นั่งพิมพ์บันทึกไปในรถเสียเพลิน .. จนอีก ไม่กี่กม.จะถึงแล้ว ทีมงานบอกให้โทรถาม ญาติ G2K .. เพราะเราคุยเอาไว้ระหว่างทางว่า เรามีใคร อันเป็นคนพิเศษที่ มข. และจะติดต่อขอข้อมูลที่จำเป็น โดยเฉพาะเรื่องการกินอยู่ ผมก็เริ่มจะโทร โดยนึกถึงท่าน อ.JJ ก่อนเพราะถือได้ว่า เป็นศูนย์รวมความรู้เรื่องแหล่งกินอันหลากหลายในขอนแก่น หลักฐานปรากฏอยู่ในบันทึกมากมายใน Blog ของท่าน  แต่ทันใดก็คลิกไปเห็น อ.แป๋ว เข้ามาทักทายในบันทึกที่เพิ่งเขียนไปจึงโทรถึงเธอก่อน ได้ข้อยุติว่าเราจะไปร้าน ประไพร ที่ทางไปสนามบิน อันเป็นร้านอาหารอีสาน  ไม่ผิดหวังครับ ทุกคนเอร็ดอร่อยกับหลายเมนู  อ.แป๋วเธอละเอียดถึงกับโทรคุยต่อตอนเราอยู่ที่ร้านแล้ว นอกจากแนะนำอาหารแล้วยังห่วงแม้กระทั่งให้ระวังก้างปลาด้วย คำนิยามที่ใครต่อใครพูดถึงเธอจึงสมแล้วที่มีอยู่สองคำหลักคือ "ขยัน" และ "น่ารัก"

    คนที่สองที่โทรถึงก็คือ น้องสาวที่ชื่อติ๋ว อำเธอว่าขอโทษที่โทรผิดเบอร์ สนุกสนานแบบกันเองเหมือนเดิมแม้ไม่ได้เจอตัวเป็นๆ ส่วนท่าน อ.JJ และ อ.ดร.แสวง นั้นตั้งใจว่าจะโทรหาตอนใกล้กลับ เหตุผลคือขอสวัสดีโดยไม่อยากรบกวนเวลา เพราะเป็นการมาในเวลาสั้นๆกับทีมงาน 8 คน เสวนาแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับทีมบริหารคณะศึกษาศาสตร์ครึ่งวันแล้วก็จะกลับเลย เวลาไม่เอื้อที่จะให้พบกันครับ จึงได้แต่หวังว่าคงมีโอกาสอีก  ที่ไม่อยู่ในอาการเร่งรีบที่จะได้พบและพูดคุยกับทั้งสองท่าน

    ทานข้าวเสร็จเราก็เข้าสู่ศูนย์ที่พักในมหาวิทยาลัย  ผมพักกับ ดร.ปัญญา ผอ.สถาบันวิจัยของเรา  ได้ห้อง 222  เขามี Wireless LAN ที่เป็นบริการฟรีให้ได้ใช้ Internet แต่ต้องมาใช้ที่ Lobby เพราะสัญญาณไปไม่ถึงห้องพัก ผมนำโน้ตบุ๊คมาเช็คข้อมูลทาง Internet รวมทั้งตามดูข่าวคราวใน G2K ทนง่วงไม่ไหวก็กลับขึ้นไปตอนราว 5 ทุ่ม ครับ