เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ICU เราได้มีโอกาส รับผู้ป่วยที่โดน งูทับสมิงคลา กัดมา ซึ่งตั้งแต่เปิดตึกมา เป็นครั้งแรกที่ เราได้รับประสบการณ์การดูแลผู้ป่วยที่โดนงูพิษกัดมาค่ะ คนไข้มาถึงที่เรา มีอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น หนังตาตก แล้วคุณหมอก็ใส่ท่อช่วยหายใจและใช้เครื่องช่วยหายใจค่ะ เราพบปัญหาเมื่อเราเป็นโรงพยาบาลชุมชนจึงไม่มีเซรุ่มค่ะ แต่โชคดี ที่ทางเภสัชกร ได้ติดต่อขอ จาก รพ.นครพนม ซึ่งเป็น รพ. ประจำจังหวัดของเรา ระหว่าง รอ เราก็ดูแลคนไข้อย่างใกล้ชิดมาก น้องเขารู้สึกตัวค่ะ พยายามจะลืมตาแต่ลืมไม่ได้ แต่กล้ามเนื้อ แขนขายังมีแรงปกติ เราก็ตื่นเต้นกันมากค่ะ ค้นตำรา และ Serch หาข้อมูลกันใหญ่เลย สองชั่วโมงผ่านไป เราได้เซรุ่มมาแล้ว ก็เหมือนโล่งอกค่ะ แต่ อยู่ๆ coma score คนไข้ก็ drop ลง แขนขาเคลื่อนไหวไม่ได้เลย pupil 6.5 min และมีปฏิกิริยาต่อแสงช้าลง เรารีบตามคุณหมอ มา คุณหมอบอกว่า คงเข้าสู่ระยะ peak สุดๆของ พิษงู แต่เราก็ยังกังวลกันค่ะ กลัวว่าคนไข้จะเป็นอะไร เพราะ เรารู้สึกว่าเราเริ่มต้นมาดีแล้ว สงสารคนไข้ด้วยค่ะ เขารู้สึกตัวพยายามลืมตา คงรู้สึกกลัวมากเพราะเคลื่อนไหวร่างกายไม่ได้ เราก็พยายาม ปลอบน้องเขาให้อดทน ให้สู้ และบอกน้องเขาว่าพรุ่งนี้ต้องดีขึ้นค่ะ เพราะจากตำราที่เราค้นได้ บอกว่า ถ้าได้รับเซรุ่มจะช่วยลดระยะเวลาการใช้เครื่องช่วยหายใจ จากเวลาเฉลี่ยประมาณ 44 ชั่วโมง มาเป็นประมาณ 6 ชั่วโมง  ทั้งๆที่เราก็ไม่แน่ใจว่าตำราจะโกหกเราไหม... คืนนั้นทั้งคืนคนไข้ก็ตกอยู่ในสภาพเคลื่อนไหวไม่ได้ค่ะ แต่เมื่อถึงเช้าวันต่อมา ก็เป็นเช้าวันใหม่ที่สดใส จริงๆค่ะ คนไข้สามารถ เคลื่อนไหวแขนได้ปกติ ขาเริ่ม ขยับได้เล็กน้อย สามารถ wean เครื่องช่วยหายใจได้ อยู่ที่ mode spont และ สามารถ ถอดเครื่องช่วยหายใจได้ รวมเวลา 37 ชั่วโมง และเช้าวันนี้คนไข้ก็สามารถลุกเดินไปห้องน้ำได้ โดย เราช่วยพยุงค่ะ และ แพทย์ ก็อนุญาตให้ย้ายลงตึกชายได้ เราดีใจมากเมื่อเห็นรอยยิ้มของคนไข้และญาติ นี่คือความภาคภูมิใจของเรา ค่ะ ความจิงเรามี case ที่เป็นผลงานเด่นของเราเยอะเหมือนกัน แต่ไม่ได้นำมาเล่า ต่อไป เราจะนำมาเล่าบ่อยๆค่ะ เพราะ ได้ยินกระแสมาว่า ICU เราไม่ค่อยมีผลงาน ฟังแล้วเลย แค้นจัดค่ะ และ ตอนนี้เรากำลังทำกิจกรรมพัฒนาคุณภาพกันอยู แต่ยังไม่บอกว่าเรื่องอะไร อุบไว้ก่อนเดี๋ยว จะนำมาเล่าให้ฟังใหม่นะคะ ขอบคุณนะคะ ที่ เปิดประตูเข้ามาทักทายพวกเรา