วันนี้..ความสุขมากับสายฝน ความชื่นฉ่ำหัวใจมาเยี่ยมยามให้เบิกบานใจแต่เช้าเลย ใครล่ะจะไม่มีความสุข เมื่อภารกิจได้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี และกลับมาสานต่อกับภารกิจอีกถนนสายหนึ่งให้สำเร็จไปด้วย ในขณะที่กำลังเรียบเรียงงานน้อยใหญ่ไว้บนกระดาน....ได้ยินเสียงโดราเอมอนร้องเพลง...นั่นเป็นเสียงโทรศัพท์เข้ามา... เอ๊ะ....หมายเลขแปลก..ฮัลโหล...อ้อยเหรอ...เรา..ไง ครูอ้อย..งงเล็กๆ และบอกไปว่า...พูดต่อไปสิ จะได้รู้ว่าใคร.... เธอเป็นผู้หญิงพูดต่อ...จำเราไม่ได้เหรอ เพื่อนตัวเองยังจำไม่ได้ มัวแต่ทำงานล่ะสิ เพื่อนฝูงไม่มีเลย ครูอ้อยเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ น้ำเสียงนี้ ไม่คุ้น แต่คำพูด บ่งบอกว่า...สนิท และ รักครูอ้อยด้วย จึงถามไปว่า....อยู่ไหนนี่ เผื่อว่าจะตอบที่อยู่ และจะได้รู้ว่า..เป็นใคร กุ๊กกุ่ยไง เพื่อนซี้ของตัวเองไง ครูอ้อย...อ้าปากค้าง..ตะโกนเข้าไปในโทรศัพท์ กุ๊กกุ่ย นี่เราไม่ได้เจอกันกี่ปีแล้วนี่..อยู่ที่ไหน กุ๊กกุ่ยเป็นเพื่อนนักเรียนชั้นประถมกับครูอ้อย ครูอ้อยเคยเขียนบันทึกว่า..เธอเป็นลูกนายพล แต่ฉันเป็นลูกนายพัน..เธอเล่าว่า กลับมาจากอเมริกา และจะไม่กลับไปอีกเลย... เธอพูดอย่างมีเลศนัย นั่นเป็นอันดับต่อไป แต่ตอนนี้...ครูอ้อยจะบอกว่า..ดีใจที่เพื่อนรักมากๆ โทรศัพท์มาหา และรู้เบอร์ใหม่ของครูอ้อยได้ไงนี่....เธอเสาะหาเบอร์โทรศัพท์....จากเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนและของเพื่อน... วาย..ดีใจ..จะนัดเจอกันเร็วๆนี้ ต้องมีเรื่องมาเล่าให้อ่านอีกล่ะค่ะ
สวัสดีค่ะน้อง...บัวชูฝัก
ขอบคุณค่ะ