แบ่งปันน้ำใจให้คุณครู

ยูมิ
  นึกถึงเด็กน้อยคอยเรียนอยู่แต่คุณครูเขาไปไหน...?  
ยามเช้าวันนี้ไร้แสงตะวันส่องฟ้ามีความเย็น ๆ สบาย ๆ ในที่ทำงานบนเกาะยอท่านกลางทะเลสาบสงขลาล้อมรอบมองไปไกลสุดสายตาเป็นทิวเขาสลับซับซ้อน

ก่อนมาถึงขอบทะเลสาบอันกว้างไกล...

  ช้านี้เห็นรถกะบะจอดเปิดไฟฉุกเฉินอยู่ข้างหน้า  เมื่อเข้าไปใกล้ ๆ เบาเครื่องรถแล้วมองดูบนทางเดินเท้ามีหญิงสาวแต่งชุดคุณครูนอนร้องโอดโอยมีรถมอเตอร์ไซร์ล้มคว่ำทับร่างนั้น  และมีคนเข้าไปช่วยแล้วและได้ยินว่าจะนำส่งโรงพยาบาล มอ. หาดใหญ่ 

 ผมเลยนึกแบ่งปันน้ำใจให้เธอหายไว ๆ นึกถึงเด็กน้อยคอยเรียนอยู่แต่คุณครูเขาไปไหน...?

อุบัติเหตุมักเกิดขึ้นได้เสมอนะครับ  ชีวิตเป็นของเราอยากอยู่นาน ๆ ก็ต้องดูแลรักษากันหน่อย  คิดถึงคนรอบข้างบ้างถ้าขาดเราไปแล้วเขาจะอยู่ลำบากแค่ไหน  บางครั้งการตัดช่องน้อยแต่พอตัวนั้นอาจไม่เกิดผลดีต่อครอบครัวก็ได้  

การเกิดเป็นคนควรคิดยาว ๆ เข้าไว้ให้อภัยกันบ้างเรื่องการใช้ถนนไม่ใช่เป็นถนนของข้าคนเดียวใครขวางชนเละเลย...อย่างนี้คงไม่ถูกต้องควรพึ่งพาอาศัยกันและกันจึงจะดีจริงไหมครับคุณ...

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วัฒนธรรมท้องถิ่น

คำสำคัญ (Tags)#อุบัติเหตุมักเกิดขึ้นได้เสมอ

หมายเลขบันทึก: 124812, เขียน: 04 Sep 2007 @ 09:04 () , แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 20:13 (),  | , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 6, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (6)

  • จริงครับ :-)
  • บันทึกนี้ขาด "ฮาฮา เอิก" ไปนะครับท่านอาจารย์ครับ
  • ชีวิต...ก็เพียงนี้
  • ขอบคุณครับ หายเร็วๆครับ

ชีวิตเล่าใครเล่าคอยช่วยเหลือ

คอยเอื้อเฟื้อจุนเจือทุกสถาน

มีเพียงตนเท่านั้นทุกวันวาน

อยู่กับตนและเหตุการณ์อันโหดร้าย

คุณครูขาหนูเป็นแรงใจให้

คุณครูหายไวไวห้ามมาสาย

นักเรียนรอคอยอยู่มิรู้วาย

กำลังใจส่งให้กับคุณครู

ปัจจุบันสังเกตได้คนไทยเรา

คอยช่วยเหลือบรรเทาไม่อดสู

น้ำใจหลั่งรินรดหยดพร่างพรู

ให้กับครูแสนสวยด้วยน้ำใจ

        *  สวัสดีเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ยูมิ  หนูแวะมาแต่งกลอนให้อาจารย์ด้วยเจ้าค่ะ....เป็นกำลังใจให้อาจารย์นะค่ะ ...จะคอยติดตามผลงานของอาจารย์ต่อไปเจ้าค่ะ ...เอิกๆๆ  คิคิ

             ขอบคุณเจ้าค่ะ -------> น้องจิ ^_^

สวัสดีครับ  คุณ
P
ชีวิตเราก็เท่านี้แหละนะ
บางครั้งเหมือนน้ำค้างหยดอยู่บนยอดหญ้าในยามเช้า  พอต้องแสงตะวันก็จางหายไป...ฮา ๆ เอิก ๆ
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ  คุณ
P
พึ่งออกจากห้องประชุมมาทานข้าวเที่ยงเดี๋ยวมีต่อเลยแวะมาสวีดัส...เฮ้...สวัสดีนะครับ..ฮา ๆ เอิก ๆ
อ่านกลอนแล้วได้กำลังใจแล้วครับ...
ขอบคุณครับ

มองน้ำค้างพร่างหยดรดยอดหญ้า

ดูงามตาอาทิตย์อุ่นอรุณฉาย

บริสุทธิ์ดุจแสงทองส่องประกาย

เมื่อพระพายพัดพาต้องตาใจ

ดั่งเด็กน้อยเติบโตใหญ่สู่วัยรุ่น

อ่อนละมุนดั่งมาลีที่สดใส

มีคุณครูคอยอบรมบ่มจิตใจ

เด็กเล็กใหญ่เรียนรู้สู่โลกกว้าง

           * แวะมาอ่าน...แล้วชอบคำพูดของอาจารย์ที่เขียนตอบครูเอกที่ว่า น้ำค้างพร่างหยดรดยอดหญ้า...เลยอยากแต่งกลอนเจ้าค่ะ..*

            เป็นกำลังใจให้คุณครูเจ้าค่ะ -----> น้องจิ ^_^

สวัสดีครับ  คุณ

P
พึ่งให้คำปรึกษากับคนที่มาพบ...พอเขาสบายใจแล้วก็ลาจากไป...เลยกลับเข้ามาบันทึกอ่านแล้วแต่งกลอนเล่นต่อนะครับ...
โอ้...อุบายคลายเคลียดคือทางธรรม
เพราะน้อมนำพ้นผ่านสิ่งขัดขวาง
ยึดศีลธรรมนำเพลินเดินสายกลาง
วิถีทางจิตใจไปทั่วแดน
สุนทรภู่แนะนำจำใว้ว่า
มีวิชาเหมือนมีทรัพย์อยู่นับแสน
จะตกถิ่นฐานใดคงไม่แคลน
ถึงคับแค้นก็พอยังปะทังตน
นั่นคือมีศีลธรรมวิชาด้วย
ธรรมชูช่วยสร้างใจใฝ่ฝึกฝน
เราร่วมเรียนรู้ธรรมนำสู่ตน
เกิดเป็นคนควรหมั่นขยัน..เอย.  ฮา ๆ เอิก ๆ
ขอบคุณครับ