หิ้วโน้ตบุ๊คตัวโปรด (มีอยู่ตัวเดียวนี้แหละครับ) มาจากบ้านพัก ตั้งใจว่า วันนี้เป็นวันที่น่าจะดีที่สุด เพราะไม่มีกำหนดการประชุมใดๆ เลยในวันนี้ ฮาฮา งานวิจัยที่จะต้องส่ง เสร็จแน่ๆ วันนี้ ปรากฏว่า แต่พอเสียบปลั๊กโน้ตบุ๊คเท่านั่นแหละ อาจารย์ท่านก็เดินเข้ามาบอกว่า รอพบอยู่นานแล้ว ต้องการปรึกษาเรื่องโครงการวิจัยหน่อย ฮาฮา

ก็เลยนั่งคุยกันเรื่องโครงการวิจัยของอาจารย์ ซึ่งผู้ทรงคุณวุฒิได้นำแนะให้ปรับปรุงหลายจุด ปรับไปปรับมา เหมือนรื้อใหม่หมดครับ (หัวเราะอีกทีหนึ่ง ฮาฮาฮา)

สุดท้ายก็เที่ยงครึ่ง ที่เหลืออาจารย์เอากลับไปแก้ไขเองแล้วกันนะครับ ฮาฮาฮา

มาบ่ายนี้ หยิบงานตัวเองขึ้นมาทำบ้าง คิดไม่ออก (ท้องมันเริ่มร้อง ตามันเริ่มลายแล้ว ฮาฮา ถือศิลอดอยู่ครับ เอาอาหารมาล่อก็ไม่กินครับ ฮาฮา อีกทีหนึ่ง)

สงสัยตัวเองอยู่นานแล้วครับ ว่า ผมเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบวิจัยหรือเป่า ที่สงสัย เพราะเวลามีคนมาปรึกษางานวิจัยกับผมมักจะพอใจกับสิ่งที่ได้รับไป (ไม่ใช่เฉพาะกรณีเมื่อเช้านะครับ เพราะเหตุการณ์ทำนองนี้เป็นเรื่องปกติ) ซึ่งถ้าดูจากตรงนี้น่าจะตอบได้ว่า ใช่ แต่ความจริงมันไม่เป็นอย่างนั้นครับ เพราะเวลาทำโครงการวิจัยของตัวเองทีไร โดยคอมเม้นต์แยะเหมือนกัน แล้วเวลาคนอื่นคอมเมนต์ ก็มักจะจำนนด้วยหลักฐานทุกประการ

ก็เลยได้แง่คิดขึ้นมาครับว่า สงสัยผมจะเหมือนโค้ชนักมวย ฮาฮาฮา แนะนำให้นักมวยต่อยนะจะเก่งมาก แต่เมื่อไรลงต่อยเอง มักจะเป็นคนรับมัดเสียมากกว่า ฮาฮาฮา

เรื่องมันก็มีแค่นี้ละครับ (โอ้ ต้องขออภัย การถือศิลอดต้องสำรวมวาจาด้วย การหัวเราะเยอะๆ ไม่ดีครับ ไม่สำรวม)