนอีกด้านจากกระจกซึ่งคือเพื่อน ๆ  ผู้ทำให้เกิดจิตร่วม  เพิ่งเข้าใจกับคำว่าจิตร่วมว่าคือการที่ทุกคนมีความเปิดรู้เหมือนกัน  แม้จะแตกต่างกันไปบ้าง  แต่มันอยู่บนแนวเดียวกัน  มีคนที่รู้สึกเหมือนเรา  คล้ายกับว่าเรามีเพื่อน  มีคนที่ต่างจากเราเป็นเหมือนกระจก 

                  มารู้จักกับสมอง  3  ชั้น โหมดปกติ  โหมดปกป้อง  ทุกคนคิดว่าตัวเองปกติรวมทั้งฉันด้วย  แต่มาครั้งนี้ฉันได้รู้แล้วว่าฉันอยู่ในโหมดปกป้องซะมากกว่า  กลัวไปหมดไม่กล้าเริ่มทำอะไรใหม่ ๆ ไม่กล้ายอมรับความล้มเหลว  play save  ตลอดเวลาทั้ง ๆ ที่ถ้าเราไม่ทำ  ไม่ล้มเหลวมาก่อนเราจะไม่เข้าใจ 

                         เราถูก block  ทางความคิดต่าง ๆ มานานแค่ไหนนะ  ฉันถึงเพิ่งรู้ว่าฉันสามารถทำอะไรได้อีกมากมาย  มันไม่อันตราย  แต่ไม่กล้ากลัวสายตาผู้คน  ตอนนี้ฉันได้เรียนรู้จากกระบวนการด้วยตัวเองว่าจะเอาชนะความกลัวนั้นอย่างไร  ทั้งเรื่องงาน  เรื่องส่วนตัว  ต่อไปนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป  ฉันจะเหมือนมีหลักให้ยึด  มีแนวให้คิด  ฉันคิดว่า  “ฉันรับมือได้”  ไม่รู้ว่าเขียนขนาดนี้อย่างไรเมื่อยมือไปหมดเพราะมีข้อกำหนดด้านเวลา  เรื่องราวมันหลั่งไหลออกมาเรื่อยๆ เหมือนน้ำซึมคล้ายว่าจะเป็น AAR ของกิจกรรม คือคาดหวังอะไร  ได้อะไรมา  แล้วจะทำอะไรต่อไป

<table border="0" style="width: 416px; height: 181px"><tbody>

       

</tbody></table> </span></span>