อนิจจา...หากชะโงกหน้ามองลงไปก้นเหว ก็จะพบร่างครูอารีนอนนิ่งสงบกับกองผ้าห่มเปื้อนเลือด

เรื่องสั้น : ผลงานนักศึกษา  กว่าจะเริ่มกะพริบแสง 

ครูอารี 

  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">โดย  นายเฉลิมพล  สุภา </p><p> (ผลงานการเขียนได้รับการตีพิมพ์รวมเล่ม “ปั้นนักคิดให้เป็นนักเขียน” จาก ค่ายเยาวชนนักเขียน  หออัครศิลปิน  รุ่นที่ ๒  สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ  กระทรวงวัฒนธรรม)  </p><p> </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">แนะนำ :  นายเฉลิมพล สุภา  นักศึกษาวิชาเอกภาษาไทย ชั้นปีที่ ๔  คณะคุรุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ อายุ 20 ปี</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p> ……………………………………………………………………..   <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">จากบันทึก เขียนเรื่องสั้นมันยากตรงไหน?  นี่เป็นตัวอย่างเรื่องสั้นที่นักศึกษาร่ำเรียนมาแล้วลองสำแดงฝีมือดู ก็น่าพอตอบคำถามข้างบนนั้นได้ครับ...</p><p> ……………………………………………………………………….. </p><p></p><p> “ประเทศไทย รวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย...”  </p><p> </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">           ธงชาติผืนเก่ากำลังถูกเชิญขึ้นสู่ยอดเสาไม้ไผ่  เสียงเด็กน้อยร่วมกันร้องเพลงชาติไทย  แม้จะไม่พร้อมเพรียงกันเท่าไรนัก  แต่น้ำเสียงยังคงดังก้องไปทั้งผืนป่า แดดอุ่นเหลืองอ่อนทอแสงเหนือยอดเขาทางทิศตะวันออก  ลมหนาวหอบหอมกลิ่นอายแห่งไพรพฤกษ์ ล่องเลาะผ่านขุนเขาสีเทาอ่อนแก่สลับซับซ้อนผ่าน..พัดแมกไม้ใหญ่น้อยด้านหลังโรงเรียนให้ใบเหลืองแก่ปลิดขั้วไหวร่วงสู่พื้นดิน   ไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ริมรั้วบ้านพักครูค่อยลุใบลาก้าน  สัญญาณแห่งเหมันตฤดูเวียนสู่วิถีชีวิตบ้านป่าอีกคราว</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p>             “ครูอารี”  เธอคือหญิงสาวที่เลือกมาเป็นแม่พิมพ์ในถิ่นกันดารแห่งนี้  เธอรู้ดีว่าการเป็นครูบนดอยไม่ใช่เรื่องง่ายหรือสุขสะดวกแม้แต่น้อย  หากต้องใช้จิตวิญญาณความเป็นครูและความอดทนหลายเท่านัก   เธอยังจำวันแรกของการเป็นครูได้แจ่มชัด  ภาพของชุดสีกากีที่เธอสวมใส่ขณะขี่มอเตอร์ไซค์ จากปากทางขึ้นดอยในวันฝนพรำ ไหนจะต้องเลี้ยวหลบหลุมบ่อน้ำขัง ไหนจะต้องลุยโคลน เขละเปื้อนทั้งรถทั้งคน บางที่เป็นทางลงเขาขรุชันอันตราย บางทีก็เจอหุบเหวริมถนน ช่างเป็นการเดินทางที่ลำบากและต้องใช้ความอดทนยิ่ง  กว่าจะเดินทางถึงหมู่บ้านก็จวนค่ำ   </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">           ที่นี่ไม่มีไฟฟ้า  ไม่มีตะเกียงโชนแสง  หลังจากตะวันลาฟ้า ทุกชีวิตในหมู่บ้านก็จะอยู่ในความเงียบสงบ กระนั้นก็ตาม หัวใจของเธอยังนึกถึงเด็กบ้านป่าที่ขาดแคลนสิ่งที่เขาพึงมีพึงได้รับ ซึ่งไม่ต่างจากความมืไมหรือจดของราตรีกาล  เธอสัญญากับตัวเองอย่างแน่วแน่ว่า จะเป็นแสงเทียนส่งทางปัญญาให้เด็กเหล่านี้ให้จงได้ แม้ต้องเหนื่อยเพียงใด จะไม่ท้อถอย</p>            “คุณครูคะ  เมื่อไหร่จะมีครูคนใหม่เข้ามาเพิ่มอีกคะ”  เด็กน้อยหน้าตาใสซื่อเอ่ยขึ้น           “ทำไมหรือจ๊ะ  เอื้องดอย”  ครูสาวย้อนถาม <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">            “พวกหนูสงสารครูค่ะ  ครูสอนหนังสือคนเดียว  พวกหนูไม่อยากให้ครูเหนื่อยค่ะ”</p><p>            คำพูดของเด็กน้อยถึงกับทำให้เธอตื้นตันใจ  ไม่เคยคิดมาก่อนว่า เด็กหญิงตัวน้อยอายุเพียงสิบขวบที่ชื่อ “เอื้องดอย” คนนี้จะมีความรู้สึกนึกคิดต่างจากเด็กวัยเดียวกัน เธอมองลูกศิษย์ด้วยแววตาเศร้าหม่น ด้วยคงรู้ดีว่าคงเป็นไปได้ยากยิ่งที่จะมีครูมาสอนหนังสือเพิ่มในหมู่บ้านกันดารแร้นแค้นอย่างนี้ แต่เธอจะอธิบายยังไงดีล่ะ  เด็กจึงจะเข้าใจ ไม่ทันที่เธอจะตอบคำถามของเอื้องดอย ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากแถวหลังสุดของห้อง  </p><p> </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">            “ครูครับ แล้วเมื่อไหร่พวกเราจะมีอาคารเรียนหลังใหม่ซะทีครับ”</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p> เด็กชายตะโกนถามเบาๆ ขณะแหงนหน้ามองน้ำค้างใสที่กำลังหยดร่วงจากรูโหว่ของหลังคาสังกะสีเก่าผุ <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">             คำถามนี้ก็เช่นกัน  ยิ่งทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่า จะมีใครหนอมาสร้างอาคารเรียนหลังใหม่ให้ได้  ลำพังแค่ตัวเธอคนเดียวที่ดูแล สอนหนังสือเด็กก็เหน็ดเหนื่อยเป็นทุนอยู่แล้ว แม้จะมีเด็กเพียงสิบกว่าคน แต่เวลาสอนก็ต้องแยกสอนตามระดับอายุเด็ก  ซึ่งมีตั้งแต่ไร้เดียงสาหกขวบ จนถึงเด็กโตสิบสองขวบ เธอต้องใช้ความอดทนและพยายามอย่างยิ่ง หรือจะขอแรงชาวบ้านมาช่วยกันสร้างก็พอจะเป็นไปได้อยู่  แต่ยังติดอยู่ที่ว่าวัสดุอุปกรณ์ เครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ  ต้องลงไปหาซื้อในตัวเมือง การเดินทางก็สุดแสนจะลำบากยิ่งนัก  ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ  ยังขาดกำลังทรัพย์ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกสงสารเด็กมากขึ้นทุกที</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">           “เด็กๆ จ๊ะ  เรื่องครูใหม่  ครูคิดว่าอีกไม่นานคงมีครูเข้ามาสอนพวกเราเพิ่มเองนะ  แต่พวกเราต้องเป็นเด็กดีก่อนนะจ๊ะ  ส่วนเรื่องอาคารเรียนหลังใหม่พวกเราต้องมีแน่นอนจ้ะ”   เธอบอกกับเด็กอย่างมีความหวัง แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นความหวังที่ต้องใช้เวลารอคอยยาวนาน  นานจนดูริบหรี่ แต่เธอก็ยังเชื่อมั่นในคำพูดเสมอ</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">           แสงเทียนกลางป่าเขา  อาจมีบางครั้งที่มันเกือบต้องดับลงเพราะแรงลมโหมปะทะ แม้แสงสว่างจะหรี่ล้าหลายคราว  แต่ก็ยังสามารถเปล่งฉายมาได้จนถึงทุกวันนี้ เฉกเช่นครูอารีที่บางคราเธอรู้สึกอ่อนแรง ล้าใจ แต่บางครั้งก็กลับรู้สึกมีความหวัง  ความหวังที่จะเห็นเด็กน้อยบ้านป่าเหล่านี้ ได้มีโอกาสพัฒนาความรู้ทัดเทียมกับเด็กในเมือง</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">         อรุณใหม่ ม่านหมอกขาวหม่นคลุมโพลน จนมองอะไรเห็นไม่ถนัด ต่อเมื่อแดดกล้ามันจึงจางหาย ทิ้งไว้แต่ร่องรอยเป็นเงาเลื่อมอาบผิวใบไม้ มินานนักฟ้าก็ใสกระจ่างราวกระจก นกสีขาวบินมายาวเหยียด แถวแนวสีขาวนวลตัดกับท้องฟ้าสีครามดูเด่นสะดุดตานัก</p><p>   </p><p> </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">         ครูอารี เก็บกวาดทำความสะอาดห้องเรียน เธอสั่งงานแล้วให้เด็กๆ ลงมากลางสนาม พื้นดินยังชื่นชื้น ใบหญ้ายังชุ่มหมาด บางคนนั่งหันหลัง แต่บ้างก็นั่งเอาหน้ารับแดด บ้างก็วิ่งหยอกเล่นแหย่ไล่กันไปมา  เธอแอบยิ้มในใจที่เห็นเด็กเหล่านี้มีความสุข แต่...บางครั้ง ภาพแห่งความสุขก็ย่อมแฝงความทุกข์เศร้าให้เธอได้ครวญคิดเสมอ ภาพของเด็กน้อยสวมเสื้อผ้าผืนซ้ำที่คร่ำคร่า ที่ย่ำเท้าเปล่าเปลือยมาโรงเรียน ยังประทับตึรงใจเธออยู่ตลอด</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>           “อ้าวเด็กๆ มาทางนี้หน่อยจ้ะ ครูมีเรื่องจะบอก”          “เรื่องอะไรครับครู”  เด็กชายถามด้วยใคร่รู้”          “คือ..พรุ่งนี้  ครูจะลงไปที่หน่วยราชการในเมือง จะไปทำเรื่องขอรับบริจาคผ้าห่มมาแจกพวกเราน่ะ  พรุ่งนี้ไม่ต้องมาโรงเรียน อยู่บ้านช่วยพ่อกับแม่ทำงานนะจ๊ะ”          “ครูคะ  ถ้ามีผ้าห่มมาแจก พวกเราก็จะไม่หนาวอีกแล้วใช่มั้ยคะ” เอื้องดอยเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่แฝงรอยยิ้มอย่างมีความหวัง           “จ้ะ”   ครูตอบพร้อมยิ้มอย่างเมตตา <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">           “เย้!!  พวกเรารักครูที่สุดเลยครับ”</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p> เด็กน้อยโห่ร้องด้วยความดีใจ ขณะที่พากันแย่งโอบกอดครูอารี  </p><p> </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">           ลมเย็นโชยเฉื่อย  ความหนาวคลี่คลายลงบ้าง ค่อนรุ่งยังหนาวกัดกระดูก ผิดกับตอนเที่ยงที่ร้อนอบอ้าว  ล่วงผ่านหลายวันไม่มีวี่แววว่าครูอารีจะกลับมา  เด็กๆ  ทั้งหลายยังคงรอคอยการกลับมาของครูพร้อมผ้าห่มผืนใหม่</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">           เด็กน้อยเอ๋ย...หากพวกเจ้าได้ลงไปในเมือง พวกเจ้าจะพบผ้าห่มผืนหนึ่งหล่นอยู่ข้างทาง พร้อมกับรอยเสียหลักของมอเตอร์ไซค์</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p>            อนิจจา! หากชะโงกหน้ามองลงไปยังก้นเหว ก็จะพบร่างครูอารีนอนนิ่งสงบกับกองผ้าห่มเปื้อนเลือด </p><p></p><p>  </p>