ผู้ที่ได้รับการยกย่องเป็นปราชญ์ และได้รับเชิญเข้าไปช่วยงานในสำนักงาน และองค์กรต่างนั้น แทบจะไม่มีเวลาเหลือในการทำงานของตัวเอง

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เรื่องนี้ผมได้รับแนวคิดในการเขียนมาจากรายการทีวี “ผู้หญิง ผู้หญิง ผู้หญิง”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่พูดถึงอันตรายที่เกิดจากความคาดหวังของสังคมต่อผู้หญิง ที่ต้องทำตัวเป็น “Super Woman” </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่ต้องทำหน้าที่ตามความคาดหวังอย่างครบถ้วนของครอบครัว ผู้ร่วมงาน และสังคม อย่างรอบด้าน ทำให้เกิดความเครียด ในการดำเนินชีวิตขึ้นมาได้ ทำให้มีความทุกข์จนถึงขั้นคิดฆ่าตัวตายขึ้นมาได้ </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ความเครียดที่เกิดขึ้นนั้นก็เกิดได้จากที่ต้อง ทำตามความคาดหวังในด้าน</p>  <ul style="margin-top: 0cm">

  • รักษารูปร่างหน้าตา ให้ดูดีแม้วัยจะล่วงเลยไปเท่าไหร่ก็ตาม
  • เป็นภรรยาและแม่บ้านที่ดี
  • เป็นลูกสาว และลูกสะใภ้ที่ดี
  • เป็นญาติ และเพื่อนบ้านที่ดี
  • เป็นลูกน้อง เพื่อนร่วมงาน และ/หรือ หัวหน้าที่ดี

    • </ul>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ซึ่งเป็นแรงบีบคั้นทางส่วนตัว จนถึงสังคมรอบด้าน ที่ต้องทำทุกหน้าที่ให้ดีที่สุด</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่ในโลกแห่งความเป็นจริงนั้น จะทำให้ครบถ้วนสมบูรณ์ทุกด้านนั้น ทำได้ยากแน่นอน</p>  ประเด็นดังกล่าว ได้สะกิดใจ ทำให้ผมนึกถึงการทำงานแบบบูรณาการที่ในกลุ่มเครือข่ายปราชญ์พยายามผลักดันให้เกิดในทุกภาคส่วนแต่ก็มีอุปสรรคมากมาย ตั้งแต่ <ul>

  • แนวคิดในการทำงาน
  • การเตรียมการด้านต่างๆ
  • การพัฒนาความพร้อม
  • จนถึงการปฏิบัติ

    • </ul>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่มักเผชิญอุปสรรคในมุมใดมุมหนึ่ง ได้ง่ายมากจนเกิดสภาวะปกติที่</p>  <ul style="margin-top: 0cm">

  • คนที่มีความคิดในการทำงาน ก็มักมีเวลา(หรือมีเวลาเหลือ)ไม่มากนักในการทำงาน
  • และคนที่มีเวลาในการทำงาน ก็มักไม่ค่อยความคิดความอ่านในการทำงาน

    • </ul>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ลักษณะที่ว่านี้เป็นสภาพปกติที่ผมพบมาในการทำงานแบบบูรณาการ</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่ทำให้ผู้ที่ได้รับการยกย่องเป็นปราชญ์ และได้รับเชิญเข้าไปช่วยงานในสำนักงาน และองค์กรต่างนั้น แทบจะไม่มีเวลาเหลือในการทำงานของตัวเอง</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่กล่าวกันว่า เป็น</p><p>  ·         “ผู้นำหลุดฐาน” เป็นบัวเหล่าที่ ๙ (ดอกบัวในแจกัน) </p><p>·         ที่มีแต่วันจะร่วงโรย ขาดรากขาดใบ มีแต่น้ำใส่แจกันเลี้ยงประคองเอาไว้ </p><p>·         แห้งเหี่ยวเมื่อไหร่ เขาก็จะโยนทิ้งไป และไปหาดอกใหม่ๆเข้ามาเปลี่ยน</p><p>·         ทำให้การขยายผลการทำงานของปราชญ์เดิมเกิดอุปสรรค เวลาไม่พอ </p><p>·         และปราชญ์รุ่นใหม่เกิดยาก (มีการเร่งกระบวนการ “สุกงอม”เพื่อการใช้งาน) </p><p>·         เพราะไม่มีเวลาบ่มเพาะ “ความเป็นปราชญ์”  </p><p>·         ดังเช่นปราชญ์รุ่นพี่ ที่มีเวลาบ่มเพาะเต็มที่ เนื่องจาก ยังไม่มีใครรู้จัก ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครรบกวน  </p><p>·         จนเกิดเป็นคนที่มีความคิดตกผลึกในการดำรงชีวิตที่ดี สมควรได้รับการยกย่องเป็น “ปราชญ์”   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คล้ายๆกับกล้วยที่สุกคาเครือ ย่อม “หอม หวาน อร่อย และใช้ประโยชน์ได้ดี” ตรงตามสายพันธุ์ </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่มีคุณภาพแตกต่างจากกล้วยที่ตัดมาบ่มให้สุก</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>หรือแม้กระทั่งการนำกล้วยอ่อนมาบ่มให้สุก ย่อมไม่ได้รสชาติอย่างที่ควรจะเป็น  </p><p>แล้วกลับคิดไปว่า กล้วยพันธุ์นี้ไม่อร่อย ไม่หวาน ไม่มีรสชาติ </p><p></p><p>ที่ผมเทียบเช่นนี้ มาจากประสบการณ์ที่พบว่า   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เกษตรกรที่มี “แวว” แบบ “หน่ออ่อน” หลายคน ได้รับการเชิดชู </p>  <ul style="margin-top: 0cm">

  • เพื่อเร่งให้เป็น “ปราชญ์” ตามใจคนภายนอก
  • ที่ทำให้เขาสูญเสีย ความเป็นธรรมชาติของเขาเอง
  • และ
  • เกิดเป็นปราชญ์ “แต่งตั้ง” มากกว่าเป็น “โดยธรรมชาติ”

    • </ul>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และจะต้องมาทำตัวเป็น “ผู้ชนะสิบทิศ” เอาอย่างรุ่นพี่ๆ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ที่ “สุกคาเครือ” มาก่อน จึงเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และจำเป็นต้อง </p>  <ul style="margin-top: 0cm">

  • ทำตัวเป็นหุ่นยนต์
  • ลอกคำพูดและวิธีการรุ่นพี่มาใช้
  • ทำตามแบบที่รุ่นพี่วางไว้ (ตามความคาดหวังของสังคม) แต่ตัวเองไม่พร้อม
  • จึงกลายเป็นปราชญ์ “สมอ้าง” ที่ยังไม่พร้อม
  • เมื่อจำเป็นต้อง “หลุดฐาน” ไปอีก ก็ยิ่งเป็นเรื่องใหญ่
  • ที่ฐานหรือครอบครัวของ “ปราชญ์สมอ้าง” ก็จะยังไม่พร้อมเท่าที่ควร
  • ที่อาจปัญหา “ใจกลวง” ได้โดยง่าย

    • </ul><p>  นี่เป็นมุมหนึ่งที่ผมมองเห็นว่า  เหตุใด แม้ดูเหมือนว่ามีการสนับสนุนจากภายนอกเต็มที่ “ปราชญ์” ก็ยังไม่ขยายตัว ทั้งปริมาณ และคุณภาพ  </p><p>เพราะเราไม่ให้เวลา “หน่ออ่อน” เจริญเติบโต </p><p>แต่กลับจะรีบเอา “หน่ออ่อน”มาจักสาน </p><ul>

  • ให้เป็นของใช้หรือ
  • ทำเป็นไม้ใช้สอย   

    • </ul><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แล้วเราอยากจะเห็น </p>หรือจะได้ข้อสรุปว่าอะไรครับ