เมื่อวันก่อน ประชุมคณะกรรมการบริหารความเสี่ยงของคณะทันตแพทยศาสตร์ มข. เราได้ถามกันว่าอะไรบ้างคือ ความเสี่ยง ก็พบว่า อะไรก็เสี่ยงได้ทั้งนั้น เช่น การทำงานที่เสี่ยงต่อการทำแล้วไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ ทำแล้วส่งผลให้ไม่สำเร็จตามเวลา หลังประชุม ไปถามน้องหนูเจี๊ยบน้อยที่โต๊ะกินข้าวว่า อะไรเป็นความเสี่ยงของน้องหนูบ้าง เธอตอบได้น่ารักมาก ว่า เสี่ยงต่อการถูกต่อว่า เออ นั่นก็เสี่ยงอย่างหนึ่งนะเนี่ย
จำได้ว่าเมื่อนานมาแล้ว เคยอ่านบทกลอนที่เขียนไว้ แต่จำมาไม่ครบ ดังนี้
· กลางไพร เกลื่อนลึก พฤกษ์หนา
· กลางแดด แผดเผา มรรคา
· กลางฟ้า ปริปรวน ครวญครืน
· กลาง................
o ก้าวไป แม้ไฟ ล่มโลก
o ก้าวไป แม้โชค อับสูญ
o ก้าวไป แม้ไร้ คนทูล
o ก้าวไป แม้พูน คนชัง
- เสียดายที่จำมากระพร่องกระแพร่งและไม่ทราบว่าใครเป็นคนแต่งบทกลอนนี้อีก และยังแถมจำมาไม่หมดด้วย หายไป 1 วรรค ด้วย ใครเคยได้ยินกลอนบทนี้ และทราบคนแต่ง ช่วยบอกด้วยนะคะ ขอบพระคุณล่วงหน้าค่ะ
o แต่ กลอนนี้ ทำให้ได้คิดว่า บทกลอนนี้ได้ให้กำลังใจสำหรับคนที่พบเหตุการณ์ต่างๆ ไม่ว่าสถานการณ์อะไรจะเกิดขึ้น ร้ายแรงมากมายเพียงใด คนเราก็ต้องก้าวไป ก้าวต่อไป แต่การก้าวไปของคนเรานั้น ต้องก้าวไปอย่างมีสติ มั่นคง และ รอบคอบ ค่ะ
ทดลอง คลิ๊ก ที่ คนนี้คนเดียวแล้ว ไม่ไปไหนค่ะ คุณขจิต
สวัสดีค่ะคุณใบบุญ
คิดถึงมากเลยค่ะ สบายดีไหมค่ะ ตามมาเยี่ยมค่ะ
ยังดีนะค่ะยังจำได้ ถ้าเป็นราณีก็ลืมไปหมดแล้ว ถ้าเป็นบทความ จะทำให้ราณีจำดีกว่า(เรื่องกลอนยอมแพ้ค่ะ แต่ชอบอ่านที่คนอื่นเขียน แล้วชื่นชมด้วยค่ะ )
ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณ อาจารย์ขจิตค่ะ บันทึกของคุณหมอมีประโยชน์มากค่ะ