ยามเช้าวันนี้ไร้แสงตะวันส่องฟ้ามีความเย็น ๆ สบาย ๆ ในที่ทำงานบนเกาะยอท่านกลางทะเลสาบสงขลาล้อมรอบมองไปไกลสุดสายตาเป็นทิวเขาสลับซับซ้อน <p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">ก่อนมาถึงขอบทะเลสาบอันกว้างไกล…</p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"> เช้านี้เห็นรถกะบะจอดเปิดไฟฉุกเฉินอยู่ข้างหน้า เมื่อเข้าไปใกล้ ๆ เบาเครื่องรถแล้วมองดูบนทางเดินเท้ามีหญิงสาวแต่งชุดคุณครูนอนร้องโอดโอยมีรถมอเตอร์ไซร์ล้มคว่ำทับร่างนั้น และมีคนเข้าไปช่วยแล้วและได้ยินว่าจะนำส่งโรงพยาบาล มอ. หาดใหญ่ </p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"> ผมเลยนึกแบ่งปันน้ำใจให้เธอหายไว ๆ นึกถึงเด็กน้อยคอยเรียนอยู่แต่คุณครูเขาไปไหน…?</p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">อุบัติเหตุมักเกิดขึ้นได้เสมอนะครับ ชีวิตเป็นของเราอยากอยู่นาน ๆ ก็ต้องดูแลรักษากันหน่อย คิดถึงคนรอบข้างบ้างถ้าขาดเราไปแล้วเขาจะอยู่ลำบากแค่ไหน บางครั้งการตัดช่องน้อยแต่พอตัวนั้นอาจไม่เกิดผลดีต่อครอบครัวก็ได้ </p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p>การเกิดเป็นคนควรคิดยาว ๆ เข้าไว้ให้อภัยกันบ้างเรื่องการใช้ถนนไม่ใช่เป็นถนนของข้าคนเดียวใครขวางชนเละเลย…อย่างนี้คงไม่ถูกต้องควรพึ่งพาอาศัยกันและกันจึงจะดีจริงไหมครับคุณ…
แบ่งปันน้ำใจให้คุณครู
นึกถึงเด็กน้อยคอยเรียนอยู่แต่คุณครูเขาไปไหน...?
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
ลาวรรณ พรหมวงศ์ · 4 ก.ย. 2550
Prof. Vicharn Panich · 4 ก.ย. 2550
นายจิรัฏฐิ์ มามะ · 4 ก.ย. 2550
อ้อ · 4 ก.ย. 2550
Prof. Vicharn Panich · 4 ก.ย. 2550
TECHNOmsu · 4 ก.ย. 2550
ชีวิตเล่าใครเล่าคอยช่วยเหลือ
คอยเอื้อเฟื้อจุนเจือทุกสถาน
มีเพียงตนเท่านั้นทุกวันวาน
อยู่กับตนและเหตุการณ์อันโหดร้าย
คุณครูขาหนูเป็นแรงใจให้
คุณครูหายไวไวห้ามมาสาย
นักเรียนรอคอยอยู่มิรู้วาย
กำลังใจส่งให้กับคุณครู
ปัจจุบันสังเกตได้คนไทยเรา
คอยช่วยเหลือบรรเทาไม่อดสู
น้ำใจหลั่งรินรดหยดพร่างพรู
ให้กับครูแสนสวยด้วยน้ำใจ
* สวัสดีเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ยูมิ หนูแวะมาแต่งกลอนให้อาจารย์ด้วยเจ้าค่ะ....เป็นกำลังใจให้อาจารย์นะค่ะ ...จะคอยติดตามผลงานของอาจารย์ต่อไปเจ้าค่ะ ...เอิกๆๆ คิคิ
ขอบคุณเจ้าค่ะ -------> น้องจิ ^_^
สวัสดีครับ คุณ <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px">
</div><div class="info">นมินทร์ (นม.)</div><div class="info">ชีวิตเราก็เท่านี้แหละนะ</div><div class="info">บางครั้งเหมือนน้ำค้างหยดอยู่บนยอดหญ้าในยามเช้า พอต้องแสงตะวันก็จางหายไป…ฮา ๆ เอิก ๆ</div><div class="info">ขอบคุณครับ</div>
สวัสดีครับ คุณ <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px">
</div><div class="info">
นางสาว จิราภรณ์ น้องจิ กาญจนสุพรรณ
</div><div class="info">พึ่งออกจากห้องประชุมมาทานข้าวเที่ยงเดี๋ยวมีต่อเลยแวะมาสวีดัส…เฮ้…สวัสดีนะครับ..ฮา ๆ เอิก ๆ</div><div class="info">อ่านกลอนแล้วได้กำลังใจแล้วครับ…</div><div class="info">ขอบคุณครับ</div>
มองน้ำค้างพร่างหยดรดยอดหญ้า
ดูงามตาอาทิตย์อุ่นอรุณฉาย
บริสุทธิ์ดุจแสงทองส่องประกาย
เมื่อพระพายพัดพาต้องตาใจ
ดั่งเด็กน้อยเติบโตใหญ่สู่วัยรุ่น
อ่อนละมุนดั่งมาลีที่สดใส
มีคุณครูคอยอบรมบ่มจิตใจ
เด็กเล็กใหญ่เรียนรู้สู่โลกกว้าง
* แวะมาอ่าน...แล้วชอบคำพูดของอาจารย์ที่เขียนตอบครูเอกที่ว่า น้ำค้างพร่างหยดรดยอดหญ้า...เลยอยากแต่งกลอนเจ้าค่ะ..*
เป็นกำลังใจให้คุณครูเจ้าค่ะ -----> น้องจิ ^_^
สวัสดีครับ คุณ