ดีนะ ที่ราชการไทยระบุอายุของข้าราชการที่ต้องปฏิบัติหน้าที่เพียงแค่อายุ 60 ปี มี 2 กรณี หากเจ้าของอายุ มีอุปนิสัยที่ดี ผู้คนรอบข้างก็ไม่อยากให้ถึง 60 ปีเลย แต่ตรงกันข้าม ผู้ที่เป็นเจ้าของอายุ ไม่ดี ผู้คนก็มีแต่ขีดเส้นที่ปฏิทิน นับถอยหลังว่า.....เหลืออีกกี่ปีกี่เดือนกี่วัน... เท่าที่ปฏิบัติราชการมา ก็พบมาทั้ง 2 กรณีเลย หากเป็นคนดี ร้องไห้ในวันสุดท้ายด้วยความอาลัยอาวรณ์ก็มี แต่หากนับถอยหลัง...ไม่อยากไปงานเลี้ยงส่ง...ก็ยังมี นี่ก็ใกล้ถึงวันเลี้ยงส่งเกษียณอายุราชการของครูผู้อาวุโส แล้ว แต่ละสถานที่ราชการ ก็มีงานเลี้ยงแตกต่างกันไป เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ที่จะเกษียณอายุราชการ รุ่นน้องที่ยังมีอายุน้อย.....ก็จะจัดเลี้ยงส่งให้ มีงานรื่นเริง...ให้หวลนึกถึงวันที่เราเคยลำบากในการทำงานด้วยกันมา....จนเป็นวัฒนธรรม ด้วยความดีความงามของคนเป็นผู้บริหาร ลูกน้องก็จัดงานให้ด้วยเกียรติ มีการตระเตรียมงานมากมาย ใครรักเป็นพิเศษ ต่างก็เตรียมของที่ระลึกให้ในวันนั้น..... วันสุดท้าย เมื่อการจากไป ก็ต้องมีคนใหม่มา ถูกใจ ไม่ถูกใจ ก็ว่ากันไปตามบทบาทหน้าที่ รับได้ หรือรับไม่ได้ ก็ต้องกล้ำกลืนฝืนใจกันไป...จนกว่า...จะถึงวาระการนับถอยหลัง...ในรุ่นต่อไป และอีกไม่นาน เราก็ต้องวาระนั้นทุกคน จะให้รุ่นน้อง เลี้ยงส่งด้วยความยินดี หรือนับถอยหลังแบบขอให้ไปเสียที....ก็สุดแล้วแต่.. เมื่อยังทำงานร่วมกันอยู่...ได้ทำดีให้คิดถึงมากแค่ไหน..... เขา...ไม่ใช่พระอาทิตย์ที่ต้องพบกันทุกเช้า และทุกวัน ทุกปี และตลอดไปเสียเมื่อไร ... เขา....ไม่ใช่พระอาทิตย์...เดี๋ยวเขาก็ไป จากไป... ไม่เห็นจะต้องเดือดเนื้อร้อนใจอะไรเลย....เฮ้อ!....
สวัสดีค่ะน้องชาย...บัวชูฝัก
ขอบคุณค่ะ