เรื่องกระทบใจ

dd_L
ภาพของยายวัยกลางคนในชุดทำสวน ผมยุ่งเหยิง ดวงตาฉ่ำน้ำตา ยามปรี่เข้ามาคว้าหลานตัวน้อยขึ้นมาอุ้มแล้วพาเดินไปนั่งกอดอยู่ที่ตั่งอย่างหวงแหน ไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น ช่างกระทบใจฉัน

เย็นวันนี้ฝนตก

ฉันกำลังทำงานกับน้อง  เมื่อมีเสียงโทรศัพท์ดังเข้ามา

ตามมาด้วยเสียงซักถามด้วยความตื่นตระหนก

ฉันจึงผละจากงาน  หันไปบอกน้องให้ใจเย็นๆ 

ทั้งที่ยังไม่ทราบเรื่องราวมากนัก

เฝ้ารอจนสื่อสารกันได้ความ  

แต่เมื่อได้รับเรื่องราว..หัวใจของฉันหล่นวูบ..

รถรับนักเรียนชนกับรถสิบแปดล้อ .. รถพังยับเยิน...

ตอนนี้กำลังงัดรถช่วยคนขับออกมาอยู่

วินาทีนั้น..ฉันนึกถึงภาพเด็กๆ ที่อยู่ในรถ  

ได้ยินเสียงบอกตามมาอีกว่า..ไม่ใช่รถโรงเรียนเรานะ. เป็นรถตู้ของคนขับรถ

นั่นหมายถึงรถประจำหมู่บ้าน ที่จะตระเวนรับนักเรียนจากหมู่บ้านตามเส้นทางที่ผ่าน มาส่งยังโรงเรียนต่างๆในเมือง

 ตอนเย็นก็รับจากโรงเรียน กลับไปส่งที่บ้าน <p>แต่ละวันมีรถรับส่งนักเรียนแบบนี้นับร้อยคัน  นักเรียนในแต่ละคันมีไม่น้อย </p><p></p><p>ที่โรงเรียนของเราจึงคุ้นเคยกับการมีบรรดาลุง ป้า คนขับรถ ที่มานั่งสังสรรค์กัน รอนักเรียนเลิกเรียน  ทักทายกับคุณครูบ้าง  จนเป็น คนกันเอง ต่อกัน </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>โทรศัพท์ดังขึ้นอีก.. คราวนี้ตรงถึงฉัน  </p><p>พร้อมๆ กับ คุณครูอีกหลายคน เดินเข้ามาส่งข่าว</p><p>แต่ละคน..หวั่นวิตกกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเด็กๆ </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>ใจของฉันลิ่วไปถึงโรงพยาบาลแล้ว… </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>ระหว่างทางจะไปถึงรถ  ฉันเดินสวนกับผู้ปกครองที่เป็นพยาบาล</p><p>ข่าวที่ได้รับ เพิ่มความรุนแรงของเหตุการณ์ขึ้นอีก</p><p>โค้ดเรียกระดมเจ้าหน้าที่ฉุกเฉิน..</p><p>เด็กๆ กำลังทยอยส่งเข้ามาที่โรงพยาบาล.. </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>มีผู้คนนับร้อย..ยืนออกันอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน</p><p>ฉันและน้องเข้าไปยืนรวมอยู่กับผู้คนเหล่านั้น</p><p>เฝ้ามองความวุ่นวายเบื้องหน้าที่ยังไม่รู้ต้นสายปลายเหตุชัดเจน</p><p>แพทย์..พยาบาล..เจ้าหน้าที่..เดินกันขวักไขว่ </p><p>ดูยุ่งเกินกว่าจะเข้าไปรบกวนไถ่ถาม </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>ภาพของเด็กโต เด็กเล็ก..นอนไม่ได้สติบนเปล มีพยาบาลบีบอุปกรณ์ช่วยหายใจถูกเข็นอย่างเร่งรีบผ่านไปขึ้นรถเพื่อส่งต่อไปเชียงใหม่</p><p>คนที่หนึ่ง..คนที่สอง..คนที่สาม.. </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>ผู้คนมากมาย ต่างพร้อมใจจัดที่ทางของตนเอง</p><p>ไม่ให้รบกวนการทำงาน และอำนวยความสะดวกแก่เจ้าหน้าที่</p><p>รอดูชื่อคนไข้ที่ทะยอยเขียนบนกระดานด้วยใจจดจ่อ</p><p>นั่นอาจเป็นสิ่งที่ทุกคนทำได้มากที่สุด แม้ว่าจะอยากช่วยเหลือเพียงใดก็ตาม</p><p>ฉันรู้สึกคุ้นกับรายชื่อบนกระดานเพียงคนเดียว จึงโทรศัพท์กลับโรงเรียนให้ตรวจเช็คให้แน่ใจ </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>ระหว่างรอ ฉันได้ข้อมูลเพิ่มเติมจากศิษย์เก่า</p><p>หนูพึ่งไปล้างเลือดมา เด็กที่ช่วยพามาอาการน่าห่วงมาก</p><p>เด็กวัยรุ่น มอมแมมด้วยคราบฝุ่นและเลือดบอกว่า บาดเจ็บกันทุกคน</p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>ในที่สุด..มีโอกาสได้สอบถามกับพยาบาลที่คุ้นเคย</p><p>ได้รับคำตอบว่า มีเด็กสวมกางเกงสีแดงคนหนึ่ง ครูเข้ามาดูก็ได้</p><p>แต่เมื่อเข้าไปดู ก็พบว่าไม่ใช่นักเรียนโรงเรียนของฉัน </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>ระหว่างที่เดินอ้อมเพื่อจะกลับออกไปข้างนอก</p><p>เสียงเล็กๆ เสียงหนึ่งดังขึ้น …คุณครู!!</p><p>เป็นความรู้สึกเกินบรรยาย..</p><p>เจ้าตัวเล็กชี้มือมาที่ฉัน  ตายังเลอะคราบน้ำตา </p><p>มีเพียงผ้าพันแผลสีขาวแปะอยู่ที่ดั้งจมูกและท้ายทอย</p><p>เจ้าตัวเล็กวัยอนุบาลของฉันรอดมาได้ </p><p>ด้วยหล่นลงไปอยู่ในซอกที่วางเท้าใกล้คนขับ.. </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>ฉันพานั่งรถกลับไปส่งที่บ้านพร้อมกับแม่</p><p>มีผู้คนอยู่รอที่บ้านอีกหลายคน</p><p>แต่..ภาพของยายวัยกลางคนในชุดทำสวน </p><p>ผมยุ่งเหยิง ดวงตาฉ่ำน้ำตา ยามปรี่เข้ามาคว้าหลานตัวน้อยขึ้นมาอุ้ม</p><p>แล้วพาเดินไปนั่งกอดอยู่ที่ตั่งอย่างหวงแหน ไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น</p><p>ช่างกระทบใจฉัน</p><p>ยายจะรอคอยอย่างเป็นทุกข์สักเพียงไหน.. </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>  </p><p></p><p>เมื่อนั่งรถกลับ ฉันควรจะรู้สึกโล่งใจ  </p><p>แต่..ทำไมภาพของครอบครัวเด็กๆคนอื่นอีกนับสิบ..จึงทยอยผ่านเข้ามา..</p><p>เขาจะเป็นทุกข์กันสักเพียงไหนหนอ.. </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>ข่าวเล็กๆ ในหนังสือพิมพ์  แต่ยิ่งใหญ่ในความรู้สึกของผู้คนบ้านเรา  </p><p>เมื่อ 4 ก.ย.50 </p><p> </p>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน Life : dd_L

คำสำคัญ (Tags)#เด็ก#เรื่องกระทบใจ#มงคลวิทยา ลำพูน

หมายเลขบันทึก: 126134, เขียน: 07 Sep 2007 @ 19:20 (), แก้ไข: 06 Sep 2013 @ 18:19 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 12, อ่าน: คลิก


ความเห็น (12)

sasinanda
IP: xxx.121.182.252
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

P

ช่างน่าเศร้ามากๆค่ะ สงสารเหลือเกิน....

สวัสดีจ้า

มาอ่านข่าวอีกวัน...ตกใจว่ามันรุนแรงมากเลยเน๊อะ..เด็กๆกับผู้ปกครองเสียขวัญกันพ่องก่อ

อ่านครั้งแล้ว ครั้งเล่า ทั้งที่รู้ตัวเองว่าน้ำตาไหลรินทุกครั้งที่อ่าน พร้อมกับเจ็บแปล็บลึกๆในหัวใจ มากเกินกว่าจะเอ่ยได้ สงสารเด็กน้อยนะค่ะ

 

ยิ้มแย้มแจ่มใส
IP: xxx.24.194.18
เขียนเมื่อ 

ไม่อยากให้เกิดเหตุการณืแบบนี้เลยค่ะ

dd_L
เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

คุณศศินันท์  เพื่อนสร้อย คุณ MOO และน้องยิ้มแย้มแจ่มใส

ขอบคุณที่มาร่วมรับรู้ในเรื่องราวกระทบใจในครั้งนี้  และ หวังว่าคงไม่ทำให้เศร้าเกินไปนะคะ

ขอบคุณคะอาจารย์ที่แวะไปเยี่ยม ติดตามอ่านบันทึกเสมอคะ

  • แวะมาเป็นกำลังใจให้ทุกคนคะ
  • เวลาเกิดเรื่องร้ายครั้งใดรู้สึกเศร้าไปด้วยคะ
  • ไม่ว่าเป็นความผิดพลาดของใครก็ไม่อยากให้เกิดขึ้นอีกนะคะ
Handy
เขียนเมื่อ 

     ความรัก ความห่วงใย ที่อุดมสมบูรณ์อยู่ในใจ ย่อมยังทุกอย่างให้ดีได้ ด้วยใจที่เปี่ยมกุศลครับ .. ทุกเหตุการณ์คือความรู้ ทุกปรากฏการณ์คือบทเรียน เมตตา กรุณา มุทิตา .. เต็มที่แล้ว ได้เพียงไหนก็ต้องอุเบกขาให้ได้ครับ
     ด้วยความระลึกถึง และขอบคุณย้อนหลังต่อการต้อนรับอันอบอุ่นยิ่ง

  • รู้สึกห่วงใยทุกคนครับ
  • ภาพของยายวัยกลางคนในชุดทำสวน

    ผมยุ่งเหยิง ดวงตาฉ่ำน้ำตา ยามปรี่เข้ามาคว้าหลานตัวน้อยขึ้นมาอุ้ม

    แล้วพาเดินไปนั่งกอดอยู่ที่ตั่งอย่างหวงแหน ไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น

    ช่างกระทบใจฉัน

น้องต้อย..คนสวย
IP: xxx.47.20.250
เขียนเมื่อ 

รู้ว่าน้ำตาคงไม่ช่วยอะไรได้ แต่ก็อ่านไป น้ำตาซึมไป นึกถึงเด็กๆ แล้วใจหาย เมื่อเร็วๆ ก็เสียลูกศิษย์ไปกับอุบัติเหตุและโรคภัย ทั้งที่อายุยังน้อย ส่งกำลังใจมาให้เด็กๆ ทุกคน  ขวัญเอ๋ย..ขวัญมา  นะคะ

 

คุณครูมงคลห้องวิทย์และอาคาร 4
IP: xxx.24.138.43
เขียนเมื่อ 

เพิ่งได้มีโอกาสเข้ามาอ่านบล๊อกของคุณครูใหญ่ เมื่อได้อ่านมีความรู้สึกอยากอ่านต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาถึงเรื่อง กระทบใจ ทำให้ไม่สามารถอ่านออกเสียงได้ เพราะน้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว นึกถึงคำพูดของครูใหญ่เมื่อทำงานร่วมกัน มักจะถามติดปากว่า นึกภาพออกก่อ/ เห็นภาพที่ปี้ฮู้ก่อ

จากเรื่องนี้บอกได้เลยว่า ครูใหญ่บอกเล่าเรื่องราวที่เห็นภาพได้ชัดเจนมากค่ะ

dd_L
เขียนเมื่อ 

ไม่มีรูป

11. คุณครูมงคลห้องวิทย์และอาคาร 4
เมื่อ ศ. 21 มี.ค. 2551 @ 15:01
581856 [ลบ]
  • ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ
  • ใจที่เข้าใจ จึงจะสัมผัสได้ถึงเรื่องราวแห่งชีวิตเนาะ